Wat doet Vochteloo in Cambodja?

Ceremonie voor een honderdste sterfdag

2010-01-02T08:16:00.001-08:00

Voor de verandering reden we eens vroeg in de ochtend (voor achten) door de kampong naar het huis van Preuk, voor de herdenking van zijn pleegvader. Wij dachten dat we vroegertjes waren, niks van waar. Preuk's moeder, haar moeder, buren, kinderen van Anjali en een heel batterij aan nonnen waren al aanwezig om de bijeenkomst vorm te geven. De nonnen, om de giften van de bezoekers in ontvangst te nemen namens de familie (gebruikelijk na overlijden om wat geld te doneren, zoals ook overigens bij trouwerijen)en dit bedrag met naam en toenaam te noteren in een schriftje. Ook spreken zij een zegen uit over je, op moment dat je doneert. Wat dat precies inhoudt, daar moet je op dat moment maar goed vertrouwen in hebben. In ieder geval werden we met veel vriendelijkheid toegelachen, geaaid en gevraagd om bij hen binnen te zitten, dus dat zat wel snor met de nonnen.Trouwens, het zijn een stel pittige tantetjes, niet van die lijdzame wezens die je bij het woord 'non'misschien voor je ziet, deze zijn heel actief, kletsen de hele tijd door en hebben een druk sociaal leven.
Dus terwijl de nonnen binnen zitten in de eenkamerwoning van Preuk's familie, is de rest buiten bezig met het bereiden van de maaltijd. Jawe, we zijn in Azie: alles draait om eten!
Het bereiden van de maaltijd is geweldig om te zien, vooral als vegetarier. Het vlees ligt in de zon te wachten tot er wat mee gedaan wordt, in de tussentijd vieren de vliegen hun eigen feestje op bovenop.Het schijnt niemand iets te boeien. Vis wordt gebakken op een vuurtje van plastic en hout, lekker goed laten aanbranden, niemand maakt zich hier druk om verkoolde stukjes vis.Wat een zegen dat we daar niet van hoeven te eten!! In megagrote pannen wordt soep gemaakt, hele schalen groentes worden gesneden en er is rijst zoveel je maar kan bedenken.
Alle gasten helpen een handje, dus Lot helpt met het scheuren van de groentebladeren en haar vriendinnetje snijdt de komkommers. Ik doe ook maar wat met de groentes, Rem draait nog maar's een visje om op de bbq. Heel gezellig allemaal, en gewoon op straat waar voorbijgangers op hun brommertje of fietsje tussendoor slingeren. Moeder van Preuk rijdt om de haverklap naar de markt om spulen bij te halen, want blijkbaar is er telkens een dreigend tekort aan ingredienten voor de maaltijd.
Ergens tussen alle drukte door is er ook nog tijd om de oude leraar te begroeten. Zijn portret staat midden in de kamer, fruit en eten in schalen staan er omheen en natuurlijk wierrook stokjes die wij ook aansteken en in de pot bijzetten. (De volgende dag vertelt Preuk dat hij zijn buikje lekker vol en rond heeft gegeten aan de fruitoffers van zijn pleegvader)
Dan, rond een uur of tien komen de monniken.Er moet plaatsgemaakt worden in het huisje, want zij blijven natuurlijk niet binnen zitten. En als zij er zijn, is dat het startsein om te eten. Eerst zij, dan de rest. En in de tussentijd worden hun rantangs(?) gevuld met eten om mee te nemen naar huis. Pas als zij gegeten hebben, is de rest aan de beurt. Zij komen de bijeenkomst luister bijzetten met gebeden, en dan is om een uur of twaalf de ceremonie voorbij.

Yeeee, 2010!!

2009-12-31T18:24:00.000-08:00

Hoe vier je oud en nieuw, als je in een boeddhistisch land bent met een heel eigen kalender en een daarbij behorend oud en nieuw dat pas in onze maand april valt?
Ik denk dat als je de pech hebt om in the middle of nowhere van Cambodja zit, er weinig te feesten valt, en je om negen uur met de kippen op stok gaat. Saai!
Heb je het geluk om in Siem Reap te zijn op de avond van de 31 december, dan zit je gegarandeerd goed. En gemeten aan de drukte in de stad naar mate de dag vorderde, waren alle toeristen waar die zich tot dan toe dan ook mochten bevinden in het land er op attent gemaakt dat Siem reap the place to be zou zijn.
Overdag werden op Pubstreet al de nodige voorbereidingen getroffen(wat niet de officiele naam is, alleen grote straten hebben namen zoals 'Sivutha' road of 'Monivong Boulevard', kleintjes hebben gewoon een nummer dus bijvoorbeeld 'Street no 71'. Het waarom betreffende "Pubstreet"lijkt me voor iedereen duidelijk).Mega geluidsboxen werden neergezet en voortdurend getest, om vette muziek doorheen de straat in te duwen, en om het aftellen te begeleiden als het bijna 12 uur zou zijn. Elke bar of restaurant was hard aan het werk om de baractiviteiten van binnen naar buiten te verplaatsen, zodat er 's avonds lekker veel bier en andere dranken aan de man gebracht konden worden. Daar tussen door liep ik met Pech, mijn 15 jarige maatje van Anjali te flyeren voor de Trivia Quiz die in de vroege avond in de 'Funky Munky Bar'gehouden zou worden. Hoe meer zielen hoe meer vreugd en hoe meer geld in het laatje zou je zeggen want de opbrengsten van deelname waren voor Anjali-House. Normaal gesproken vind ik flyeren wel leuk om te doen,maar deze middag was het snel gedaan met de lol. En eigenlijk wil ik er in dit kader niet al te veel over kwijt, maar vooruit: ik heb aan den lijve mogen proeven aan het verschil tussen het Toerist-zijn en het Cambodjaan-zijn. Toeristen komen graag naar Angkor Wat en genieten van alle voordeeltjes die er hier te krijgen zijn, alleen moet je niet ongevraagd aangesproken worden door een local. Dat vinden toeristen opdringerig, en heel vervelend. Aangezien ik een wereldburger ben en voor alles al uitgemaakt ben in mijn leven van Marrokaanse (in Marokko nota bene) tot Filipijnse (ok) tot Japanse (en dat vind ik echt heeeeel erg niet leuk, diegene was niet eens blind!)en hier dus ook voor Cambodjaanse, mocht ik even proeven aan de argwanende, koloniale houding van de gemiddelde (mede-)toerist.Ze kijken je aan alsof je op het punt staat ze te beroven van hun geld, terwijl je ze alleen uitnodigt voor een feestje. Wow! Met Pech kon ik er nog wel om lachen, maar eigenlijk vond ik het steeds minder leuk, ook omdat dat dus blijkbaar de standaard houding is naar mijn plaatselijke maatjes (wat mot je vamme?).Weer wat geleerd. Of eigenlijk........
Terug naar de leuke dingen van de dag. Want eigenlijk was het een heel bijzondere goede dag voor ons. De reden waarvoor we naar Siem Reap teruggekomen waren,was het maken van duidelijke afspraken met Anjali over het Young Adult Program en de financiele ondersteuning waar wij ons voor zouden gaan inzetten eenmaal terug in Nederland. We werken hier volgens de plaatselijke normen, en dat betekent een hoop tijd verdoen aan wachten,wachten en nog 's wachten, afspraken die toch weer niet nagekomen worden om wat voor reden dan ook en nog meer wachten......Maar afijn, de laatste dag van het jaar was het dan eindelijk zover: de oprichting van " Friends of Anjali.nl" is een feit! Ons eigen NGO'tje! Wat een heerlijke, verlossende dag!! Nu kunnen we aan de slag met het zoeken naar geld voor het begeleid kamerwonen voor de jongeren die al echt te oud dreigen te worden om op Anjali te wonen, geld om opleidingen en studies te financieren en te helpen bouwen aan een toekomst voor deze kinderen. Een jongen is al verzekerd van een sponsor die zijn universitaire studie gaat betalen, dus dat is mooi nieuws. Een andere jongen volgt nu een opleiding tot elektricien en dat kan nog uit de pot van Anjali zelf, dus ook dat gaat goed. Nu de rest nog!
Onze oudjaarsavond kon dus al niet meer stuk. 's Avonds nog met het hele team vrijwilligers (Engeland, Duitsland, New-Zeeland,Australie en wij)meegedaan met de Funky Munky Trivia Quiz, en............gewonnen!! Er is uiteindelijk meer dan 100 dollar opgehaald die avond, dus dat viel ook niet tegen.Wat wel tegen valt is dat je denkt een aardige algemene kennis te hebben, en dan toch nog op zoveel vragen geen antwoord te hebben......toch maar weer vaker 'twee voor twaalf' kijken?
Na dit spelletje en het gewonnen gratis bier (waarop Matthijs hoogstverbaasd uitriep: Maar mama, lust jij bier? Dat drink jij nooit!)snel de straat opgegaan en ons in de menigte gestort tussen allemaal bezweette bierdrinkende feestgangers, helemaal leuk en zonder vechtpartijen. Wel heel veel politie om toezicht te houden, maar ook die hadden het naar hun zin en hadden het druk met het vuurwerk te filmen met hun mobieltjes!!
Een groot voordeel is dat vuurwerk officieel niet is toegestaan, maar voor de toeristen werd dat toch mondjesmaat toegelaten, dus vuurpijlen werden de lucht in geschoten, en verschillende kleuren sierden de lucht boven de stad. Een vuurpijl hou je hier gewoon in je hand, niet moeilijk doen verder. En dat er allemaal electriciteitskabels hangen deert ook niemand. Het is maar goed dat hier geen inspectiedienst is die op de veiligheid toezicht houdt, anders was het hele feest niet doorgegaan. Tot ver na 12 uur is er gefeest, waren de kraampjes open en was het een en al gezelligheid.
En dat terwijl elders in de stad de mensen totaal geen boodschap hebben aan ons eindejaarsfeest, en gewoon net als elke andere dag om een uur of tien naar bed zijn gegaan om op 1 januari om 4 uur de dag weer te beginnen.

Kampong Phluk en Tonle Sap

2009-12-29T07:43:00.000-08:00

Het werd tijd voor een tripje naar Tonle Sap, het grootste meer van Cambodja. Hier wilden we zien hoe de mensen overleven, aan de oever van een meer dat elk half jaar tijdens het regenseizoen buiten zijn oevers stroomt.

Doeurn (aka TC) hadden we mee gevraagd voor de gezelligheid. Wat wij niet wisten is dat de gebruiken omtrent het uitnodigen van Cambodjanen ietwat afwijkt van wat wij Nederlanders gewend zijn. Dus zaten wij 's ochtends niet met zijn vijven in de tuktuk, maar hadden we ook nog een nichtje erbij, en daar ook weer nog een nichtje van op schoot. En natuurlijk reden we pas een uur later dan gepland en afgesproken weg van het hotel, maar met die Aziatische afwijking van rekbare tijd zijn we inmiddels wel bekend.

Om in het dorp te komen, moesten we de tuktuk inruilen voor brommertjes, en jawel, zo ben ik op mijn oude dag voor het eerst in mijn leven achterop een brommer geweest! Sterker nog, ook met Lot er nog bij, dus dat was wel een belevenis. De sensatie viel uiteindelijk nogal mee, het was lang niet zo eng als gedacht, behalve dan dat we ook door een 50 cm diepe plas moesten en ik niet kon geloven dat we niet bleven haken en omvielen! In mijn hoofd spookte alleen maar: Dengue, dengue!! want we waren bij de laatste inentingen voor vertrek op Schiphol toch vooral uit te kijken voor stilstaand water en de gevaren van de Dengue!

Niks aan de hand, we leven nog steeds.

Na een rit over een hobbelige weg van zand en modder, konden we de brommers inruilen voor de boot die ons uiteindelijk in het dorp Kampong Phluk bracht. Het dorp is een nederzetting van paalwoningen. Alle huizen staan op palen van een meter of 7, en allen zijn van hout. Terwijl je langs de huizen vaart, kijk je omhoog de huizen in, waar het dagelijks leven plaatsvindt, dat niet lijkt af te wijken van het leven in een gewoon, gemiddeld dorp. Behalve dat alles hier draait om de visvangst. Mannen zijn bezig in het water de visnetten op te zetten of juist de buit binnen te halen. Vrouwen zijn bezig de gevangen vis te drogen te leggen, of repareren de netten. We lopen tussen door de 'hoofdstraat', die voor bezaaid ligt met afval. Het is sneu om te zien dat de kinderen daar tussen moeten spelen op hun blote voeten. Het deert hun niet, zij hebben het te druk met het oplaten van vliegers, met elkaar stoeien en vechten. Je denkt dat het toch niet zoveel moeite moet zijn om twee keer in het jaar de hele straat schoon te vegen, maar Doeurn vertelt mij dat ze daar gewoon geen zin in hebben, omdat in een paar maanden tijd het water toch weer 5 meter hoog tussen de huizen staat, en er van de straat waarop wij nu lopen niks meer te zien zal zijn. Tja. Die benadering beperkt zich hier niet alleen tot milieuzaken, maar is verweven door het hele dagelijks leven. Overleven van dag tot dag, voor het overige is geen ruimte meer, of doet er gewoonweg niet toe.

Bij de pagode in het dorp troffen we de monnik met twee puppies aan, ze hadden allebei al een oranje bandje om hun nek en onze kinderen waren meteen al het andere om hun heen vergeten, en hadden alleen nog maar oog voor de pups. Matthijs was vandaag de man van de filmcamera, dus we hebben en hele film over stoeiende hondjes............Maar, oke, het ziet er erg schattig uit, en de monnik leek er ook erg mee in zijn sas te zijn.

We hebben nog meer geleerd vandaag. Namelijk over de praktijken van Cambodjaanse boefjes. Die proberen niet alleen buitenlandse toeristen af te zetten, maar ook hun eigen 'soort'. Zo hadden wij vooraf betaald om naar het dorp te reizen, maar eenmaal terug probeerden ze er nog wat af te troggelen , wat een hele discussie opleverde, waar niet alleen Remko, maar ook Doeurn en ook de tuktukdriver uiteindelijk bij betrokken werden. En dat alles grotendeels in onverstaanbaar Khmer. Maar, omdat we dit soort grappen ook al op Bali hadden meegemaakt, bleef Remko stoicijns onder de hele situatie en konden we na een extra kwartier kissebissen toch weg tuktukken. Maar niet helemaal zonder het idee dat we straks toch nog ingehaald zouden worden met schietgeweren en al om toch nog wat dollars te innen.......

Matthijs bij de monnik in Wat Po LAnka

2009-12-29T03:51:00.000-08:00

Ik ben vandaag naar khmer les geweest, een monnik gaf les dat was heel leuk.

De monnik was aardig, hij had ook twee honden.

Het ging over wat je tegen een tuk tuk driver kan zeggen.

Er woonden ook allemaal andere, gewone mensen tussen de monniken bij de pagode.

Daar had ik een vraag over, want ik wou zo`n doek om me heen net als een monnik maar dat mag niet dat zou slechte karma geven.

Dus dat wou ik niet, en ik had nog een vraag want die gewone mensen wonen daar,die geen monnik zijn maar krijgen die dan ook geen slecht karma.

De monnik zei nee, want het zijn studenten die zijn daar voor de leer dus dat mag wel, een tempel is voor iedereen.

2e kerstdag

2009-12-26T02:48:00.000-08:00

Jammer! We dachten dat we dusdanig ingeburgerd waren, dat we konden eten als een stelletje ´locals´. Niet dus. Vanochtend werden Matthijs en ik met en vervelend gevoel wakker. Inmiddels hebben we om toerbeurt boven de pot mogen hangen. Waar het nou verkeerd gegaan is is weten we niet. Met Rem en Lot verder alles ok.

En toch hebben we tussen de ongemakken door, er een productief dagje van kunnen maken. En dat op 2e kerstdag, wat door menigeen ingevuld wordt met een dagje in de file op weg naar de woonboulevard. Zo niet hier.

Voor ons " C' art project" via via contact gelegd met Sopheak, website bouwer. Een beetje uitgelegd wat en hoe de bedoeling is, dus we kunnen onze plannen verder uit gaan werken zodat hij ermee aan de slag kan. Omdat we hiermee 'NGO' zijn ten bate van jonge Khmer- kunstenaars, doet hij het voor de helft van de prijs. Geweldig! De totale kosten komen dan grofweg op de helft van de helft van wat we thuis kwijt zouden zijn, en aangezien we de opstart nog steeds uit eigen zak moeten financieren, is dat voor ons een top aanbod. De komende week zullen we er elke dag wel even mee bezig zijn.

Zo ook met onze Khmer-les. Vandaag in het Wat Po Lanka (klooster) kennis gemaakt met onze leraar/monnik. Vanaf maandag gaan we elke dag na school een uurtje worstelen met de taal. En tussendoor zullen we ook meer leren over het Cambodjaans Boeddhisme.

Vandaag ook naar de markt geweest om de 14 Cambodja-shirts op te halen voor Matthijs' hockeyteam. Zij sponsoren Anjali elke gewonnen wedstrijd met een euro per kind, dus dat is wel leuk voor de jongens. Ik ben benieuwd hoe dat eruit gaat zien op het veld. Het is weer eens wat anders dan MHCZ-groen/oranje!

Vanavond gaan Lot en Rem met de oudste jongens een potje snookeren. Matthijs en ik blijven zielig thuis voor de buis Star Movies kijken, het Canal+ van Azie. De afgelopen twee dagen zonden ze alleen maar kerstfilms uit, dus we hebben onze portie wel weer gehad. Arme jongen houdt niks binnen, ik hoop dat het morgen beter gaat want dan is de ceremonie. Mocht dat nou niet zo zijn, dan hebben ze hier gelukkig een goede apotheek. Wat dat betreft is deze stad niet representatief voor de rest van het land. Gisteren hebben we en stelletje ontmoet uit Zoetermeer. Ze vonden het hier leuk, en Pub Street bijna Spaans aandoen. Dat kan best kloppen, alleen ben ik nooit aan de Costa's geweest, dus kan het niet beamen. Het zegt in ieder geval voldoende over de mate waarin deze stad zich ontwikkeld heeft ten bate van het toerisme. Een klein aantal kroegen blijft tot in de kleine uurtjes open. De rest van het land houdt het veel eerder op de avond voor gezien. Feestjes worden op de dag of vroeg in de avond gepland, zodat iedereen op tijd naar huis kan. Dit zal te maken hebben met het feit dat veel straten hier nog steeds onverlicht zijn, maar zeker ook met trauma uit het verleden en de behoefte om je met je gezin veilig te voelen in eigen huis, met de deuren en ramen gesloten. En inderdaad, in Battambang reden we om 10 uur naar huis van PPS, en het was alsof we in een spookstad waren. Het was een opluchting voor ons om het ' nachtleven' van Siem Reap weer in te kunnen. Alleen helaas, ook achter deze facade schuilt een wanbeleid op het gebied van infrastructuur en sanitatie. De plaatselijke bevolking zal jammergenoeg nog lang moeten wachten op structurele verbetering in het dagelijkse leven.

Kerstfeest op Anjali

2009-12-25T09:13:00.000-08:00

Dankzij een Mormoonse familie uit Amerika konden onze kids genieten van een heerlijke kerstmaaltijd op school. Anjali staat los van welke geloofsovertuiging dan ook, maar ' beggers can´t be choosers', en voor de kinderen is het niet belangrijk wie het feest verzorgd, zij hebben goed gegeten (sommigen hadden de hele dag niet gegeten om extra te kunnen smullen van het diner!). Er was meer dan voldoende voor iedereen. Het was heel gezellig, de kids hebben wat kerstliedjes gezongen en er werd een film vertoond over de workshops die kinderen gevolgd hebben, en die uiteindelijk geleid hebben tot de foto's zoals die te zien geweest zijn tijdens de fototentoonstelling.

Na het feest terug gefietst naar Pub Street, daar wat gegeten en gedronken en wat op de markt rondgehangen. We kwamen wer oude bekenden tegen, zoals onze TC van de Pumpkin, en de jongen wiens naam ik even niet weet maar die geadopteerd is door mensen uit Hoek van Holland, en komende zomer voor drie maanden in Nederland op vakantie komt. Ik mag thuis vast gaan oefenen op Khmer curry voor als hij bij ons op visite komt. Kerstfeest in Siem Reap. Een geslaagde dag!

Matthijs over zijn belevenisen in Cambodja

2009-12-24T07:11:00.000-08:00

We hebben vandaag en lange dag gemaakt, samen met onze tuktuk driver Boren. Het begon bij de bamboetrein. Dat was heel leuk, maar ook wel een beetje eng, want er was een brug over een riviertje die zelf gemaakt was van allemaal hout, en daar moesten we overheen. Het spoor is heel oud, het stamt uit de tijd dat de Fransen hier de baas waren. Toen zij vertrokken, werd het spoor niet meer gebruikt. Maar nu dus weer wel. Doordat het niet goed is onderhouden al die jaren, zitten er veel kromme stukken in, of sluiten de stukken niet goed op elkaar aan. Als je dan over zo'n stuk gaat, voel je dat wel!!

Het bamboetreintje bestaat uit twee stuks wielen met een stokje ertussen, daarbovenop is van bamboe een vlonder gemaakt, en de passagiers kunnen op een matje en kussens zitten. Je gaat niet zo heel hard, want het treintje rijdt op een soort brommermotortje, maar het is wel leuk! Als er een tegenligger aankomt, moet de trein met de minste lading van het spoor af, en bouwt het daarna weer op om door te rijden. Of als er twee treintjes achter elkaar aankomen, dan moet je ook van het spoor af. Er was ook een trein waar twee brommers opgezet werden om vervoerd te worden. Je kan met de trein helemaal van Battambang naar Phnom Penh, maar dat is mij een beetje te ver!

Daarna zijn we naar Wat Banan gegaan. Onderweg reden we door dorpjes en zagen we langs de rivier wijnranken en andere groenten verbouwd worden, heel mooi was dat. De Wat Banan is een tempel. bovenop een berg. We moesten 380 treden oplopen om er te komen. Boven hadden we mooi uitzicht over het landschap, en de tempel was natuurlijk niet meer heel maar wel mooi. Er liep ook een straathondje, Schurfie. Honden mogen we hier niet aaien, want ze hebben ziektes en vlooien en schurft, maar sommige zien er toch lief uit. Vooral Schurfie. Ik mis mijn eigen hond, daarom vind ik het ook leuk om hier honden te zien.

Na de wat Banan gingen we naar de Phnom Sompeuv, daar moesten 1025 treden beklimmen, om de verschillende tempels te kunnen bekijken. Ook hier was het uitzicht erg mooi. Van bovenaf kon je Cambodjaanse sneeuw zien. Dat is niet zo fijn als onze sneeuw. De aarde is hier rood, en de wegen die geen asfalt hebben zijn rood en stoffig. Als de auto's eroverheen rijden komt het stof overal. De planten worden ook helemaal rood, en de huizen zijn rood. Van boven op de berg kon je een hele wolk zien.Later moesten we met de tuktuk er ook doorheen, dus hebben we maar van die mondkapjes gekocht. Het is echt heel vies, en mijn moeders haar was helemaal hard geworden van dat stof. Maar dat boeit mij niet echt (da's een geintje)

In ieder geval, op deze berg zijn ook grotten. En daar gooide de Rode Khmer kinderen en volwassenen in naar beneden. Erg zielig. Je kon hier ook weer schedels en botten opgestapeld zien liggen. er zat een boeddhistische non in de grot, we hebben een donatie gedaan en ik kreeg een zegen en een armbandje.

We waren om 5 uur pas weer in het hotel. We moesten snel douchen, want we gingen naar de circusvoorstelling van Phare Ponleu Selpak. Dit project is ook voor arme kinderen, en ze leren er muziek maken, schilderen en tekenen en acrobatiek. De voorstelling was superleuk. Ze maakten veel grapjes maar je verstond er geen ene reet van, toch kon je het best wel begrijpen. En de kunstjes die ze deden waren best knap. Later dit jaar toert de voorstelling van de beste leerlingen van PPS door Europa. Ze komen niet naar Nederland, maar wel naar Belgie. Dan gaan we er zeker naartoe, en ik kan het iedereen aanraden dat ook te doen. Want het is heel knap dat ze gewone arme kinderen zo goed hebben kunnen leren kunsten te doen. De leeftijd van de acrobaten is 12 tot 21. Ze oefenen elke dag na school. Mijn vader en moeeder hebben nog twee kunstwerkjes gekocht. Allebei een hoofd van de tempel van Angkor Thom. Ze zijn goed gemaakt.

Morgen gaan we weer terug naar Siem Reap. Voor het kerstfeest met de kinderen van Anjali.

Foto´s gemaakt door de kinderen van Anjali

2009-12-23T07:57:00.000-08:00

Als onderdeel van het jaarlijkse fotofestival hebben de kinderen van Anjali een collectie van hun eigen foto´s samengesteld waarvan een catalogus is gemaakt. Deze catalogus kun je vinden door de volgende link te volgen:

http://www.photographyforchange.net/pdf/Catalogue-Anjali.pdf

Elke foto is beschikbaar in drie maten: 210 x 297 mm, 297 x 420 mm of 329 x 483 mm voor $30, $60 & $80 USD respectievelijk. Wanneer jullie interesse hebben in een of meer van deze foto's laat het ons dan weten voor uiterlijk 1 januari 2010 door een mail te sturen naar familievochteloo@gmail.com met in de mail het nummer van de foto en het gewenste formaat.

Verslag van LOT: Lekker de hele dag op school

2009-12-23T07:01:00.000-08:00

Vandaag hoefden de kinderen niet te werken , want er kwamen dokters die de kinderen gingen controleren op hoe zwaar ze zijn, hoe lang en of ze wel gezond waren. Alle kinderen kregen pillen, een was voor dat ze goed groeien en die andere weet ik even niet meer. Mijn vriendin Muoy heeft iets aan haar voet, ze kan niet goed erop lopen ik weet niet hoe dat is gekomen want in de zomer had ze dat nog niet. Maar ik heb haar een beetje geholpen door haar te dragen, alleen de trap op was een beetje te zwaar dus dat lukte niet.

Ik heb lekker gevolleybald, want we hebben een nieuw volleybalnet gekocht, of eigenlijk heeft mijn vader geld gegeven aan de jongens om een nieuw net te gaan kopen op de markt. En die zijn met z'n drieen op de brommer er een gaan halen. Ze hebben beloofd dit net niet kapot te maken. En ik heb met Dam gevoetbald en met Sytha, de leraar van groep 3 zeg maar. Ik kreeg een harde bal tegen mijn buik, dat deed vet pijn maar ik zei: It's okay. ik heb niet gehuild.

Tussen de middag heb ik meegegeten. Ik eet alleen rijst, want de groente en de vis zitten in een prakkie, dus dat ga ik niet eten. En we hebben het filmpje gemaakt voor de kerstwensen. En de grote jongens wilden weer Lemon Tree horen op de Ipod.

Omdat de helft van de kinderen nu 's ochtends naar een gewone Khmerschool gaan en de andere helft 's middags, is het wel wat rustiger op dit schooltje dan in de zomer. Dus na het eten gingen sommige kinderen douchen en tandenpoetsen, deden ze hun uniform aan (witte bloes met blauwe broek of rok) en gingen naar school.

Ik vind het heel leuk om weer de hele dag op Anjali te zijn en lekker te spelen met mijn vriendjes en vriendinnetjes. Ik vond het wel jammer dat ik vandaag niet bij de Khmer les kon zitten. Maar mijn vader en moeder gaan volgende week elke dag naar Khmerles bij een monnik in het klooster. Misschien mag ik ook wel mee.

Gisteren moesten sommige kinderen naar de ' New York highschool' om hun testresultaat terug te krijgen. Met die test wordt bepaald in welke groep ze mogen komen. Dat was best spannend, en we waren ook benieuwd naar de uitslag. Heel toevallig logeerden we aan de overkant van de school in het Green Garden Home Guesthouse, dus hoefden we alleen het erf af te lopen en de straat over te steken om met de kinderen op de uitslag te wachten. We hadden in de supermarkt om de hoek snoepjes en chocola gekocht om te vieren dat alle kinderen hun toets gehaald hadden, en waren toegelaten.

Battambang

2009-12-23T05:39:00.000-08:00

Om 9.00 vertrokken naar Battambang, de tweede stad van het land. Het ligt een kleine 180 km van Siem Reap vandaan, aan de andere kant van het Tonle Sap meer. De rit duurt 2.5 uur met de auto, en dit keer rijden we er in een waarvan het stuur aan de rechterkant zit. Terwijl het verkeer net als bij ons ook rechts rijdt. In dit land kent men geen apk, maar ook de regels omtrent de invoer van auto's lijken niet bepaald scherp. De auto van onze chauffeur komt waarschijnlijk bij de buren vandaan, uit Thailand.

Ook wat betreft rijbewijs lijkt dit voor de meeste chauffeurs totaal overbodig. Als je maar kan rijden, toch?

Ze hebben hier trouwens wel rijscholen, zowel op het platteland als in de stad. Ik zie ze vandaag ook weer, tijdens onze rit. Nu begrijp ik wel waarom de mensen Kep en omgeving zo mooi vinden. Het is hier allemaal plat, de velden liggen er saai en droog bij en ook de huizen zijn hier vaker van steen. Kep is veel groener en gevarieerder.

Ook Battambang is niet echt een spannende stad. De rivier de Sangker loopt door de stad, waardoor aan weerszijden een mooie boulevard is aangelegd (of op andere stukken nog mee bezig is), en ook de overheidsgebouwen zijn hier statig en er staan veel kunstwerken op de pleinen. Er komen hier veel minder toeristen dan in Siem Reap, en dat is goed te merken aan het magere aanbod gezellige hotels en restaurants. Gelukkig vinden we in de buurt van de markt het Geckocafe, waar we op de eerste verdieping genieten van mangojuice. De markt in Cambodja is een bezoek waard. Vooral de groente-, en vismarkt is een belevenis op zich, maar vergeet niet een sjaal voor je neus te houden, de lucht kan zeer penetrant zijn! Matthijs moest er bijna van kotsen. De aanblik van stukken vlees zal daar vast ook een handje bij geholpen hebben. Dus je moet wat barrieres over, maar als dat lukt valt er heel wat te zien.

Je kan je afvragen wat we hier nu komen doen, als er niks te beleven valt. Allereerst komen we voor het PPS-project, waar we in Phnom Penh de schilderijen van gekocht hebben tijdens de veiling. Het complex ligt net buiten de stad, kinderen uit de regio krijgen creatieve lessen zoals schilderen en tekenen, grafisch ontwerpen en ze hebben zelfs en animatiestudio. Ook is een muziekschool waar kinderen zowel traditionele als moderne muziek leren, en het hoogtepunt is hier de acrobatiek. Er staat zelfs een echte circustent op het complex, waar wij morgen een voorstelling zullen zien. Na de voorstelling zijn wij uitgenodigd om te blijven eten, dus dat zal zeker een leuke avond worden.

Verder hebben we een tuktuk die ons morgen naar het bamboetreintje brengt en weer ophaalt, om in de verdere omgeving naar de 'Killing Caves' te gaan, oftewel hetzelfde als de 'Fields' maar dan nu in een grottenstelsel. We gaan naar een oud klooster boven op een heuvel, en onderweg zal het zeker veel plaatjes schieten worden, want het schijnt dat deze omgeving een hoog "National Geographic"-gehalte heeft. We gaan het zien!

Merry Xmas and a happy 2010!

2009-12-22T01:33:00.000-08:00

Namens alle kinderen van Anjali "Merry Christmas and a Happy New Year".

En als de video niet werkt ga dan naar:

http://www.youtube.com/watch?v=knnu2bFaZPg

FC Zoetermeer of FC Anjali ?

2009-12-22T01:18:00.000-08:00

Gisteren hebben de jongens voor het eerst getraind in hun nieuwe tenues, gedoneerd door FC Zoetermeer. De kleding kwam precies op tijd, want in januari komt een nieuwe semiprofessionele trainer de kids klaarstomen voor de jeugdcompetitie die later in dezelfde maand start. En nu maar hopen dat ze het tot een beker schoppen !!!!

Anjali

2009-12-21T22:24:00.000-08:00

Terwijl thuis de kinderen nu in de sneeuw genieten van de kerstvakantie, is het hier gewoon weer de eerste schooldag van de week. Voor ons ook weer de eerste dag op Anjali. Matthijs en Lot hebben hun ´uniform´aan, het t-shirt van de school. Met z’n tweeën vertrekken ze met de tuktuk , en drie grote koffers vol met spullen op weg naar school. Remko en ik fietsen op ons dooie akkertje dezelfde route. Ik vraag me af hoe de Anjali-kids reageren als ze Matthijs en Lot zien aankomen.

Als wij wat later het erf oprijden, is het een drukte van jewelste. Alle kinderen rennen door elkaar heen, hangen om Lot en Matthijs heen. Iedereen is blij, ‘hello’, roept de een, de ander glimlacht verlegen als je ze bij de naam noemt en vraagt ‘how are you?’ De grote jongens tillen de tassen naar boven, reuze benieuwd naar hoe de nieuwe voetbaltenues eruit zullen zien. Het blauw/geel van FC Zoetermeer bevalt ze, dus wij zijn blij. De andere spullen zijn overhandigd aan Simone, de locale directeur van de school, en zij moet de spullen maar verdelen onder wie zij denkt dat hij of zij het ’t hardst nodig heeft.

Matthijs ziet zijn vriendjes Sekunthy en Sokchan terug, en voor je het weet zijn ze weer aan het spelen en voetballen. Lot is binnen aan het stoeien met haar maatjes, en even lijkt de tijd stil gestaan te hebben, en is het alsof we nooit zijn weggeweest. Gisteren had ik twee van mijn lievelingen al gezien, en nu zag ik ook Pech en Preuk eindelijk weer! Allebei in uniform, haren netjes gekamd en klaar om naar de “New York highschool “ te gaan.Op dit instituut krijgen zij, en de andere ‘advanced students’ extra lessen Khmer en Engels, wat beter is dan steeds wisselende vrijwilligers voor de klas. Pech is zo’n heerlijk spontaan joch met een vrolijk gezicht, het weerzien was geweldig! En Preuk, die gisteren om 9 uur al op school op ons had zitten wachten maar wij kwamen maar niet en tegen de tijd dat wij eindelijk daar waren, was hij alweer naar huis, die lieve arme Preuk vertelde tussen neus en lippen door dat zijn ‘vader’was overleden. Wat een slecht nieuws. Zijn ‘vader’was een oude leraar, die hier op school de kinderen onderwijs gaf in de boeddhistische leer. Hij heeft Preuk als weeskind bij zich in huis opgenomen en is zo dus zijn vader. Een tijd geleden was er kanker geconstateerd, maar leek hersteld te zijn. En nu was hij dan toch, zo’n maand na ons vertrek, overleden. Zijn vrouw, die ook op de school werkt als manusje van alles in de huishouding, heeft ons uitgenodigd voor de ceremonie ter herdenking van zijn 100^stesterfdag aanstaande zondag. Remko en ik zijn heel dankbaar voor de uitnodiging. Voor de gelegenheid moeten Lot en ik gaan shoppen op de markt, voor een witte bloes en een lange zijden rok, een soort van sarong eigenlijk. Niet dat dit moest, we konden gewoon in casual komen, maar dat vinden we ongepast en uit respect passen we ons gewoon aan. Verder hebben we geen idee hoe de dag eruit zal zien, maar Rem en ik voelen ons echt erkend, dat we erbij mogen horen. Want wij hebben dan wel een supertijd hier gehad de vorige keer,en gweldige warme herinneringen maar nu blijkt dus dat dit voor hen net zo voelt! En dat maakt dat je niet de zoveelste vrijwillger bent die langsgeweest is.

Young Adult Program

2009-12-21T22:22:00.000-08:00

Zondagavond gesprek gehad met Sam, de Engelse directeur van Anjali. Hij gaf een goede indruk van de situatie op school. De financieen waren weer meer op orde dan toen wij in de zomer ons een hoedje waren geschrokken van de chaos en drijgende tekorten. Er komt voldoende binnen om slalarissen te betalen en om de kids te eten te geven. En nu dus ook om de oudere kinderen naar een reguliere school te sturen. De bedoeling is om dit ook uit te breiden naar de intermediate groep, maar die groep is het grootst dus daar moet nog veel meer voor binnen komen willen ze zover zijn.

Over het “Young Adult Program”, dat over de kinderen gaat die te oud worden voor dit schooltje, hebben wij uit Nederland een uitgebreide mail gestuurd, met hoe wij dachten dat dit eruit zou moeten zien. Sam heeft daar ook weer verder over nagedacht, wat een gerustellende gedachte is. Er wordt een passende vervolgopleiding gezocht voor elk kind, en een woonruimte waar de jongeren bijelkaar kunnen wonen met een soort ‘moeder’ om te koken en te wassen.

Wij kwamen terug naar Siem Reap om te horen hoe het ervoor stond op school, en eigenlijk is het verhaal dat de boel weer goed gemanaged wordt, en dat zolang er voldoende geld binnenkomt alles goed gaat. Op welke wijze Rem en ik vanuit Nederland een rol gaan spelen in het “Young Adult Program” moet nog verder bespoken worden. Of dit in stichtingsvorm gaat gebeuren of niet. Misschien laten we de coordinatie en uitvoering wel gewoon hier, en adopteren wij een aantal kinderen. Of we financieren het jongerenhuis, dat kan ook. Zoals gezegd, voordat we weer vertrekken moeten we nog een keer goed de dingen bespreken. In ieder geval gaat Remko nog door de boekhouding lopen, volgen onze kinderen met hun vrienden les, en ga ik weer een lesje voorbereiden aan de hand van James Morrison’s ‘Undercovered’, want de kids hebben gevaagd of we weer wat konden gaan zingen. De liedjes die ze in de zomer geleerd hebben, zullen ze tijdens het kerstfeest ook nog doen, met Preuk op de gitaar. Geweldig!

En dan eindelijk de eindbestemming

2009-12-20T04:39:00.000-08:00

Ik zit op de veranda van ons koloniale, houten huis, ‘thuis’ in Siem Reap. Ergens verderop in de straat klinkt Khmer-muziek. Nee, niet die smartlappen of happydiscodreun, maar de plaatselijke variant op de Gamelan die ik uit Indonesie ken. Moet toch eens vragen hoe dat hier in het Khmer heet. Er zit hier meer vaart in de melodie en meer variatie in de melodie. Toen we in Kampot waren, zijn we nog naar en school geweest waar de jeugd de traditionele dans en muziek leert. We konden bijzitten terwijl een groep kinderen uit de buurt hun instrumenten bespeelden. Zonder bladmuziek, en zonder dirigent! Het orkest kent minder instrumenten en onder de huidige omstandigheden kan ik het ook goed waarderen. Het is erg leuk om naar te kijken, Lot vond het ook leuk ondanks dat niemand de trow bespeelde. Een trow is een Cambodjaanse viool met twee snaren, ze heeft er zelf ook een mee naar huis genomen de afgelopen keer. Zou ik thuis een cd’tje opzetten, dan zou het al snel op de zenuwen werken. Maar misschien neem ik er toch een mee, leuk voor de kids om op school te laten horen bij een spreekbeurt. En wie weet, voor als Remko heimwee krijgt straks!

Terwijl wij van alle kanten berichten ontvangen over de sneeuw die in Nederland gevallen is, genieten wij optimaal van de tropische temperatuur. Je zou denken dat er hier geen duidelijk verschil in seizoenen is, maar dat is er wel degelijk. Toen wij van de zomer hier waren, gutste het zweet je om 8 uur ’s ochtends al van het lijf, en nu is juist lekker. Je moet natuurlijk niet als een bezetene over straat gaan rennen, maar het is goed te doen, zelfs midden op de dag.

Dus daar zijn we weer, in ons eigen Siem Reap. De reis waar ik zo tegenop gekeken had, moest ook echt niet veel langer duren, 8.30 vertrokken in Kampot, 5.30 hier aangekomen. Natuurlijk was het uitzicht prachtig, maar ook dat heb je op een gegeven moment wel gezien. Nou ja, wat wel leuk is, is dat je door het platteland rijdt en toch overal mensen bezig zijn met hun dingetje. Rij ik thuis 8 uur over de snelweg, dan zie je niks bijzonders. Hier heb je de rijstvelden, de mensen die druk bezig zijn met het drogen van de geoogste rijst, de straathonden die doofstom de straat oversteken met gevaar voor eigen leven, en op een marktje langs de weg (dit was het hoogtepunt van de dag!) een kraampje van drie vrouwen met gefrituurde krekels en spinnen!! We hebben er heerlijk voor staan griezelen, ook omdat een vrouw bezig was handenvol spinnen uit een zak te graaien en zo in kokend water te gooien ter voorbereiding op hun verdere avontuur in het bakvet. Laat ik zeggen dat de grootte van een spin toch al snel een handpalm is........wow! En dat dus op een grote stapel op een schaal.... En die vrouwen boeiden dat helemaal niet, maar voor ons ! Zij zaten er maar een beetje ongeingteresseerd bij terwijl wij zaten te gruwen. Het is wel echt iets wat ze alleen op het platteland eten, samen met vleermuizen, hier en daar in de regio een hond, slangen en waarschijnlijk verder alles dat je tegenkomt als je honger hebt maar nog net geen mens is! De chauffeur en zijn vrouw (ja, die had hij ook maar meegenomen voor de gezelligheid op deze lange reis! Alleen sprak ze geen woord Engels, de arme vrouw, terwijl haar man grap naar grap uit zijn mouw schudde en wij zaten te lachen om al die flauwigheden, en hij natuurlijk het hardst!

Dus tegen de avond reden we de stad binnen, wij op zoek naar punten van herkenning. Maar de stad is best groot, dus het duurde toch een tijd voor we Old Marketstreet bereikten en Matthijs verzuchtte: Ik zie de Blue Pumpkin!! De BP is een cafe met allerlei soorten verse broden annex chillcafe, DE place to be voor ons, en ons guesthouse zat daar een blok huizen vandaan verwijderd. Wat een dump! Donker,vies en de lucht die we in moesten ademen een combi van insecticide en schimmel.Omdat het al te laat was om nog te verkassen hebben we er een nacht geslapen, maar om kwart voor 9 ‘s ochtends zijn we alsnog verhuisd naar het Green Garden Guesthouse. Wat een verademing!

Ook leuk en je moet er tegen kunnen: terwijl ik hier zit te schrijven, is buiten op straat via de luidsprekers een gebedsdienst te volgen. Omdat ik er niks van versta, klinkt het lekker eentonig, maar ik zie die monnik al helemaal voor me die de dienst voorzit, in al zijn serene oranjigheid en dat is toch weer zo vertederend, dat ook dit voor mij te behappen valt. Remko en Matthijs hebben het idee opgevat om een nachtje in een klooster te overnachten en mee te doen met de meditaties etc. Ik hoop dat het gaat lukken. Matthijs’grote droom is om zo’n oranje gewaad aan te mogen trekken, zonder dat hij z’n koppie kaal hoeft te scheren, maar ik ben bang dat het hem niet gaat lukken. Jammer wel, want wat zou hij er weer schetig uitzien! (Over hoe mijn man eruit zal zien in zo’n gewaad laat ik me maar even niet uit, hahaha! Nou ja joh, vastook heel schattig!!!!)

En dat we hier in een boeddhistisch land zitten, draagt zeker bij aan het feit dat wij ons hier zo thuis voelen. Linda (Lot’s juf) vroeg waarom wij nou zo specifiek in Cambodja zitten. Tja, gisteren opweg naar hier heb ik lang en breed daarover na kunnen denken hoe ik dat het best kan verwoorden.

Het boeddhisme is een richtlijn waar Remko en ik een heel eind in mee kunnen gaan. En wij zien daar heel veel van terug in de mensen. Op dit punt moeten we even de recente historie vergeten, met die kanttekening dat Pol Pot ook voor het Boeddhisme geen plek had in zijn heilstaat, en de opmerking die ik al eerder maakte dat iedereen die zich bij het regime had aangesloten, vrijwillig of niet totaal waanzinnig was geworden.

De mensen die wij nu treffen, zijn zonder meer ontzettend aardig, altijd in voor een gesprekje en een vriendelijke glimlach. Als je al een woordje Kmer kent zoals wij, vinden ze je helemaal leuk en klets je nog wat langer. Koetjes en kalfjes, meer is het niet maar voor ons toch al veel meer dan wat we eigenlijk gewend zijn geraakt in onze gehaaste westerse samenleving? Behalve die vriendelijkheid zijn wij ook enorm gecharmeerd van een ander kenmerk dat haaks ligt op onze westere denkwijze: het denken in mogelijkheden in plaats van in beperkingen. “Kan niet”zal je hier niet snel horen. Voor elk probleem wordt een oplossing gezocht. Zoals bijvoorbeeld het punt met de fietsen van de kleintjes. In de zomer hadden zij hun eigen fietsen gekocht om mee naar het schooltje te fietsen, een eind uit het centrum vandaan. Toen wij weggingen, hebben we gevraagd of ze op de binnenplaats konden blijven staan van het guesthouse, tot we weer terug zouden komen. Geen probleem. De fietsen op slot gezet, en tot vanochtend hebben we erover nagedacht: zouden ze er nog staan of niet? Toen we aankwamen bij Baca Villa (guesthouse) werden we eerst vrolijk welkom terug geheten door de manager. “We komen de fietsen halen” zeiden we, en dat was geen punt alleen stond er maar een in plaats van twee. Blij dat Lot’s fietsje er nog stond, maar waar was die van Matthijs? “O, daar rijdt mijn broertje op”, zei hij.”Maar ik zal hem wel even bellen om te zeggen dat hij hem terug moet brengen”. Dus: sloten waren open gebroken, fietsje tijdelijk van eigenaar gewisseld, maar ze hebben er al die tijd ook geen punt van gemaakt dat wij ze daar achtergelaten hebben. De gedachte dat je een fiets die daar maar staat net zo goed zelf kan gebruiken totdat de eigenaar er weer is ook al moet je daarvoor dat verdomde fietsslot slopen, is een praktische mogelijkheid. Als thuis mijn buren ongevraagd mijn spullen gebruiken, sta ik wel even anders te kijken, maar hier is dat helemaal prima. Want het gaat in harmonie, en in alle vriendelijkheid. En pas veel later, al fietstend naar het schooltje, bedenk je pas wat een grappige gang van zaken dat is. Lot, die ook wel snapt dat het broertje die fiets goed kon gebruiken, zegt op een gegeven moment:’Mam, als we weer weggaan, geef ik die fiets aan hem. ’Joepie! Mijn eigen kind heeft er ook weer wat van opgestoken: delen wat je hebt en een ander wat gunnen. Heel “boeddhistisch”toch?’.

En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te bedenken van het denken in mogelijkheden, bijvoorbeeld: moet je iets zwaars vervoeren maar heb je geen vrachtauto? Dan doe je dat toch gewoon opstapelen op je brommertje, of dat bamboetreintje waar ik al eerder over vertelde, dat is ook zo’n voorbeeld. Het verkeer is op zich een en al flexibiliteit. In de stad wordt niet harder gereden dan 40 km p-u, en iedereen heeft de ruimte om die richting te kiezen die hij op wil. Voorsorteren gebeurt door links van de weg te rijden, en over te steken naar de rechter weghelft als er ruimte voor is. Niemand maakt zich druk, en deze houding is voor fietsers, handkarren en automobilisten gelijk.

Vindingrijk en flexibel van geest. Het zou me niet verbazen dat die houding er ook aan bijgedragen heeft dat de mensen het verleden achter zich kunnen laten, er niet over praten en er mee te koop lopen. Iedere Cambodjaan heeft in zijn familie wel iemand die slachtoffer is geworden van het regime, dichtbij in de vorm van ouders of grootouders, of verderweg in de familie maar niemand is er los van. En toch wordt er niet over gepraat. Het leven gaat door, is de houding. Vooruit kijken, niet achterom. Ik vind dat echt bewonderenswaardig.

En zo komen we dan eindelijk aan waar we moeten zijn: Anjali-house. Het is zondag, dus er is geen les vandaag, maar zodra we het hek naderen worden we toegeroepen door Dam (weesjongen van 15 en stiekem een van mijn lievelingen): Yeah!!! Hij is blij om ons te zien, wij blij om hem te zien een knuffel is meer dan op z’n plaats. Al snel komen de anderen er ook bij, de jongens die op school wonen, en oh! Wat is het heerlijk om er weer te zijn!! Na wat how are you’s en meer van dat soort praat, duurt het niet lang voor Remko weer aan het voetballen is met z’n vriendjes en tot mijn grote plezier en verrassing rijdt niet veel later Sophal het erf op. Sophal is een meisje van een jaar of 15, een schat van een kind met een zwaar bestaan. ’s Ochtends maakt ze het huis schoon, doet de was, gaat naar haar werk (zwembaden schoon maken) en daarna gaat ze naar school. Als ik vraag hoe het met haar ouders gaat, is het moelijk voor haar, gelukkig gaat het met haar broertjes en zussen wel goed. Een van haar broers is het klooster ingegaan om monnik te worden, een keuze die vaak gemaakt wordt uit armoede. Ze is zo hartverwarmend blij om ons te zien, ik zie haar traantjes en ik voel meteen de mijne. Dit kind verdient zo veel beter.

We kletsen wat, totdat ze weer verder moet met haar werk, want zondag is voor haar geen vrije dag.Tot mijn grote schrik verteld ze me dat haar vriendin Chea niet meer naar Anjali komt. Ze mag niet meer van haar moeder. Ze verteld het niet met zoveel woorden, maar waarschijnlijk komt in dat gezin ook te weinig geld in het laatje, en werkt ze nu in een restaurant. Met amper vijftien jaar. Terwijl ik zo veel plannen had voor haar als schoonheidsspecialiste of zo. Het is zo’n mooie meid, die had nog veel langer van haar jeugd moeten kunnen genieten. Zo lijkt alles mij weer tevergeefs geweest, en vervalt ze toch nog in een leven vol armoede van de onderste klasse.

Ik heb gelukkig niet veel tijd om er te lang bij stil te staan, anders wordt ik weer intens verdrietig. De jongens van het schooltje, allemaal ook lid van het Anjali voetbalteam, hebben te horen gekregen dat wij nieuwe tenues voor ze meegenomen hebben in de kleuren van onze plaatselijke voetbalclub. Ze vinden het helemaal geweldig, kunnen bij wijze van spreken niet wachten om het te zien. Ik ben benieuwd: morgenmiddag brengen we de spullen mee naar het schooltje, en ik hoop dat ze er dan blij mee zijn. ’s Middags zijn alle kinderen er om eerst te eten, en daarna lessen te volgen. Volgens de jongens zijn er maar twee vrijwillige teachers op het moment. We zullen zien of we mee kunnen gaan draaien tijdens de lessen ,nu we er toch zijn. Woesdag gaan we voor drie dagen naar Battambang, en zijn we op tijd weer terug.Want voor de avond van 25 december staat een afspraak gepland: dan vieren we met zijn allen kerstfeest!

Epic Art Centre

2009-12-18T07:52:00.000-08:00

Wat opvalt als je door Cambodja reist, is dat elk stukje van het land hoe nietszeggend het op eerste gezicht ook lijkt, belangrijk genoeg is voor NGO's om goed werk te doen ter bevordering van de positie van de minder fortuinlijken in deze maatschappij.

In Kep hadden de Australiers hun kamp opgezet om een centrum neer te zetten waar wezen en straatkinderen onderwijs, voeding, verzorging en geborgenheid kunnen vinden.

In Kampot bevindt zich het Epic Art Centre. "Epic" staat voor "Every Person Counts", en dat geldt in dit geval voor de lichamelijk gehandicapten en doven. (www.epicarts.org.uk/cambodia)

Deze groep mensen werden tot voor kort, en in sommige gehuchten in het land nog steeds, als een soort melaatsen behandeld. Dankzij de bevlogenheid van Engelse vrijwilligers is er een centrum opgezet, dat deze groep zelfvertrouwen bijbrengt, door hun te introduceren in de wereld van de Kunsten. Doofstommen leren hier communiceren door middel van gebarentaal, dat pas 10 jaar een Khmervariant kent!!! Gehandicapten leren een vak, en houden bijvoorbeeld in het centrum van Kampot het Epic Art Cafe draaiende.

Door hard werken hebben zij een theatervoorstelling gemaakt, waarmee ze in het land voorlichting geven over hoe het is om gehandicapt te zijn, maar ook mee kunt draaien in de samenleving. Er is een dans/acrobatiekvoorstelling, waarmee ze tot buiten de landsgrenzen bekendheid hebben gekregen.

In samenwerking met gevestigde fotografen hebben de jongeren in dit centrum workshops gevolgd, waarvan het resultaat in boekvorm onlangs in gepresenteerd in Phnom Penh.

In dit centrum uitgebreid gesproken over onze bedoelingen met kunstwerken van jongeren uit achterstandsgroepen, en hoe foto's uit hun verzameling perfect aansluiten bij onze collectie.

De reactie op onze bedoelingen waren erg positief. Helaas was de eindverantwoordelijke voor afdeling fotografie voor de feestdagen in Londen, dus dit krijgt nog een vervolg in het nieuwe jaar.

Het zou geweldig zijn als hier een samenwerking uit voort zou komen.

Sightseeing rondom Kep

2009-12-18T05:51:00.000-08:00

We hebben onze intrek genomen in Rikitikitavi met uitzicht op de Kampong Bay-rivier die door het stadje Kampot stroomt. Rikitikitavi is en klein guesthouse in handen van een Engelsman en een Nederlandse, met op de bovenverdieping het restaurant waar je lekker kan zitten en uitzicht over de straat.

Er gebeurd niet bijster veel in dit stadje, maar het heeft wel een prettige sfeer. Er zijn hier een handjevol buitenlandse toeristen, en net iets meer buitenlanders die hier voor langere tijd zijn neergestreken, zoals de eigenaren van dit guesthouse. Het leven vindt grotendeels plaats langs de rivier, de meeste restaurants en bars zijn hier te vinden, en ook de enige echte disco in de regio staat hier. Het heeft iets weg van het Wilde Westen, waar in de middle of nowhere opeens en saloon staat waar het allemaal schijnt te gebeuren: compleet met vette neonlichten om het nog 'ns extra aan te dikken. Als we geen kids bij ons hadden, waren we zeker even naar binnen gegaan om sfeer te proeven, maar helaas.....deze gave tent gaat aan ons voorbij.

Jammer, want de Khmer houden wel van disco, en het klinkt ook zo lekker fout. In de meeste cafe's staat het volume zo hoog, dat je op straat al kan meegenieten.

Behalve disco hebben ze hier ook een voorliefde voor smartlappen. Ik zat op een avond vol verbijstering naar en variant van 'Idols' te kijken. Zo knullig, alsof je terug bent in de jaren '60. Publiek dat voorzichtig mee zit te deinen op de muziek, verlegen giechelende meisjes op de eerste rij als de camera voorbij komt, en dansjes die er niet om liegen: een stapje naar links, een stapje naar rechts. De deelnemers zijn brave tieners, de presentator heeft erg veel weg van Bob Bouma, voor wie oud genoeg is. Vooral niet te wild, dames en heren!

Toch wel raar, want via de satelliet komt toch ook hier de hele wereld binnen, om te beginnen al de Aziatische MTV (waar ook Westerse clips op voorbij komen), en ook Amerikaanse series zoals 'Sex and the City'. En iedereen heeft toegang tot satelliet tv, door een eigen schotel in de tuin of door in de tv-kroeg te komen kijken. Tv-kroeg is ook een leuk fenomeen: zet drie of vier tv's op een rijtje, met op elk toestel een ander kanaal en zet dan in de ruimte een paar rijen stoelen voor de bezoekers. Verder schenk je wat bier. Voor elk wat wils dus, of alles in een als je dat wilt. Want op elk toestel staat het geluid gewoon aan, dus kan je ook nog alles tegelijk horen en uit elkaar houden als je een beetje geoefend oor hebt!

Maar op de een of andere manier gaat het hier allemaal niet zo hard, of heeft men in Cambodja niet zo'n behoefte aan al te veel westerse invloeden. En dat is precies wat het land zo leuk maakt. Hopelijk blijft het nog een tijdje zo. Gisteren spraken we een Australische vrouw die af en aan al zo'n 10 jaar in Kep komt. Ze heeft het in die jaren zien veranderen van een dorp dat niks heeft, tot een dorp met elektriciteit, wifi en resorts. 'Alles goed en wel', zegt ze als we het hebben over het bevorderen van toerisme in deze streek, 'Maat het vervelende van dit land is dat ze aan de verkeerde kant van vooruitgang beginnen. Eerst de resorts, en pas daarna kijken ze naar je infrastructuur en sanitaire voorzieningen. Dat is de omgekeerde wereld.' De riool blijkt uit te komen in de zee hier bij de baai. Ben ik blij dat onze kids niet in de zee gezwommen hebben!! En nu begrijp ik dus ook waarom iedereen voor een dagje zon en zee naar het strand van het onbewoonde Rabbit Island gaat.

De Australische is bang dat het over niet al te veel jaren hier een tweede Sihanoukville wordt, ten koste van de mooie natuur, wildlife en de rust. Sihanoukville is een grote stad hier een dikke 100 km verderop, de grootste havenstad van het land. Er komen veel Russische toeristen en het schijnt er erg ranzig te zijn. Het is ook de enige stad in het land waar veelvuldig melding gemaakt wordt van diefstal en andere criminaliteit.

Het zou inderdaad zonde zijn als de ontwikkelingen die kant op gaan. Want ook al vindt ons verwende Westerse zoontje het hier tamelijk saai, de omgeving is prachtig en dat geeft hij uiteindelijk ook wel toe.

We hebben vroeg op de ochtend een tuktuk geregeld om ons door het platteland te rijden. tegen de achtergrond van bergen liggen de rijstvelden goudgeel van kleur (het is tijd van oogst, de halmen zijn verwijderd, wat blijft staan droogt uit en dient als voedsel voor de vele koeien in de streek). De regio staat niet alleen bekend om zijn rijstvelden, maar ook zoutwinning en de verbouw van peper (Kampot-peper schijnt verrukkelijk te zijn in plaatselijke visgerechten en is in het algemeen bekend om zijn uitzonderlijk goede smaak, voor wie het wil uitproberen: we hebben een flinke zak gekocht op de plantage.)

We rijden door de dorpjes en langs de huizen waar de vrouwen druk bezig zijn met de rijstoogst te drogen te leggen op matten in de zon. Dat gebeurd op het erf of gewoon langs de kant van de weg. We zien kinderen van en naar school fietsen, netjes in uniform van witte bloes en blauwe rok. De tienermeisjes dragen een lange rok, en vaak een hoedje tegen de zon want ook in dit stuk Azie zijn ze als de dood om bruin te worden. Vaak worden we al van ver toegelachen en met een 'hello' oefenen ze hun Engelse conversatie. Kleintjes zwaaien vanaf het erf van het huis. Lot vindt het prachtig om contact te maken met de kinderen. Ze vindt het heel leuk hier, maar kijkt toch het allermeeste uit naar het weerzien met haar vrienden van Anjali. Het is heel grappig, dit wederzijds aapjes kijken. Remko is natuurlijk een bezienswaardigheid op zich, en zijn dan ook oprecht nieuwsgierig. Anderzijds kijken wij ook rond alsof we in een themapark zitten O, kijk nou: een ossenkar, een oude vrouw in traditionele kleding, een hele familie van vier op een brommer, een bus uit het jaar nul etc.etc.

We zien op de peperplantage hoe de plant eruit ziet waar het aan groeit (leuk, nooit over nagedacht waar die bolletjes in de molen nou helemaal vandaan komen) en ook andere fruitbomen: ooit wel eens een kiwiboom gezien? Of een mangoboom, durianboom, guaveboom? Alles hebben ze er staan, en veel van deze vruchten groeien het gehele jaar rond dus goede bron van inkomsten. Kids hebben een takje van de peperplant meegenomen. Leuk om op school te laten zien.

Verder hebben we de grotten bij Kampong Trach bezocht. Er zijn heel wat grotten te vinden in deze omgeving, wat deze bijzonder maakt is dat het dak van de berg miljoenen jaren geleden is ingestort, waardoor je binnen in de rots je plotseling op een plein staat, omgeven door rotswanden rondom. Van daaruit kan je aan alle kanten via gangen de grotten in. We hebben twee jongetjes uit het dorp die zich 'spontaan' aanmelden om als gids te fungeren die mee gaan. Wel handig, want zij hebben een zaklantaarn en wij niet. Ze laten ons verschillende grotten zien, waar hele stukken druipsteen vanaf het plafond nar beneden toe groeien. Tot grote verbazing zit iedereen er met z'n vingers aan, wat funest is voor het steen. Oorspronkelijk is het prachtig wit, maar door het minste contact met vettige mensenhanden veranderd het steen van kleur tot een soort grijs. Zonde, maar er is ook geen enkele vorm van toezicht in de grotten, ook al moet je op een zeker punt wel toegang betalen. In veel grotten zijn heiligdommen te vinden voor zowel Khmer als Vietnamezen (Vietnam ligt op anderhalf uur rijden hier vandaan) en Chinezen ( die nou eenmaal overal zijn), en niet alleen boeddhistisch maar ook ouder dus hindoeïstisch. De grotten werden dus al eeuwen geleden bewoond door verschillende volkeren, de laatste bewoners waren de laatste aanhangers van de Rode Khmer in de jaren '80. Nu wonen er alleen nog vleermuizen, slangen, vette spinnen en hoog op de rots een apenkolonie. In de regentijd valt er zoveel regen, dat de grotten zich vullen met water en het zelfs tot op een halve meter hoogte komt te staan.

Terwijl ik dit schrijf, is de stroom al voor de zesde keer uitgevallen en is het hier aardedonker (maar laptop heeft een accu, dus no problem) en lopen de straathonden zich niet ver van dit guesthouse luid blaffend te verzamelen voor hun nachtelijke strooptocht. Het schijnt dat je 's avonds beter niet in een roedel straathonden terecht kan komen. Ze kunnen zich als een groep wilde dieren op je storten als avondmaal! Griezelig, en wat maken ze een herrie. Overdag vormen ze geen bedreiging, want eigenlijk zijn de straathonden gewoon huisdieren die de huizen van hun baasjes bewaken. Maar 's avonds komt hun oerinstinct naar boven en gaan ze de straat op. Ik zie onze Chester en Harvey al gaan!

Morgen vertrekken we weer naar Phnom Penh om onze bagage op te halen bij de Frangipani Villa, om vervolgens met privebusje te vertrekken naar onze eindbestemming Siem Reap. Met overstap een rit van ongeveer acht uur, ik heb er nu al geen zin in. Het is bovendien gaan regenen, en dat maakt de zandwegen hier tot een grote modderpoel waar je niet doorheen komt. Bah. Ik had al voorgesteld om het vliegtuig te nemen (vlucht van 50 minuten!), maar Rem is in dit soort situaties onvermurwbaar. Zal er dan toch stiekem een hang naar spanning en sensatie zitten in die jongen?

Ach, ik troost mij met de gedachte dat aan het eind van de rit het meest goddelijke stuk Brownie mijn deel zal zijn, die van de the Blue Pumpkin, yummy! En dan vier ik, als de dag al bijna voorbij is, toch nog mijn verjaardag!

Kunstwerk uit Battambang

2009-12-16T23:03:00.000-08:00

Eindelijk lukt het om een vaste aansluiting in het Beachhouse te vinden, en kunnen we een van onze meest kleurrijke schilderijen tonen. Echter: hier moeten we het weer even bij laten, want internet is erg wisselvallig en ligt er om de haverklap uit. Nu weet ik dat ik bekend sta om mijn eindeloze geduld (mwah!), maar meer dan vijf minuten per foto(en dat is dus als alles het op volle kracht doet) is ook mij iets aan de lange kant!

www.veranda-resort.com

2009-12-15T21:42:00.000-08:00

Gisteren hebben we de indruk achter gelaten dat Kep niet veel te bieden heeft. Als je Matthijs ernaar zou vragen, dan zou hij dat volmondig beamen. Vannacht in de bungalow heerlijk onder de klamboe geslapen, dat was gek genoeg de eerste keer dat we dat tegen gekomen zijn, het heeft wel iets romantisch. Nu zitten we aan de kust dus zal malaria hier ook niet een groot gevaar zijn, bovendien spuiten we ons voor het slapen gaan van boven tot onder in met Deet. We zien niet veel muggen, maar voor de zekerheid dan toch maar wel doen.

In het donker (en dat is hier nog echt donker! Zoveel sterren aan de hemel:geweldig!) luisteren we naar de geluiden van de nacht. In het dak van ons huisje woont een tokeh, een groot formaat gecko genoemd naar het geluid dat hij maakt. Eigenlijk is hij met zijn 20 cm nog best een kleintje, en zijn geluid is ook duidelijk nog niet van een volwassen exemplaar. Het klinkt wel gezellig, de kinderen vinden hem ook bijzonder leuk en proberen hem aan de praat te krijgen door het geluid na te bootsen. Verder hebben we al een grote gele kikker gezien, een duizendpoot, salamandertjes en vleermuizen. Misschien als we morgen vroeg uit bed kunnen komen, gaan we een jungletocht maken en komen we zeker nog wat slangen en wilde honden tegen.

We zijn verkast naar het Beachhouse aan de boulevard van Kep. We zittten in een familyroom met twee aparte slaapkamers, jammer genoeg niet met uitzicht op zee, maar wel lekker koel aan de achterkant van het hotel met een grote veranda voor onszelf. In de tuin is een zwembad en terras waar we nu lekker liggen te loungen. We zijn zeker niet de enige toeristen hier: het hotel zit vol maar in het zwembad is het lekker rustig. Waarschijnlijk zitten de backpackers nu op het verlaten strandje van Rabbit Island te genieten van een wit zandstrand. Dat in groot contrast met het strand van Kep, het is klein en niet echt mooi. Rabbit Island bezorgt ons gezin al twee dagen verhitte discussie. Rem en Matthijs zien duidelijk de contouren van een konijn in het eiland, Lot en ik hebben blijkbaar wat minder fantasie want we zien er helemaal niks in.

Dikke pret als onze tuktukdriver ons tijdens een ritje een heel ander eiland aanwijst als zijnde Rabit Island! (Overigens: ook dit eiland lijkt in de verste verte niet op iets als een konijn....!)

Ondanks dat we in het Beachhouse prima zitten, heb ik een beetje spijt dat we niet in een ander hotel zitten, het veranda resort. Dit hotel is in 2008 geopend, en werkelijk een verborgen pareltje aan de kust. Het is gemaakt van verschillende houtsoorten, heel verantwoord eco allemaal en toch bijzonder luxe. Het complex bestaat uit mooie bungalowtjes van alle gemakken voorzien, een heel fijn restaurant met uitgebreide kaart en specialiteiten. Dit alles voor maar 20 dollar meer dan waar we nu zitten, alleen niet aan de zee maar ongeveer een halve kilometer er vandaan. Ik denk dat als het aan de zee of doorgaande weg had gezeten ze meer bezoekers zouden hebben. Dus bij deze van de gelegenheid gebruik maken om wat reclame te maken voor dit resort, echt toppie!!!

De eigenaar van dit resort is een vriend van Rith, de eigenaar van Frangipani villa in Phnom Penh. Hij heeft waarschijnlijk net als Rith in Thailand gestudeerd, want je ziet dat zij veel meer aandacht besteden aan de aankleding van de hotelkamers en de service die geboden wordt. Op die manier brengen ze het hotelwezen in het land naar een hoger niveau, wat alleen maar goed is voor het toerisme. Ondanks dat toerisme hier redelijk op gang komt, is de service prima. Het is voor ons zelfs te hopen dat het niet te hard gaat allemaal, want in tegenstelling tot een land als Thailand, heeft het toerisme het land gelukkig nog lang niet verpest en zie je nog veel authentieks, wat de mensen hier ook nog oprecht vriendelijk en geinteresseerd houdt in ons als bezoekers zonder dat ze meteen dollartekens in hun ogen krijgen als je eraan komt.

De rest van deze dag hangen we wat bij het zwembad rond zodat de kids hun gangetje kunnen gaan. Rem en ik hebben de tijd om nog even alles op een rijtje te zetten van wat er besproken moet worden als we in Siem Reap zijn over drie dagen. De eerste afspraak staat al gepland voor zondagavond, natuurlijk in the Blue Pumpkin onze 'stamkroeg'.

En, Edith of Marie -Louise: wordt het Cambodja jullie volgende vakantie? Leuk dat jullie volgers geworden zijn!

Van wat ooit was: Kep

2009-12-15T06:22:00.000-08:00

Na het ontbijt in de Frangipani villa hebben we afscheid genomen van onze heerlijke design hotelkamers, om deze in te ruilen voor een bungalowtje aan de zuidkust van Cambodja. Ondanks dat we een dag eerder vertrokken uit het hotel dan geboekt was, stond de eigenaar Rith er ook om ons uit te zwaaien. Zoals al eerder verteld, was het eigenlijk door hem dat we ons programma hebben omgegooid. Hij gaf zo hoog op over de schoonheid van dit kustgebied, dat we toch wel erg nieuwsgierig werden. En ach, wat is nou een autorit van drie uur als je al het natuurschoon voor terug krijgt?

Zodra we de stad verlaten hadden, werd het beton ingeruild voor rijstvelden, palmbomen en traditionele houten paalwoningen. De weg naar het zuiden is grotendeels geasfalteerd, en je kan aardig doorrijden omdat het aantal auto's en vrachtwagens niet hoog is. Wel rijden er overal kinderen op fietsjes, soms wel met z'n drieeen op een fiets, en het lijkt ze niets te doen dat een auto als de onze met 100 km p/u voorbij raast. Veel brommertjes hebben de functie van kleine vrachtauto's: volgebouwd aan weerskanten van de bestuurder met zakken rijst of fruit, tuft zo'n brommertje over de weg. Hoe de bestuurder het gevaarte stabiel en rijdende weet te houden is een kunst op zich!

En dan heb je nog de ossenkarren, nou ja hier dan getrokken door witte, uitgemergelde koeien. Of loslopende koeien, die heb je ook en eentje zorgt ervoor dat de chauffeur uit alle macht op zijn rem moet staan om er niet overheen te rijden.

Langs de weg is het een en al bedrijvigheid en je kijkt je ogen uit omdat er overal wel wat te zien valt: de mannen die nieuwe huizen bouwen, de kinderen die op het erf spelen, mannen die al kletsend langs de weg een hapje eten bij een plaatselijk tentje, de kapper die met niet meer dan en stoel en een spiegel aan de muur zijn werk kan doen. Overal zijn mensen druk bezig met hun dagelijks leven, en wij rijden daar doorheen en genieten van het uitzicht. Wij, dat zijn Rem en ik, want de kids spelen 'Legoracers' op de computer........duh!

Uiteindelijk wordt die rit van drie uur ons toch een beetje te lang, en net op het goede moment blijken we aangekomen te zijn in Kep.

In de koloniale tijd was dit voor de Fransen de Place to be om het stadse leven in Phnom Penh te ontvluchten, en bouwden zij hier hun buitenhuis. Ook de toenmalige koning had hier een optrekje, en zelfs een prive-eilandje voor de kust waar hij zijn speciale gasten ontving. Helaas laat ook hier de Rode Khmer weer sporen achter: huizen werden geplunderd of verwoest, van de bewoners bleven alleen de vissers over. Van sommige buitenhuizen staan de muren nog overeind, maar dan heb je ook alles gezegd. Je ziet het verval van wat ooit grandeur uit gestraald moet hebben en ook van de boulevard kan je je voorstellen dat hier ooit de dames in lange rokken met parasol hebben geflaneerd. Jammer dat er nu niet de energie in gestoken wordt om de boel op te knappen, want als toeristisch oord heeft het voldoende aantrekkingskracht in de vorm van de kleine onbewoonde eilandjes voor de kust die aardige witte stranden schijnen te hebben, en het natuurreservaat dat loopt tot aan de Vietnamese grens.

Wat ze hier in ieder geval zeker nog moeten hebben is een ATM...........de dichtstbijzijnde automaat staat in Kampot, 25 km verderop. Aangekomen bij de bungalows bleek er alleen in contant geld afgerekend te kunnen worden. Daar hadden we even geen rekening mee gehouden, want er moet voor de overnachting natuurlijk wel betaald worden! De taxi was net weer vertrokken, dus Rem achterop een brommertje bij een wildvreemde op weg naar Kampot. Nou dat is geen fijn gevoel, zeker niet gezien het voorval van een maand geleden waarbij een toerist om een paar dollar op weg naar de 'killing fields' is vermoord. Maar goed Rem blijft daar redelijk nuchter bij en ja twee uur later was hij er weer. Lekker gelunched met de driver langs de rivier in Kampot. Hij had wel even het idee waar gaan we nu naar toe. De bami goreng met eenden eieren langs de straat bleek zeer goed te doen. Wel nog een lekke band gehad onderweg maar dat is niet zo gek op de wegen hier en dan met zijn tweeen op zo'n brommertje scheuren. Enorm genoten van de omgeving, want iedereen is momenteel bezig om het rijst van het land te halen en te dorsen. Ik blij dat ie weer terug was!

Meld je aan als volger!

2009-12-14T03:50:00.000-08:00

Linda van harte welkom als nieuwe volger van ons blog!

We zouden het leuk vinden wanneer andere volgers zich ook aanmelden op het blog zodat we kunnen zien wie er allemaal meeleest.

Bijkomende voordeel is dat je een emailtje krijgt wanneer er een nieuw stukje is geplubiceerd.

Child Safe Network

2009-12-14T02:50:00.000-08:00

Op onze omzwervingen door de stad kwamen we terecht bij het CSN. Zij houden zich bezig met de straatkindertjes hier, maar ook in andere steden in het land. Hoofddoelen zijn: kids weg te krijgen van de straat, onderwijs en verzorging. Maar wat we vandaag weer hebben geleerd, is dat dit een hardnekkig probleem is in de samenleving, die maar niet zo een twee drie uit te bannen is.

Veel straatkindertjes werken als verkopertjes van waterflessen of boeken, snuisterijtjes, hapjes en dergelijke. Voor argeloze toeristen vaak moeilijk om te weerstaan, want het oogt wel lief en zielig, omdat wij dat helemaal niet kennen.

Maar juist die toegefelijke houding zorgt ervoor dat deze vorm van kindermishandeling blijft bestaan. En dan heb ik het alleen nog maar over straatverkopers, nog niet eens over kinderprostitutie!

Het vervelende van de hele zaak is, dat het niet eens het probleem van het kind is waar we hier mee te maken hebben, maar eerder met de ouders en familie! Geld verdienen is belangrijker dan onderwijs, want met dat laatste kan je geen eten kopen. Ook wordt het boeddhistische principe van karma verkeerd gebruikt (door gebrek aan kennis!), en ondergaat met gelaten zijn lot aan de onderkant van de samenleving in plaats van deze te doorbreken. Ons werd de vergelijking van het volk van ontwetenden met een volkje mieren voorgelegd, die allemaal achter elkaar aan lopen, zonder onderbreking of misstap van een van de mieren.Terwijl het CSN probeert juist dit te doorbreken, zodat de ouders inzien dat onderwijs belangrijk is voor hun kinderen, en dat je juist wel eraan moet en kunt werken om het beter te krijgen. Niet vandaag, maar wel in de toekomst. En voor de volgende generatie. Maar ook hier steekt dan weer de erfenis vn de rode Khmer de kop op. Want de ouders van nu, hebben nagenoeg geen scholing en de generatie boven hen is grotendeels weggevaagd. Dus hoe kunnen zij beter weten?

In ieder geval wordt CSN ondersteund door Friends International (www.friends-international.org) en worden hun inspanningen gedragen door een groot aantal instellingen in het toerisme: hotels, tuktuk-drivers, restaurants, vervoersmaatschappijen etc. Zo verblijven wij bijvoorbeeld in een hotel waar het nadrukkelijk verboden is om ´damesbezoek´ te ontvangen op de kamer. En zijn er restaurants die straatkinderen de mogelijkheid geven om een vak te leren (waar wij dus met onze stichting in financiering willen voorzien). Ook zijn er winkels waar spullen verkocht worden die vervaardigd zijn in ateliers van Friends International. Heel belangrijk om te weten dat dit bestaat, als je als toerist naar Cambodja komt. Zonder dat je je nek uit moet steken, heb je de keuze om een bijdrage te leveren aan het verbeteren van de situatie van de kindertjes, en NGO's te ondersteunen in het goede werk dat er hier gedaan wordt. Alle beetjes helpen, niks doen is nog steeds geen optie!

Gesprekken met hulporganisaties doen ons wel steeds weer denken aan 'onze'kinderen van Anjali. We verlangen er echt naar uit om ze weer te zien, en om met de belangrijke gesprekspartners daar tot concrete afspraken te komen zodat we verder kunnen met de stichting in Nederland.

Maar voordat we naar hun toe gaan, eerst nog wat anders. En dat is de schuld van de eigenaar van dit hotel, die ons lekker heeft zitten maken met verhalen over Kep, een klein plaatsje aan de kust niet ver van Kampot, waar het toch zo goed toeven is! Strand, zee, boottochtje naar een eiland, watervallen en mountain trail. Leuk leuk leuk! En hier op twee, drie uur rijden vandaan. Dus toch een paar dagen ingelast, omdat we er anders niet meer aan toekomen. Want we gaan niet van het noorden weer naar het uiterste zuiden rijden, dat zou zo onzinnig zijn! En voor de kids toch leuk om ook nog in de zee van Cambodja gezwommen te hebben. We verblijven er op vier verschillende plekken, van hotel tegen de berg aan met uitzicht op de zee tot bungalowtje in het groen. Plaatselijke horeca ondersteunen noemen we dat (maar eigenlijk kon het niet anders, want hier is het hoogseizoen en alles zat telkens vol, dus waren we wel verplicht meerdere hotels te boeken, haha). Dus vanavond inpakken, en morgen wegwezen. Gelukkig kunnen we alle bagage met spullen voor het schooltje hier in het hotel opslaan (lang leve de ware klantvriendelijkheid!!) tot we naar Siem Reap verkassen.

Vanavond hier nog even langs de Mekong rivier flaneren op de boulevard, en eten bij Warung Bali. Echt Indonesisch eten, want we liepen toevallig tegen de eigenaar aan, en dat is weer een echte Indonees uit Jakarta. Met vegetarisch menu, hahaha!

Booming artscene

2009-12-14T02:05:00.000-08:00

We hebben inmiddels alle galeries in Phnom Penh wel zo'n beetje bezocht, en het resultaat is 6 kunstwerken van jonge kunstenaars uit Battambang. Deze stad ligt in het noorden van Cambodja, hemelsbreed niet ver verwijderd van Siem Reap maar door het niet al te uitgebreide wegennet toch nog op zo´n drie uur rijden ver gelegen. We zijn erg benieuwd hoe deze aankopen in Nederland zullen vallen. Voor alsnog zijn Rem en ik dik tevreden, en hebben we zeker de mooiste stukken van de veiling mee kunnen nemen. Ik had al eerder geschreven over het tweede deel van de veiling, waarin stukken in de stille verkoop gingen. Inschrijven kon tot gisteren 4 uur, daarna ging het automatisch naar de hoogste bieder. Over 3 waren we zeker dat die in ons bezit zouden komen, maar over 1 stuk moest weer zwaar gevochten worden. Tot op de laatste minuut voor vier uur hebben Matthijs en Lot over het schilderij gewaakt, en zodra onze tegenstander zijn bod verhoogde, moesten wij daar weer overheen. Net voor vieren gaf hij te kennen dat hij afhaakte. Pfff.....dat heeft weer wat zweet gekost! Jammer genoeg laat wifi niet toe om foto´s te uploaden, anders had ik ze er meteen bijgezet!

Bij het afhalen van de schilderijen kwamen we weer een paar mensen tegen die ook de dag daarvoor bij de veiling waren, waaronder een Schotse landschapsarchitect die al 20 jaar in Azië woont en het grootste gedeelte daarvan in Cambodja. Hij wist te vertellen dat de artscene hier echt booming is, en was het met mij eens dat we goede aankopen gedaan hadden. Ook weer wat tips gekregen over tentoonstellingen en andere plekken die voor ons interessant kunnen zijn.

Omdat de kunstenaartjes afkomstig zijn uit Battambang, zullen wij later tijdens onze reis ook daarheen gaan om te zien wat daar verder nog gebeurd. Voor de kids hebben we daar nog een leuk uitje gepland (want die zijn al die schilderijen en het gepraat erover inmiddels al aardig zat). Net buiten de stad ligt een oude spoorbaan, ooit in de franse tijd aangelegd maar nu niet meer in gebruik. Althans, niet officieel. De mensen uit de dorpen langs de spoorlijn zagen hun kans om zichzelf en goederen alsnog over het spoor te vervoeren middels een in elkaar geknutseld treinstel van bamboe! Zo bestaat er nu een onofficiele dienstregeling van noord naar zuid en vice versa, over een spoorlijn. Dus wat gebeurd er als ze elkaar onderweg tegenkomen? Er wordt rustig een van de treinstellen ontmanteld: mensen eraf, lading eraf, houten planken eraf en als laatste de wielen. En als de tegenligger zijn reis heeft hervat, dan wordt het boeltje weer opgebouwd en klimmen de passagiers er weer op zodat de reis weer hervat kan worden. Dat is toch schattig!! Het kan ook allemaal op deze manier, omdat alles hier zo relaxed is, en het tempo laag ligt. Met 100km p/u over de rails denderen is er hier niet bij. Dat kan ook niet omdat niemand de rails onderhoud, dus zitten er gaten in, die opgevuld moeten worden met bamboestokjes. Tot dat die het weer begeven en vervangen moeten worden.

Dus dat beloofd een leuk ritje te worden. Maar ik loop nu op de zaken vooruit, verslag volgt tzt.

Nog even terug naar de kunsten.

Maanden geleden had Remko al zitten googlelen op kunstacademies en scholen waar kunstonderwijs gegeven wordt. Een daarvan is hier in Phnom Penh, Reyum gallery and art school. Wat we ervan op internet hadden gezien, beloofde veel goeds en we verheugden ons er dus al stevig op. Helaas!!

Deze maand zal de artschool gesloten worden, door gebrek aan fondsen (en waarschijnlijk ook slecht management. is mij in de wandelgangen verteld). Het prins Claus fonds (voor wie ermee bekend is) heeft drie jaar gedoneerd, maar dit houdt nu op. Zo ook blijkbaar twee andere geldschieters. Jammer, jammer,jammer. Er was ook verder niemand van het management aanwezig in het gebouw, er hing wat werk van afgestudeerde kunstenaartjes, best aardig ook. En we hebben nog wat werkjes meegenomen voor de collectie van het C'art Project.

Killing Fields

2009-12-13T07:28:00.000-08:00

Vandaag hadden we de hele dag een auto met chauffeur ter beschikking om de stad mee te verlaten, met als doel het bezoek aan de Killing Fields. Deze plek ligt een kleine 15 km buiten de stad, en is het bekendste massagraf uit de tijd van de Rode Khmer. Het hele land schijnt vergeven te zijn van plekken als deze, zo'n 380, maar omdat het dicht bij Phnom Penh ligt komen de meeste toeristen hier heen. Het grootste massagraf ligt in de grensstreek met buurland Thailand, in een uithoek van het land.

Voor ons was de plek die wij hebben bezocht groot genoeg. Op de plek waar voorheen een Chinese begraafplaats was, is plaatsgemaakt voor de graven van zo'n 20.000 mannen, vrouwen en kinderen. Als we al van graven kunnen spreken: kuilen werden door de gevangen zelf gegraven, waar zij vervolgens zelf in gedumpt werden.

Om de overledenen en de wreedheden te herdenken, is er op de plek in 1989 een stupa gebouwd, opgetrokken uit wit steen . Deze bestaat uit 17 verdiepingen, die geheel gevuld zij met de resten die opgegraven zijn uit de graven. Onderin de kleding, daarboven 4 etages met schedels en op de verdiepingen daar weer boven de ledematen en kaakbeenderen. Het steekt hoog uit boven het landschap.

Het is een vreemd om hier te zijn. De site straalt een zekere rust uit door al het groen en de kippetjes en kuikens die er nu rondlopen. Alleen als je goed kijkt, zie je hier en daar in het looppad een tand of een kledingstuk uit de grond steken. Dit, omdat het aantal beenderen en botten zo groot is, dat het ondoenlijk is alles te bergen.

Hier en daar staat een bord, om duidelijk te maken wat er op die plek gebeurde. Bijvoorbeeld de dikke boom, waar baby'tjes met hun hoofdjes tegenaan gesmeten werden zodat ze in een keer dood waren. Of een afdak, wat de plaats markeert waar de lijken zonder hoofd gevonden zijn. Deze lijken konden min of meer geïdentificeerd worden als leden van het leger van Pol Pot, die zich schuldig gemaakt hadden aan verraad of gewoonweg te lang in het leger gediend hadden en daardoor teveel wisten waardoor zij als dreiging ervaren werden door de top van de Rode Khmer.

In het museum wordt de hele dag door een film gedraaid. Een poging om het verhaal te vertellen van deze plek. Maar ondanks dat je al de informatie tot je neemt, kan je je niet werkelijk voorstellen wat hier voor vreselijks heeft plaatsgevonden. Misschien wel omdat het zo gruwelijk is, dat je je er simpelweg geen voorstelling van kan maken. Het gaat je fantasie te boven.

En terwijl je foto's maakt van de schedels in de stupa, voel je je een ramptoerist, een indringer die hier helemaal niet hoort te zijn.

Enigszins opgelucht dat we de plek kunnen verlaten rijden we weer terug richting stad, om de dag compleet te maken met een bezoek aan S21, het schoolgebouw in de stad dat tijdens het regime dienst deed als gevangenis en waar de verhoren en martelingen van doorsnee Cambodjanen plaatsvond.

Ook hier weer die rare tegenstrijdigheid tussen het heden en verleden. Je ziet de cellen, de martelkamers, de rijen van foto's van mensen van wie je je afvraagt wat hen is aangedaan daar in dat schoolgebouw, en wie nu eigenlijk de slachtoffers waren. Gewone burgers. En wat voor mensen de martelaars. Wat deden al deze mensen voordat het land in een hel veranderde? Welke gekte heeft dit regime ertoe aangezet om de eigen bevolking uit te moorden? Je kan het simpelweg niet bevatten. Natuurlijk is er de uitleg dat Pol Pot terug wilde naar het jaar nul en het land tot een agrarische heilstaat wilde omvormen, waar geen plek was voor intellectuelen. Maar die uitleg volstaat gewoonweg niet.

De enige gedachte die duidelijk door mijn hoofd spookt is dat macht een gevaarlijk ding is, die mensen compleet waanzinnig kan maken. En dat alle beelden van de doden, de martelwerktuigen en het prikkeldraad mij misselijk maken. Dit is geen geschiedenis, zoals de eerste en tweede wereldoorlog dat voor mij zijn: verhalen uit de oude doos. Wat je hier ziet vond plaats terwijl ik levend en wel aan de andere kant van de aarde mijn ding deed. Bizar.

Gelukkig houdt het prikkeldraad mij niet tegen en stap ik zo het gebouw uit, waar de zon schijnt.

Terecht stelt Matthijs de vraag: "Waarom deed de rest van de wereld niets?" Onze slimme zoon legt met die vraag dan toch nog een verband tussen het verleden en heden. Mijn uitleg bestaat uit een standaard uitleg van politieke en economische belangen, of juist de afwezigheid daarvan. Maar welbeschouwd verklaart dat nog niets over het hoe en waarom. En dat zelfs de zogenaamde 'good guy' tot op de dag van vandaag op andere plekken in de wereld met hetzelfde gemak bezig is met praktijken die niet veel zullen verschillen van wat wij hier vandaag hebben gezien. Ik hoop dat hij vooral goed heeft begrepen hoe gevaarlijk het kan zijn, als de massa compleet blind achter de hardste schreeuwer aanloopt.

Matthijs vond het best griezelig wat hij gezien heeft, en zal het waarschijnlijk ook nooit meer vergeten dat hij hier geweest is. Maar dat geldt zonder twijfel voor alle bezoekers.

Deelnemers van een kunstveiling

2009-12-12T01:25:00.000-08:00

Lekker uitgeslapen zaten we vanochtend bij ons ontbijtje te genieten van de ochtendzon en de geluiden die van de straat onze tuin in kwamen. Om de tien minuten loopt er wel een verkoper van hapjes langs met zijn karretje, al dan niet met megafoon zijn koopwaar aan te prijzen. De tuktuk mannen wachten voor de deur van de villa, in de hoop dat je gebruik gaat maken van hun diensten, en kletsen wat met elkaar. Soms rijdt er een auto langs, vaker nog een brommertje. Vandaag is het zaterdag, dus redelijk rustig in het verkeer. We voelen ons ervaren genoeg met de hier geldende verkeersregels om ieder op een fiets en een kind achterop de stad te gaan verkennen.

Zoals ik al had geschreven: onze tussenstop in Phnom Penh staat in het teken van de schone kunsten, dus rijden we naar het ' Java art cafe', dat zich op een paar honderd meter van het Vrijheidsmonument bevindt. Het staat midden op een groot verkeersplein, ergens in de jaren zestig neergezet om de overheersing van vreemdelingen te herdenken, en tegenwoordig eigenlijk ook ter nagedachtenis van allen die overleden zijn als gevolg van het Rode Khmerregime (hebben we dat ook weer gezien, weinig spectaculair).

De combinatie van cafe en expositieruimte maakt het 'Java art cafe' tot een leuk plekje om even bij te komen van de warmte waarin we gefietst hebben. Het is half elf 's ochtends alweer lekker heet hier, dus een cola light gaat er goed in. Vandaag vindt hier en veiling plaats van schilderijen van jonge kunstenaars uit Battambang, een stad niet ver van Siem Reap vandaan.

Het bijzondere van deze kunstenaars is dat zij opgegroeid zijn in een vluchtelingenkamp in Thailand, en weer teruggekeerd zijn naar eigen land. In het kamp hebben zij als sociaal emotioneel programma schilderlessen gevolgd bij een Franse kunstenares, die de lessen ook weer heeft opgepakt in Battambang. Daaruit is het ' Phare Ponleu Selpak' opgericht (zie www.phareps.org) dat nu bestaat uit een child care centre, een leisure centre en social services ten behoeve van de minder bedeelden in de regio Battambang. Vooral het leisure centre is mooi, want dat spitst zich toe op de kunsten, varierend van teken en schilderkunst tot aan circusacrobatiek.

We hebben ingetekend voor de veiling die eind van de middag plaats gaat vinden. De stukken hangen in het cafe aan de wand, We hebben wat mooie dingen gezien, bepalen ons budget en verheugen ons op het spel van het bieden later op de dag. Alles hangt af van onze medebieders natuulijk: wat zijn dat voor mensen, wat zou hun budget zijn, zijn het kunstkenners of filantropen, of gewoon expats uit het wereldje van de NGO's?

Om de tijd te doden bezoeken we nog wat andere galeries. Bij een zien we een schilderij wat ons beiden meteen bevalt, en die prima in de collectie past zoals we die voor ogen hebben: een doorsnede van wat de hedendaagse kunst in Cambodja te bieden heeft, met toch dat typisch eigens in zich zonder dat de nadruk te veel komt te liggen op het het traditionele dat voortkomt uit de Khmerkunst ( zoals je dat terugziet in de tempels van Angkor, want daar wordt uiteraard veel op teruggegrepen, zeker in de decoratieve kunst: boeddhabeelden, apsara's, de danseressen uit de hindoemythologie, en florale motieven) dat je hier overal om je heen ziet. De kunst op straat, bestemd voor de doorsnee toeristen om mee te nemen als souvenir, is niet wat waar we onze C'art-collectie mee willen vullen.

Dus onze eerste aankoop is een expressief werkje, dat weliswaar een profiel van een boeddhahoofd laat zien, maar dusdanig anders dan anders door de kleurstelling en streek, dat het uitsteekt boven de werken met hetzelfde thema. We hebben het gereserveerd om op de terugweg op te halen. Er niet aan gedacht om op de foto te zetten, anders stond het hier nu ter illustratie! In ieder geval zijn we er molto contento mee.

Eigenlijk bestaat de veiling uit het officiele deel van vandaag, en een stille verkoop van een nog groter deel van de collectie die op zondag wordt voltrokken. Spannende dagen dus!

Bij het bieden vandaag heeft Remko het bordje meerdere malen omhoog gehouden, meer ook om de boel een beetje op gang te brengen. Want uiteindelijk opkomst viel mij een beetje tegen. De bezoekers waren meer een ons kent ons groepje expats, dat als soort van vriendendienst naar de organisatoren op de veiling was afgekomen. Het eerste stuk dat werd aangeboden moest zonder bod weer retour!! Jammer genoeg was het ook niet een van onze favorieten. Maar het doek waar we wel voor gingen, en uiteindelijk ook een klein gevecht voor hebben moeten leveren, is wel degelijk naar ons gegaan!! En, kan ik daar ook trots aan toevogen, het is ook het mooiste stuk dat erbij zat, dus een beetje trots zijn we er wel op.

Morgen gaan we dan weer terug voor het vervolg, ook daar zitten en paar werken bij die we errug graag willen hebben, dus hebben we besloten om de rest van de dag niet veel meer te doen en terug te fietsen naar het hotel. Want vergeet niet: de hele dag hebben we onze kids op de bagagedrager meegesjouwd, en die hebben het tot op het laatst goed gedaan en niet gezeurd, dus hadden ze hun portie Cartoon Network wel verdiend.

Het is nu acht uur, en we gaan en hapje eten bij de "Del Gusto Boddhi Tree" ook zo fijn hier: overal zonder zeuren een heerlijke vegetarische maaltijd, en laat ik even de Hollander uithangen: het kost geen cent!

Daarrr zijn we weer!!!!!!!!

2009-12-11T04:44:00.000-08:00

Kwart voor negen 's avonds, we zitten in de Frangipani villa's in Phnom Penh. In de zomer waren we niet in de hoofdstad geweest, dus het is allemaal nieuw en toch zien we ook veel herkenbaars terug in het straatbeeld. Het is hier drukker dan in Siem Reap, maar toch voor een hoofdstad nog niets vergeleken met Bangkok bijvoorbeeld. Alhoewel: van de luchthaven naar het hotel toe kwamen we toch nog in een file terecht. Het valt meteen op dat er hier zo veel brommertjes zijn, die zich geheel volgens eigen regels een weg banen door het verkeer. Dikke wagens naast tuktuks, handkarren vol met kokosnoten en wij in de taxi:wachtend tot de logge massa voorbij is zodat we eindelijk ook door kunnen rijden. Alles op dat welbekende trage tempo, waar we zo naar verlangd hebben de afgelopen maanden in Zoetermeer, de dagen aftellend tot we weer in een vliegtuigje naar 'Het Zuiden' konden vertrekken: joepie!

We zijn alle vier dik tevreden hier. Hotel helemaal leuk, hartelijk onthaald, leuke kamers in een koloniaal aandoende villa, net een jaar geleden geopend dus redelijk nieuw allemaal. We zitten in de tuin, buiten tussen het groen een beetje het laatste restje van de dag uit te zitten. Lot wil nog op de Hyves kletsen met het thuisfront, Matti ook natuurlijk, en Remko en ik gaan het programma van de komende dagen in elkaar draaien. Want het is fijn om weer terug te zijn in Cambodja, maar we hebben wel weer een missie natuurlijk!

De tijd in Phnom Penh gebruiken we om vrijwillig geconfronteerd te worden met het verhaal van dit land: de Killing Fields net buiten de stad, waar op de massagraven nu een museum is neergezet ter nagedachtenis aan de gruwelijkheden die hier hebben plaatsgevonden.

Morgen staat in het teken van de zoektocht naar kunstwerken om onze collectie samen te stellen voor ons "C'art Project". De collectie zal in bruikleen worden aangeboden aan bedrijven en instellingen om op die manier ook weer fondsen te werven voor de stichting 'Anjali', en om meer kennis en begrip te creëren voor het hedendaagse Cambodja en de situatie waarin het zich bevindt: een land dat zich zeker opwerkt om een modern florerend land te worden naar Thais model zullen we zeggen, maar daar nog veel hulp bij kan gebruiken.

Dus lenen we fietsen van het hotel, en zullen we ons morgen op ons dooie akkertje van galerie naar galerie rijden. Helemaal leuk. Maar nu eerst nog die jetlag eraf slapen.

Bijkomen op Koh Chang

2009-08-16T01:13:00.000-07:00

Koh Chang. Het grootst eiland van Thailand, op een uurtje vliegen van Bangkok. Je landt op het vliegveldje van Trat, vanwaar je met een busje naar de haven gebracht kan worden waar de ferry om het half uur vandaan vertrekt.

Het is een kleine drie kwartier varen. Eigenlijk is het eiland een grote berg, waar omheen en weg loopt. Het eiland is het minst toeristisch van alle Thaise eilanden. Daarom hebben we ervoor gekozen om hierheen te gaan. Maar toch: langs de weg staan om de paar honderd meter guesthouses, hotels, resorts, winkeltjes met prulletjes etc.

Ons 'resort', Siam Bay, ligt aan het einde van een stuk strand en we hebben er via internet twee bungalowtjes aan het strand geboekt. Het is een flink stuk rijden vanaf de haven voor we er zijn. Als we uit het busje gestapt zijn, wacht ons bij de receptie een onaangename verrassing: geen boeking. Maar wel aanbetaald! Gelukkig hebben we een boekingsbevestiging, en na wat gerommel door het personeel lopen we achter een jongen aan die de sleutel heeft van ons appartement. Ik heb er een slecht gevoel over, en ja hoor: ' deze kant op' wijst hij de trap op naar de hoger gelegen huisjes op de berg. " Nee nee", zegt Rem heel resoluut, " we hebben twee van die huisjes aan het strand geboekt". Ik moet altijd zo lachen als Rem geen geduld meer heeft en bot wordt. Hij heeft dat zelden, maar in dit geval geheel terecht. Jongetje loopt beteuterd weer met ons terug naar de receptie. Vrouwtje achter de balie baalt ook: mislukt. Nou ja, twee huisjes zijn pas de volgende dag beschikbaar, maar niet naast elkaar dus eerst een gratis overnachting in een huisje op de berg?

Eigenlijk vond ik dat hele 'resort' maar een zooitje, en omdat het ook in the middle of nowhere lag, had ik zoiets van: laat eerst maar eens zien hoe de huisjes van binnen zijn. Goed gedaan, want het zag er niet uit. Ouwe zooi. En het strand lag vol met rotzooi en was eigenlijk ook geen strand maar een streepje zand.

En het zwembad was net groter dan mijn voortuin in Zoetermeer. Het meest ergerde mij de ongeintereseerde houding van het personeel: geen 'sorry' of enig blijk van ongemak. Nog niet eens een glaasje water. Ik vond het maar raar en onaangenaam. Logisch, ik was al helemaal gewend geraakt aan de vriendelijke dienstbaarheid van de Cambodjanen. Ik begreep bij mijn eerste bezoek aan het begin van deze vakantie al niet zo waarom Thailand 'het land van de glimlach' genoemd wordt, en weer zag ik hier een duidelijk voorbeeld van het absolute tegendeel.

Gelukkig had ik een foldertje over het eiland bij me, met nog wat andere hotels. Snel een uitgezocht, Rem laten bellen voor beschikbaarheid en tot mijn geluk waren er nog kamers beschikbaar.

Alleen waren we bij Siam Bay Resort natuurlijk afgezet door het busje, en dat was alweer verder gereden naar weet ik veel waar. Dus bij de receptie gevraagd om vervoer. Weer die ongeinteresseerde houding. 'Hebben we niet'. En de vraag' moet ik een taxi voor jullie bellen?' Toen had ik had het er helemaal mee geschoten. ' Ja, als je een taxi wilt bellen prima, het vervoer is wel op jullie kosten en kunnen we nu eindelijk een fles water krijgen??!!'

Toen reed opeens binnen no time een pick up truck van het hotel voor. Tjongejonge. Koffers achterin gegooid, en zonder nog een woord vuil te maken wij erin, en de hele weg weer teruggereden richting haven naar het KC Grand Resort.

Ook hier duurde het vervolgens weer heel lang voor we eindelijk twee kamers naast elkaar hebben. Maar het was het wachten wel waard.Wat een verademing! We kijken van de derde verdieping vanuit onze balkonjacuzzi uit op de prachtig aangelegde tuin met palmbomen, het zwembad (veel groter dan mijn voortuin), zee en strand.

Ja. Hier kunnen we bijkomen van onze belevenissen uit de afgelopen weken.

Natuurlijk missen we de kinderen van het schooltje! Ons dagelijkse gangetje met de fiets van guesthouse naar school en weer terug. De leuke, lieve mensen die we toevallig op straat, in restaurant of in de marktstalletjes tegen gekomen zijn, met wie je een babbeltje maakt over niks in het bijzonder, maar wel zo vriendelijk.

Het is zo raar dat Rem en ik allebei heel graag naar Cambodja wilden. Niet alleen voor Angkor Wat, maar ook voor het land en de mensen. En dat we allebei ook wisten dat we het er reuze naar ons zin zouden hebben. En hoe toevallig ook dat we tegen Pure for Kids aanliepen op de Vakantiebeurs afgelopen januari. En besloten om het gewoon te doen: lesgeven op een schooltje.

Ik heb geen moment gedacht: waarom gaan we werken in onze vakantie? Coals mij wel eens gevraagd is voor we erheen gingen. We hebben het nooit als werk gezien, en in de praktijk ook nooit zo ervaren. Het is geweldig dat al de jonge meiden die als vrijwilliger bezig waren op het schooltje, deze invulling van hun vakantie gekozen hebben. Gevraagd naar hun motieven, was het voor hun haast een vanzelfsprekendheid dat ze iets aan vrijwilligerswerk deden naast het rondreizen, of zelfs echt als reisdoel voor de drie of zes weken vakantie die ze konden boeken gedurende hun studie. Ik ben supertrots op die meiden. Zo vanzelfsprekend als zij het vinden wat ze doen, ik hoop maar dat Matthijs en Lot met deze ervaring op zak later ook zelf op die manier in het leven staan. Terugkijkend hebben onze kids het echt heel goed gedaan. In vergelijking met de kinderen op 't schooltje blijven het natuurlijk echte westerse, verwende ettertjes, maar toch! Ze hebben de hele periode geen moment met de Gameboy gespeeld of om extra's gevraagd. Ze hebben zich geen moment verveeld, of gezeurd dat ze niet naar school wilden. Elke dag gingen ze met plezier, en elke dag heben ze meegedaan en gespeeld met hun nieuwe vriendjes.

Het is zo'n bijzondere periode voor ons geweest. Ik kan het niet exact met woorden aangeven, maar deze ervaring heeft op Rem en mij precies dezelfde uitwerking gehad, en we zijn er diep door geraakt. Zozeer zelfs, dat we hier op Koh Chang al druk bezig zijn met de uitwerking van onze eigen stichtingsplannen voor een betere toekomst.

En dat terwijl we genieten we van het geluid van de golven die op het strandje aanrollen, de warmte en ja, met volle teugen van alle luxe die wij in ons leven hebben.

Eind goed, al goed

2009-08-16T00:30:00.000-07:00

Ik zou bijna nog vergeten te vertellen over de toevallige ontmoeting met een stadsgenote op het moment van ons vertrek. De tuktuk's waren al weer volgeladen met onze koffers, we waren afscheid aan het nemen van Eva van Pure, toen ik aangesproken werd door een meisje dat via de Cambodian Dutch Organisation van Jan (eigenaar van Baca Villa) lesgaf op het dorpsschooltje en paar kilometer buiten de stad. Haar moeder had ons in Het Streekblad zien staan, en haar erop geattendeerd dat wij ook in Siem Reap verbleven, en met hetzelfde doel. Grappig dat je elkaar dan toch tegenkomt op de valreep. En dat ook zij liever nog niet terug naar huis wilde. Straks lopen er dus twee meisjes in Zoetermeer, een groot en een klein, met een 'I love Cambodia' t-shirt aan!

Een ander toeval is dat we 'onze Ties' op ons laatste bezoek aan The Blue Pumpkin toch weer aan het werk troffen. Beneden werden we al ontvangen door een van zijn collega's: 'Mr Doung is working upstairs today', dus boven gekomen was het weer leuk kletsen, en heel veel excuses van zijn kant dat hij er niet was op de afgesproken tijd. Zijn telefoon was afgesloten door niet op tijd betaald te hebben (herkenbaar voor de jeugd waar ook ter wereld?). en zijn brommertje was stuk gegaan.

Uitgezwaaid door alle medewerkers van de Pumpkin lounge, en Thijs met een gratis afscheidsijsje kwam een einde aan ons laatste bezoek (waar we natuurlijk ook weer de allerbeste brownies van Azie hebben gegeten met een heerlijke fruithake erbij!). Dat ik ooit voor vertrek had kunnen denken dat ik hier op ransoen zou leven, en uit voorzorg mijn eigen Fjord-crackers had meegenomen! Wat een grap!

Dus met deze twee ontmoetingen op de valreep,zijn we vertrokken uit Siem Reap. Met de belofte om in december weer terug te zijn!

En voor ik het vergeet, dit is onze vriend Doung:

Enkele foto's

2009-08-15T01:42:00.000-07:00

Lot met Preuk: samen muziek maken na schooltijd

Voetballen gaat ook tijdens een regenbui gewoon door!

Elke ochtend voor schooltijd wordt de vlag gehesen.

Rattanna en Pech geconcentreerd bezig aan hun schilderwerk.

Niet genoeg geslapen

Lokaal boven: beginnersklasje Khmer

Teacher Remko: druk bezig werk te ordenen.

General studies: les over ademhalen

Lekker gek doen voor de camera
Met z'n allen op het voetbalveldje
Gezellig samen op de fiets naar huis

Tree: elke dag naar school op een veel te grote fiets

Met z'n allen kleuren op het balkon
Matthijs met ' My brother' Sekunty (links) en Sokchan

Laatste dag op school

2009-08-13T23:44:00.000-07:00

Siem Reap Airport.

Andere wereld.

Ergernis slaat bij mij alweer toe als we alleen nog bij elkaar kunnen zitten op de laatste rij in de ATR. No way dus! Dan maar uit elkaar en vragen aan boord of we kunnen wisselen. Niks zo oncomfortabel als op een laatste rij zitten. Ik zal wel zitten zeuren, maar zoals gezegd: ik ben weer in een andere wereld. Het eerste waar je tegenaan loopt zijn grote Hollandse vrouwen. Niet leuk, heb daar geen zin in, ik wil gewoon bij de kleintjes blijven, en zelf de grootste zijn, haha!

Terug naar de wereld waar we vanmiddag nog waren. Anjali-school. 70 kindertjes tussen de 4 en 17. Overdag hebben we nog helemaal niet zo het besef van ‘de laatste dag’. We hebben het druk met lessen, copietjes maken, kindertjes die vertellen dat ze vandaag niet happy zijn omdat we weggaan. Anderen die net van ons vertrek horen komen bevestiging halen, en kijken sip als we vertellen dat we vanavond al in het vliegtuig zitten.

We eten deze dag tussen de middag bij de kinderen op school, kale witte rijst die prima smaakt. The Blue Pumpkin stellen we uit tot later op de dag, als we bij moeten komen van het afscheid.

Emotioneel afscheid.

Je wilt het niet, maar uiteindelijk moet ik toch weer een een paar tranen laten. En ik niet alleen, ook Remko is aangedaan door ons vertrek, en het afscheid van de kinderen. We krijgen briefjes met “I love you” erop, tekeningetjes en ze vragen of we echt terug zullen komen in december. Ja!

In de hal zingt onze klas hun “Lemon Tree” en “wonderwall”, geweldig! Op megaboxen, die weet ik veel waar vandaan gehaald zijn door de grote jongens schalt het door het gebouw. Het staat op film, al die mooie koppies, terwijl ik het film moet ik mijn traantjes al wegduwen. Een van onze favorietjes, Rattanna van 13, geniet terwijl hij lekker staat te zingen, de meiden Srey, Chea en Sophal doen heel serieus hun best, de grote jongens staan achterin. Dam, een van de oudere jongens die in de school woont, heeft het er maar moeilijk mee. Tijdens alle drukte wilde hij zich liever verstoppen. Ik begrijp dat zo goed. Ik vond het ook heel pijnlijk om te zien. Je kan er alleen niks mee. Gedurende de lessen en het zingen bouw je toch iets op met elkaar, en dan moet het toch elke keer heel erg zijn voor die kinderen die er sterk op reageren, om mensen weer te zien vertrekken. Zeker als ze geen ouders hebben. Ik heb me op momenten daar dan ook knap vervelend over gevoeld. Schuldig, dat wij daar met ons gezinnetje even twee weken vakantie komen houden. En lol hebben. Maar wij gaan weer weg, en zij blijven achter.En weet nooit wat er verder van ze terecht zal komen. Je hoopt dat de slimmerds het zullen redden om verder te studeren, maar waar komen de minder begaafden terecht?

Pas achteraf merk je hoe emotioneel het je aangrijpt. Ik ben blij dat ik het kan delen met Remko, en dat we elkaar hierin helemaal begrijpen. We zullen de paar dagen op Koh Chang echt nodig hebben om bij te komen, voor we weer in de molen van thuis kunnen meedraaien.

Met onze ´advanced class´op de foto, alleen Preuk ontbreekt helaas.

2009-08-13T03:45:00.000-07:00

10.00 Er liggen nu op alle treden van de buitentrap van het schooltje schilderijen te drogen.Er is weer hard gewerkt vanochtend, maar jongens wat een werk om al die verf en verfkwasten schoon te maken en op te ruimen! Zoveel zooi als dat geeft, we zijn blij dat voor de meesten het werkje klaar is. Sommige van de ouderen werken zo zorgvuldig dat het werk niet af is. Een select groepje mag vanmiddag dan nog even doorgaan, maar dan zijn we ook echt klaar ermee!

Inmiddels is het donderdag. Vanavond moeten we onze bagage gaan inpakken, zodat de kamer in Baca Villa voor nieuwe gasten gebruikt kan worden. Ik hoop wel dat die er zullen zijn, het was erg rustig de afgelopen dagen. Dat kan ook doordat er een groep vrijwilligers door de weeks in een dorp hier verderop werkt en verblijft, en alleen in het weekend naar het guesthouse komt, zodat ze lekker uit kunnen gaan in het centrum. Zelf heb ik weinig van gezien dan de restaurants, met kinderen kom je niet zo snel in bars en dansgelegenheden, maar ze zullen er ongetwijfeld zijn, er lopen hier zoveel jongerern rond.

Gisteren hebben we gegeten bij The Temple. Nou ja, gegeten, ik in ieder geval niet. De bediening was vreselijk. Eerst kreeg Lot haar bestelling, na een kwartier wachten, vervolgens na weer tien minuten Matthijs´pizza, en weer vijf minuten later Remko´s rijst. Mijn gerecht was hetzelfde als van Rem, maar was in geen velden of wegen te bekennen. Dus na een half uur wachten, en enkele keren het personeel erop te hebben geattendeerd had ik gewoon geen trek meer en was natuurlijk flink geirriteerd. Toen Rem, Lot en Matthijs zo goed al klaar waren met eten, kwam eindelijk met ´sorry sorry´bordje eten. Die kon weer terug naar de keuken. Normaal ben ik niet zo rigoreus, maar ik vond dit echt the limit. Nooit eten bij The Temple dus!

21.00

Net gegeten met Eva en Roos, een andere vrijwilligerster die hier zit via Pure. Afscheidsetentje, want morgen zitten we rond deze tijd in het vliegtuig terug naar Bangkok. We zijn druk bezig de zakken met kleinigheidjes te vullen voor de kinderen morgen, ter afscheid. Koffers zijn zo goed als ingepakt. En een stuk leger dan op de heenweg.

Twee weken intensief vrijwilligerswerk als vakantie: als we terugkijken hebben we zo genoten van onze tijd hier! Niet alleen van het contact dat je opbouwt met de kinderen, maar ook van het stadje zelf. De mensen zijn doorgaans ontzettend vriendelijk, zwaaien en lachen is hier de normaalste zaak van de wereld.Zijn er nou ook nog minpuntjes te noemen? Niet echt, wel heb ik een aanbeveling: zorg dat je een eigen fiets te beschikking hebt. Alles is hier in Siem Reap op fietsafstand bereikbaar, en bovendien is het de gemakkelijkste manier om al die opdringerige tuktuk-drivers op een afstand te houden. Niet dat ze asociaal/agressief zijn, ook zij zijn namelijk doorgaans erg vriendelijk en klaar voor een praatje, maar om nou om de vijf stappen aangesproken te worden met de woorden: "tuktuk, sir? tuktuk, madam"? Dat ben je na een paar dagen wel een beetje zat. Dus: No thank you, " I have my own bike" werkt het beste, zonder onaardig te zijn.

Een ander punt is: afdingen is echt een spel. Altijd onder de helft van de vraagprijs gaan zitten, en van te voren een maximum in je hoofd hebben. En dan is het een beetje bieden en tegenbieden, en op het laatst gewoon zeggen: dit is mijn laatste bod, hoger ga ik niet. Een beetje weglopen, alsof je naar de volgende koopman gaat, werkt altijd om alsnog je zin te krijgen. Vooral een aantal keer oefenen op iets wat je niet heel graag wilt hebben om het in de vingers te krijgen! O ja, en altijd vriendelijk blijven en veel lachen. Het is even wennen voor ons Europeanen, maar het is gewoon ontzettend leuk als je samen met de koopman tot een goede prijs komt, en je bijna als vrienden uit elkaar gaat.

Morgen geeft Remko nog een workshop basketbal, en spelen we een wedstrijdje Belgie- Nederland tegen onze collega-vrijwilligers Eva,Wipke en Catrien. Leuke meiden, die na ons nog lekker anderhalve week te gaan hebben. Met Eva geven we samen nog een aardrijkskundeles, die zich voor het gemak dan ook maar even toespitst op Belgie en Nederland. Een lesje Nederlandse taal erdoorheen, altijd leuk. Het valt nog best tegen om in twintig minuten de hoogtepunten van je eigen land bij elkaar te zetten en een zo compleet mogelijk beeld te geven voor kinderen die geen enkel idee hebben van dat ministaatje in Europa! Gelukkig hebben we altijd nog de laptop bij ons voor wat ondersteunend beeldmateriaal van de klompen, molens en tulpen!!

Snel slapen nu, het wordt en lange dag. Ik zie vooral op tegen het afscheid, ik haat afscheid nemen. Ben altijd veel te snel veel te emotioneel. Zo zie je maar hoe je je in zo'n korte tijd kan hechten. Een dan ook nog aan zoveel kinderen! We zullen het thuis nog vaak over ze hebben, dat weet ik zeker. En emailen, natuurlijk. We zijn blij dat we in december weer terug zullen zijn hier. En ik weet ook zeker dat de kinderen ons graag weer terug zulen zien. Datmaakt het afscheid nmen vast wel ietsje minder zwaar.

Schilderlessen van Remko

2009-08-12T03:38:00.000-07:00

Vandaag moesten we vroeg op school zijn voor de vrijwilligersvergadering waar ik het gisteren al over had. Zo´n raar idee dat je en programma aan het samenstellen bent, waar je zelf geen deel van uit gaat maken. Volgende week gaan ze weer eens aan hun moestuintje werken. De twee weken dat ik er was, heb ik niemand daar bezig gezien, dus of er nu groenten staan weet ik niet. Maar mais zou toch wel kunnen en een plant die ze Morning Glory noemen, maar waarvan ik geen flauw idee heb wat het is.

Terwijl wij vergaderden, was Rem druk bezig zijn les voor te bereiden. Er moesten 70 potloden geslepen worden, voorbeelden uitgedeeld en instructies op het bord gezet worden. Blijkbaar is een goede voorbereiding het halve werk, want toen de kinderen in de les kwamen, konden ze meteen aan het slag. Ze hebben en uur lang hun best gedaan, en er zitten en paar hele mooie werkjes al tussen. Zelfs in de middag hebben ze nog doorgetekend, en sommige wilden hun werk niet inlevereren aan het einde van de dag, die wilden de avond ook nog doorwerken!

Morgen wordt er verder gewerkt met verf, we zijn heel benieuwd naar het eind resultaat. Rem is tot nu toe tevreden over het bereikte resultaat, en dat is terecht. Het valt niet me om gestructureerd een les aan te bieden aan 70 kinderen tegelijk!

Weer een geslaagde dag op school, en in het theater.

2009-08-11T09:10:00.000-07:00

Het is dinsdag, en we constateren dat twee weken vrijwilligerswerk eigenlijk te weinig is. Je hebt de eerste week nodig om je draai te vinden, daarvan hebben we uitgebreid verslag gedaan. Hoe je als nieuwekomer in Cambodja en het vrijwiliggerscircuit hier binnenkomt, en dingen heel anders blijken te gaan dan je had verwacht. Niet noodzakelijk slechter, maar gewoon anders. In Nederland, ja het is een cliché, leven we stipt volgens de klok. Hier blijkt tijd slechts een relatief gegeven te zijn. Onderwijs gaat bij ons volgens een methode en een lesboek, op onze school hebben we gezien dat het anders gaat. In de eerste week schrik je van de gang van zaken, in de tweede week maak je er onderdeel van uit. Oké, ik vind de manier van lesgeven nog steeds ver beneden peil want behalve nazeggen en opdreunen van rijtjes kan geen enkel kind, op drie uitzonderingen na, creatief omgaan met het Engels en een conversatie voeren die niets met mijn naam of leeftijd te maken heeft. Maar we passen ons aan en maken er van wat we kunnen.

Zo was de les Evolutionisme vs Creationisme een succes wat mij betreft. De kinderen werden toch even aan het denken gezet aan het einde onstond er een ongetwijfelt interessante discussie over Het Geloof, of de verschillende varianten en hoe om te gaan met de wetenschappelijke benadering met betrekking tot de evolutie. Maar het was in het Khmer, dus heb ik er niets van begrepen, alleen duurde het aardig lang en deden alle kinderen mee aan het gesprek. Wat mij betreft erg belangrijk om over na te denken, vooral als je in die leeftijdscategorie zit van 12/17.

De koffer met schoolspullen is bijna leeg, vandaag dus maar eens de strijkkralen meegenomen. Dat kennen ze natuurlijk niet, maar omdat ze allemaal wel van een nieuwigheidje houden en zeker creatief zijn, werd er al snel enthousiast mee aan de slag gegaan. Zelfs de jongens kwamen hun dingetje brengen om te laten strijken, en al snel liepen er weer trotse kinderen rond met eigengemaakte sleutelhangers en kettingen van strijkkralen. Nadeel was wel dat ik tot ver na schooltijd nog aan het strijken was, want uiteraard wilde elk kind vandaag nog zijn of haar creatie meenemen. Om iedereen aan bod te laten komen gaan we er morgen weer mee verder.

Na schooltijd met twee jongens en de leraar van de beginnersklas een rondje gefietst door de buurt. Het is zo grappig dat je, als je buiten het centrum van de stad bent, je meteen al op het platteland waant: rijstvelden, loslopende koeien op de weg, houten huisjes op palen waar met de hele extended family in gewoond wordt. Het levert prachtige plaatjes op en het is heerlijk rustig buiten de stad. Toen we net uit Bangkok hier waren aangekomen, leek Siem Reap ons nog een oase van rust, maar nu we elke dag verkeersdeelnemer zijn op onze fietsjes en ons een weg banen tussen auto's, brommers, tuktuk's en vrachtwagens is het ook hier echt te druk vergeleken met de rijstvelden buiten de stad.

O ja! Hoe wordt een levend varken hier vervoerd? Gewoon, achterop het brommertje! Je pakt het varken, legt hem op zijn rug op en plank en bindt de pootjes vast. Dan bindt je varken met plank en al vast op je bagagedrager en gaan met dat beest. Zie je het voor je? En krijsen dat ie doet!!! Ze hebben hier duidelijk geen Partij voor de dieren.....

Na de fietstocht bleek het al tijd te zijn voor de avondhap. Deze avond wilden we gaag naar een voorstelling traditionele dans. Je kunt in diverse hotels en restaurants de zogenaamde Apsaradans bekijken, maar het Apsara Theater is qua entourage toch echt wel het meest geschikt. Het is een houten gebouw in traditionele stijl, en je wordt ontvangen door dames in klederdracht, en de toegang is met kaarsen verlicht. Je kunt er ook voor de voorstelling dineren, gezeten op de vloer aan lange tafels. Maar je kunt ook gewoon net voor achten aankomen en 10 euro betalen voor de voorstelling. Die bestaat uit vijf verschillende dansen.

De Apsara's zijn half god half mens, de dans die zijn uitvoeren behoren tot de ceremoniele paleisdansen uit het Angkor tijdperk. De dansen zijn geintroduceerd door de toenmalige koning Jayavarman II, meegenomen uit Java.(12e eeuw) De oorsprong is heel herkenbaar, in vergelijking met de Javaanse en de Balinese dans zijn de bewegingen nog ingetogener en ligt de nadruk op en aantal basishoudingen in de handen.

Door hun status van half god half mens, bevinden Apsara's als het ware tussen aarde en cosmos. Vandaar hun gesticulerende zwevende dans. Ook hier weer de Ramayana als bron waaruit scene's worden verbeeld. De Cambodjaanse variant op de Ramayana heet Reamker, de personages hebben ook allemaal een aangepaste naam, behalve Hanuman. Zo heet Rama hier Preah Ream, en heet Sita Neang Seda. Kleding, hoofdtooi en maskers zijn voor de leek die ik ben op dit gebied, sterk vergelijkbaar met die van Thailand of Indonesie. De voorstelling duurt en uur en een kwartier, wat opzich voloende is voor dit genre, Lot was weliswaar in slaap gevallen( maar veerde weer op toen twee kleine jongetjes als aapjes op het toneel verschenen) Matthijs vond de voorstelling leuk, dus dat wil zeker zeggen dat het niet te lang is!

De laatste dagen wordt Matthijs de hele tijd 'lastig gevallen' de meisjes: kietelen, duwen en trekken, af en toe en flinke stomp. En dat te bedenken dat de meisjes een jaar of dertien zijn, maar nog nauwelijks tot zijn schouder komen. Hij vindt het allemaal wel grappig, op zijn welbekende schuchtere manier. Al die aandacht van al die leuke meisjes!

Morgen begint de dag met een overleg met alle vrijwilligers om het programma en de onderwerpen van de lessen voor volgende week te bepalen. Wij zij er dan al niet meer, dus mogen de 7 anderen gaan vechten om de beste plaatsen. Ik durf te wedden dat ze bijna allemaal onze Advanced Class willen overnemen. Zo leuk als we het tot nu toe met hen gehad hebben in de lessen. Dat wil denk ik elke vrijwilliger wel!

Beroemd via Internet?

2009-08-10T08:05:00.000-07:00

O ja! Inmiddels hebben we de gitaaraccoorden van Lemon Tree en Wonderwall gevonden, en uitgeprint voor Preuk, De gitarist van de klas. Dank aan allen, ook die via de mail reageerden. Ik hoop dat we het eindresultaat ofwel op ons blog, danwel op You Tube kunnen zetten. Het laatste zou voor de kids het gemakkelijkst zijn, en dan kunnen ze zichzelf regelmatig bewonderen. Bij het vooruitzicht werden de meiden helemaal verlegen maar de jongens vonden het wel stoer naar hun reacties te meten. Voor You Tube hebben we wel even toestemming aan Sam de directeur gevraagd. Hij moet er nog over nadenken. We wachten rustig af wat het wordt.

2009-08-10T06:07:00.000-07:00

Voordat de lessen om negen uur beginnen, gaan alle kinderen zich op school douchen en hun tandenpoetsen. Er is een speciale ruimte achterin het schoolgebouw, met lange wasbakken aan de muur. Daarboven hangt een hele rij plastic mandjes met de tandenborstels op naam. Vaak douchen de kinderen in de loop van de dag nog een keer als ze daar zin in hebben. De ochtend wasbeurt is verplicht. Ook worden regelmatig de hoofden geinspecteerd op luizen. Even afkloppen nog, maar tot nu toe gelukkig nog niks op de Hollandse koppies gevonden. Ze doen het blijkbaar grondig genoeg. Lot had eerder dit jaar luizen opgedaan op school, en dat was een ware nachtmerrie voor mij: zes keer dat hoofd moeten doorkammen tot ik zeker wist dat er niks meer in zou zitten, maar dan ook nog eens alle beddengoed en kleding wassen: doodvermoeiend!

Vanochtend werden we bij het hek opgewacht door de kinderen, een fijner begin van de week was er niet voor te stellen. We hadden ons bepakt met origami materiaal om alle kinderen mee bezig te houden. Alles loopt tijdens de workshop net weer even anders en chaotischer dan gepland, maar uiteindelijk hangen er nu in het buitenlokaaltje (tevens lunchplek van de kids) een aantal mooie vogeltjes en visjes, en nog wat eigen creaties waarvan ik niet altijd even goed kon zien wat het is......maar het ziet er vrolijk gekleurd uit. Wat opvalt aan de kinderen is dat ze alles erg leuk vinden, maar dat de concentratie om met iets bezig te zijn niet lang vol te houden is. Dat zie je bij bijna alle kinderen terug. De kunst is dus om in een zo'n kort mogelijk tijdsbestek een afgerond werkstukje in elkaar te knutselen, zodat ze ook echt iets hebben om trots op te zijn. Ik hoop dan ook dat het echt gaat lukken tijdens de schilderworkshop mooie werken voort te brengen met z'n allen.

Nu Remko en ik samen bij de oudste leerlingen actief zijn, zien we de kleintjes alleen nog tijdens het buitenspelen. Maar ze hangen nog net zo lief aan je, komen met kleine tekeningetjes naar je toe met ' I love you' erop. Sommigen zijn dol op knuffelen, en anderen hebben voldoende aan even en glimlach. Bij de kinderen met wie ik net iets meer dan gemiddeld contact heb, ben ik best nieuwsgierig naar hun achtergrond. Waar wonen ze, hoe leven ze, worden ze thuis wel goed behandeld. Er lopen kinderen rond die bij ons in het speciale onderwijs zouden zitten, maar dat kennen ze hier niet. T-enn, een meisje van een jaar of tien, komt telkens naar mij toe met de klacht dat ze zo'n pijn heeft in haar schouder. Volgens een van de vaste stafleden is dat puur psychisch en daarmee is voor hun de kous af, maar voor mij is het dat eigenlijk niet. Bestaat er uberhaupt wel en soort van geestelijke gezondheidszorg? Ik vrees van niet. Een keer per jaar komt er een dokter langs op het schooltje om gevallen te behandelen die eerst moeten worden aangemeld door de leiding. Ik bendenk me nu dat er niet een kind is op deze school met een bril. Zou dat betekenen dat ze allemaal goede ogen hebben, of dat ook daar geen aandacht voor is?

In ieder geval: vandaag hebben we weer gezien dat er met het muzikale gevoel van de oudsten niks mis is. In het weekend hebben sommigen zelfs nog Lemon Tree geoefend, en dat was vandaag goed te merken. Uit volle borst zongen ze me, en de teacher lijkt zijn gene verloren te zijn, hij brult om het hardst mee. Heel leuk om te zin, en hopelijk ook een blijvende eyeopener voor hem dat je ook op deze ongedwongen manier kan lesgeven. Het enthousiasme van de kinderen is zo aanstekelijk, je wordt er zo vrolijk van en het schept ook en soort band als je zo gezellig samen bezig bent. Ze weten niet van stoppen, en elke keer is het weer van 'again again', en de teacher lijkt er ook geen genoeg van te krijgen.

Remko heeft vandaag vergadert met Sam de directeur en Simone de boekhouder over de financiele stand van zaken. De financien staan er niet goed voor. In feite ontstaat er in augustus al een probleem als het uitgave patroon gehandhaafd blijft. Het advies om direct met de staff te gaan zitten en op de kosten te gaan letten en salarissenbetalingen eventueel uit te stellen zullen overgenomen worden. In de inkomstenkant loopt er een initiatief om de door de kinderen gemaakte foto's via winkeltjes te verkopen. Dit initiatief moet flink wat geld in het laadje brengen. Gelukkig blijven de bijdragen van het fotofestival en Adidas nog gewoon doorlopen. Remko zal zijn vrijwilligerswerk ook vanuit Nederland blijven voortzetten voor Anjali door Simone te blijven helpen via mail en skype.

Na schooltijd zijn we weer meegeweest met de kinderen de 'wijk' in, naar het plaatselijke voetbalveld, waar vandaag en heuse training op het programma stond van het elftal waar 'onze' kinderen ook bij horen. Tot mijn schrik, wederom, gesponsord en wel door de Methodist Church. Uit navraag blijkt en groot aantal kinderen op Angali zichzelf 'Christen' te noemen. Daar gaan we morgen dus in de les over evolutie meer over horen. Ik ben echt geschokt, en eigenlijk ook weer niet want dit gaat tenslotte al eeuwen zo in onze wereld.

Van Remko's collega John hadden de jongens een nieuwe leren voetbal gekregen, die ze nu dus mooi voor de wedstrijden kunnen gebruiken. Rem heeft vandaag lekker meegevoetbald. Blijkbaar zien de jongens hem dus voor vol aan, dat ze hem toelaten in hun team, haha! Hij wordt ook bewonderd om zijn voetbalkwaliteiten door de jongens. Rem was ook uitgenodigd om naar de wedstrijd van zaterdag te komen kijken, maar dan zitten we alweer op Ko Chang. Hoor je hier aan het einde van de zin ook een luid en duidelijk 'HELAAS' doorklinken?

Vrije zondag

2009-08-09T03:13:00.000-07:00

Terwijl er weer een flinke regenbui over ons voorbij trekt, zitten Matthijs en Lot tv te kijken in onze hotelkamer. Het hotel Baca Villa is geen pretje om in te logeren. Het water uit de kraan smaakt en ruikt naar metaal. Ik denk dat ls je hier een maandje woont en elke dag onder de douche staat, je al snel een enorme metaalvegiftiging hebt opgelopen. Vroeger hadden ze bij ons toch ook koperen waterleidingen ofzo? En zijn die niet allemaal vervangen in het kader van de volksgezondheid? Omdat we hier nog maar zes dagen zullen zijn denk ik er maar zo min mogelijk aan, helaas kan in mijzelf niet beschermen door dan maar niet te gaan douchen, haha! Verder prijs ik me maar gelukkig dat ik tot op heden nog geen ratten ben tegengekomen, of kakkerlakken. We haden een tjitjak op de kamer, maar die is dan tenminste nog nuttig doordat hij de muggen opeet. Het valt sowieso erg mee met de muggen. We hebben best wel wat muggebulten op de benen, maar Siem Reap is geen malaria-gebied, en misschien mede daardoor vergeten wij vaak om Deet op te smeren. Je wilt niet weten hoeveel van dat spul we hebben meegnomen uit Nederland! En ook de reisklamboe’s zitten nog onuitgepakt in de koffer. Nergens goed voor.

In het kader van onze terugkeer in Siem Reap komende december zijn we vandaag ons wel even gaan orienteren op een beter onderkomen. En die hebben we gevonden in het Pasaggiohotel, net aan de andere kant van de rivier maar wel met uitzicht op de oude markt, en voor de kindertjes een zwembad! Bovendien ligt het ook weer net iets dichter bij de school.

Vanochtend hadden wij een afspraak met ’T ies’, de jongen die in onze Blue Pumpkin werkt. Zoals gebruikelijk als je bij een Cambodjaanse familie op visite gaat, hadden wij al verschilende soorten fruit als geschenk ingeslagen op de markt. Vol verwachting stonden wij met ons goede gedrag op de afgesproken tijd en plaats te wachten. Geen ‘Ties’. Zijn collega’s konden ons ook niet verder helpen, dus hadden we in eens de hele dag aan onszelf. Het is wel jammer voor hem, want een ander Cambodjaans gebruik onder wezen is om opzoek te gaan naar een buitenlandse sponsor. Niet dat we nou zo naief zijn om de eerste de beste te gaan sponsoren, maar het zou leuk geweest zijn voor ons om bij een familie thuis te komen en wie weet als het zou klikken dat we er nog over na zouden kunnen denken. Hopelijk zien we hem nog wel in de Pumpkin, want ik moet een foto van hem maken om thuis te laten zien dat we hem niet ten onrechte ‘Ties’noemen, en echt op onze neef lijkt.

Brainstormen doen Rem en ik op onze rustmomenten heel veel. Over het hoe en waarom van het falen van een goed vrijwilligerssysteem. Over hoe wij een eigen stichting kunnen oprichten , zodat wij zelf de regie in handen hebben en er nergens geld aan de strijkstok hoeft te blijven hangen. Over hoe je als buitenlanders beter een financieringsysteem op kan zeten om armlastige kinderen op een regulier (basis)school kan krijgen dan allerlei (goedbedoelde) alternatieve schooltjes op te richten en dan afhankelijk te moeten zijn van vrijwillige leraren die komen en gaan, projecten die eidigen als de fondsen stoppen (en kids dus weer op straat komen te staan met alle gevolgen van dien). In dat kader zijn we dan ook vandaag de stad doorgefietst, op zoek naar galleries met werk van plaatselijke kunstenaars. Gek genoeg bijkt dat tegen te vallen, en is Siem Reap wel een centrum van beeldhouwwerk en zijdekunst, maar niet van schilderkunst. Dat blijkt Battambang wel te zijn, een stad hier een aantal uren rijden vandaan met een ware kunstacademie. Dus zo hebben we weer een reisdoel erbij voor december. Het zou toch geweldig zijn als we met een aantal zorguldig uitgekozen kunstenaars zouden kunnen samenwerken.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben, zit Lot in de badkamer gezeten op de wcpot, op haar Cambodjaanse viool te spelen. De naam van het instrument moet ik nog achterhalen. De taal is echt zo ingewikkeld dat ik bijna alles meteen weer vergeet van wat ik hoor. Het instrument bestaat uit een klankkast in de vorm van een beker zonder oor met een lange steel eraan waar twee snaren op zitten met boven aan de steel twee stemknoppen. De strijkstok lijkt op haar eigen stok, alleen houdt je hem hier anders vast.De stok rust op de klankkast en het strijken gebeurd tussen de twee snaren in, dus niet op de snaren. Zo strijk je altijd beide snaren tegelijk, en dat geeft een apat geluid dat erg goed past in een doorsnee muziekensemble, dat bestaat uit één of twee strijkers, één of twee varianten op de xylofoon, een trommel en en fluit. Ik ben tot op heden nog niet in de verleiding gekomen om een cd met traditionele muziek me te nemen voor thuis, maar hier (waar het ook thuishoort) klinkt het toch wel leuk.

Het geluid van Lot’s souvenir is niet heel mooi (ookal doet ze erg haar best en heeft ze het liedje van de Bacardi-mojito reclame al binnen een paar minuten onder de knie, begeleid door Matthijs op een trommel!) Doordat de snaren van metaaldraad zijn klinkt het blikkerig. We waren het er dan ook direct over eens dat we er thuis een vioolsnaar op gaan zetten, en dan zal het geluid vast ook veel meer klinken als de echte, waar ze in het Heritage Centre even op mocht spelen. Ik vind het hartstikke leuk dat ze op elke reis de instrumenten uitkiest als souvenir.

Het is zo goed als opgehouden met regenen. De straten zullen weer vol plassen liggen, dus gaan we niet met de fiets maar lopend naar het internet café om weer een poging te doen de foto’s op het weblog te krijgen, en wat werk voor te bereiden voor de lessen van komende week. Behalve de evolutie staat er ook een biologieles over het ademhalingssysteem voor mij op het programma. Rem moet een wiskundeles voorbereiden, en we gaan opzoek naar ‘Wonderwall’ van Oasis, zodat naast ‘Lemon Tree’ de pubers aan het einde van de week twee liedjes ten gehore kunnen brengen voor de rest van de school. Rem heeft ondertussen wat tekentechnieken geoefend voor de crealessen, hij kan goed tekenen, erg leuk om te zien dat hij niet alleen de cijfers beheerst maar ook een duidelijke crea-kant heeft. We genieten van ons vrije weekend, maar kijken er alle vier ook weer erg naar uit ‘onze’kinderen weer te zien morgen.

Dringende oproep aan allen die dit lezen: We zijn opzoek naar de gitaaraccoorden van het liedje ‘Lemon Tree’van de groep Fool’s Garden. Wie kan ons hier zo snel mogelijk aan helpen?

De Tempels van Angkor

2009-08-08T06:26:00.000-07:00

Vandaag konden we eindelijk weer eens lekker uitslapen. We werden dus om 7.00 uur wakker. Lot had toen al het klokje rond getukt, die was duidelijk bekaf van en week school.(dat heeft ze thuis nou nooit!)

Gisteren was ons plan om de zon te zien zakken achter de tempels van Angkor mislukt door de tropische regenbui die over ons stadje trok. Reuze jammer natuurlijk, want het schijnt heel bijzonder te zijn. Maar ach, we waren nu zo vroeg wakker, we konden de hele dag tussen de tempels vertoeven. Het was maar goed dat we voor 15 dollar en tuktuk voor de dag hadden geregeld, want het was echt geen tien minuten fietsen naar de tempels!

Allereerst naar Angkor Wat getuktukt dus, HET symbool van Cambodja. Staat ook op de vlag van het land, en toegeven het silhouet met de drie torens (of stupa's moet ik zeggen denk ik) is erg indrukwekkend. De tempel is gewijd aan Shiva, want in de 12e eeuw was ook dit land nog Hindoeistisch.

Als je dichterbij komt, is het echter wel even schrikken. De staat van dit erfgoed is ronduit zorgelijk. Zure regen heeft het zandsteen in vreselijke mate aangetast. Ik verwacht dat als er niets gebeurd op zeer korte termijn, we over tien jaar alleen nog steenresten hebben liggen. Wat een drama zou zijn voor het land. Cambodja heeft geen natuurlijke bronnen waarop zij kunnen terugvallen, en dus is toerisme een zware pijler waarop de economie draait. Er zijn gelukkig wel weer buitenlandse initiatieven die zich bezig houden met de restauratie van de verschillende tempels, maar als we het Aziatische tempo volgen, dan is de zaak alsnog bij voorbaat verloren.

Ondanks de slechte staat is er nog voldoende moois te bewonderen. te beklimmen en te fotograferen. Helaas werkt wifi hier zo traag, dat het downloaden van foto's niet lukt binnen de tijd van een hapje en een drankje (ons 'hotel'Baca Villa heeft geen wifi, dus moet het altijd in een restaurant tijdens het eten even snel en verslagje erin zetten). Jammer, want Angkor zien is vele malen indrukwekkender dan een vage beschrijving van mij. Ik waag me er verdere dan ook niet aan nog uit te wijden over de tempels, behalve dan iedereen op te roepen zo snel mogelijk naar Cambodja te gaan, wil je er zeker van zijn nog iets van de schoonheid van dit erfgoed te zien!

Oke dan, nog even over het beklimmen van de tempels. Voor ons, doorsnee toeristen, zijn de geerodeerde trappen naar de toppen van de tempels vervangen door gewone houten exemplaren. Waaghalzen, of zielen die levensmoe zijn kunnen het echter niet laten om tóch de oude, supersteile trappen te gebruiken. Hier zou dus een foto van onze Remko moeten staan, want ja jullie begrijpen het al, hij behoord tot de eerste categorie. Tjongejonge. Geen moment dat hij eraan denkt, vrouw en kinderen te hebben! Die beneden met zweet tussen de billen staan te wachten tot hij het topje bereikt heeft. Ik durfde echt niet te kijken. En ik zou het kunnen vragen, maar het antwoord weet ik al: hij voelt zich weer helemaal DE MAN!

Tot slot nog een welkom aan onze nieuwe volger: hallo Toetie. Vermaak je je een beetje met onze verhaaltjes?

Laatste dag, eerste week...

2009-08-07T07:54:00.000-07:00

Vandaag was het weer erg leuk op de Angali, de school voor straat-, en weeskinderen. Het eerste uur hoofd, schouders , knie en teen in het Engels gedaan en de ‘Hokey pokey’ als workshop, want vandaag stond de workshop in het teken van Volleyball. Leuk voor de grote kids, maar de kleintjes haden daar ntuurlijk niks aan. Nou, ik heb het geweten! Elke inspanning, intensiever dan gewoon lopen zorgt ervoor dat je in een mum van tijd door en door nat van het zweet bent. Ik heb een enorme hekel aan zweten en stinken. Maar je bent primair bezig met spelen en lol maken met de kinderen, en ik zou bijna zeggen: iedereen zweet en stinkt wel een beetje dus wat maakt mij het uit? Vooral veel blijven drinken is het enige dat van belang hier, wil je de dag vrolijk doorkomen en geen stekende hoofdpijn krijgen. De kindertjes hebben dikke pret met de liedjes, en rollen over elkaar heen bij de hokey pokey. Het gaat er aardig ruw aan toe, en toch gebeuren er geen ongelukken. Ze vinden het echt super leuk om bezig te zijn. Of het nou liedjes zingen is, of kleurplaten inkleuren: ze zijn er vreselijk zoet mee. Bij de oudste kinderen vandaag de Evolutie behandeld. Ik ben halverwege gekomen, de naam Darwin is nog niet eens gevallen! Alles wat ik uitleg, wordt eerst nog vertaald door de Khmer teacher, dus het gaat niet zo snel, maar ik had wel het idee dat ik ze wat nieuws kwam vertellen. Ze zagen voor het eerste en plaatje van de ‘Java-mens’ en hoe de ontwikkeling van aap tot mens voltrokken is, tot grote hilariteit uiteraard. Ik bedoel maar, Javamens is nou niet bepaald een knapperd, en dat we uitgerekend van zoiets lelijks afstammen! Nu waren sommige kinderen van mening dat de eerste mensen op aarde Adam en Eva heetten, en daar was ik toch wel onaangenaam door verrast. We zaten hier toch in een Boeddhistisch land? Zaten er dan toch ook zendelingen tussen de vrijwilligers? Nou ja, volgende week gaan we in de General Knowledge-les er weer mee verder, en dan zullen we het ook maar even moeten hebben over de christelijke theorie. En dan mogen ze voor zichzelf uitmaken welke theorie het meest waarschijnlijk is.

Bij Engels was het weer heel leuk met het zingen. Het is de tweede dag dat we er mee bezig zijn, en ze schieten al lekker op met de tekst, en het zingen vinden ze ontzettend leuk. Dus zo slaan we meerdere vliegen in een klap: ze leren de taal, ze leren een tekst lezen (in plaats van het opdreunen van woordjes en lesboekzinnetjes) en wat erg blangrijk is: we geven ze individuele beurten en dat is echt iets wat ze niet gewend zijn. Dus hebben ze ook zelf voor de klas gestaan, licht beschroomd het liedje gezongen. En zo konden ze ook eens lekker trots zijn op zichzelf los van de groep.Als je dan ziet hoe ze ervan genieten, echt geweldig! Ook de teacher doet gezellig mee, en Rem en ik hebben het idee dat hij het ook leuk vindt om eens wat anders te doen dan die strakke lessen die ze gewend zijn. Vandaag ontbrak er een meisje aan de groep. Ze moest werken. Zwembaden schoonmaken van 8 tot 12.30. Ze had de lessen gemist, en kwam na schooltijd naar me toe met haar songtext in de hand: “Gaan we nog zingen?” Ze had zich er zo op verheugd, en was zichtbaar teleurgesteld toen ik zei dat we er al klaar mee waren voor vandaag, maar volgende week er zeker mee verder gingen. Ik had wel met haar te doen, want ik weet nu als dat ze en groot gedeelte van de dag waarschijnlijk weer zal moeten werken en school zal missen.

Gisteren was al aangekondigd dat er vandaag een nieuwe vrijwilliger zou komen voor de ‘broodnodige versterking’........het werden er twee! Nu ik hier een week meedraai op Angali sta ik daar al niet meer versteld van, en nu we ons eigen programma draaien boeit het mij ook niet meer met hoeveel we er rondlopen. Als familie genieten gewoon zo van onze korte tijd hier met de kids, en we hebben ook ontzettend leuk contact met ze, Rem ik en de kinderen. De organisatie boeit dan ook niet meer zo. Heb nu ook wat meer zicht op hoe de vrijwilligersmolen hier draait: Pure for kids levert vrijwilligers waar nodig. Dat is wel iets anders dan ik aanvankelijk had gedacht toen we ons ervoor aanmeldden. Ik dacht dat PfK een eigen school in beheer had, maar omdat er al aardig wat projecten opgezet zijn hier in Siem Reap wordt je gewoon ergens naar toegezonden. En wie dan dus het overzicht van wie er in een bepaalde periode en x-aantal vrijwilligers nodig heeft, tja....dat blijft een raadsel. Al met al blijft het een rommelige organisatie. Maar voor wie nu ontmoedigd is om ook ooit dit te gaan doen: laat het je er niet van weerhouden, de kinderen maken écht alles meer dan goed!Matthijs mailde gisteren aan zijn vriend dat hij 55 nieuwe vriendjes en vriendinnetjes heeft, en dat het hier veel leuker is dan op de school in Nederland. Dus dat zegt genoeg, toch? Ook onze Lot loopt er nog steeds met veel plezier rond, terwijl wij in de pauze uit gaan lunchen, blijft zij droge rijst eten bij de kinderen. Verder is het veel spelen, stoeien en met elkaar bezig zijn zonder dat daar veel woorden bij nodig zijn.

Om wel de eventuele onrust weg te halen bij onze donateurs die en bijdrage hebben gegeven aan PfK: vrees niet: in Phnom Penh heeft PfK wel een echt eigen project, te weten een weeshuis met 34 kindertjes. Dus hoe dan ook, het geld wordt wel goed besteed.Zij ‘t niet aan de kindertjes op ‘ons’schooltje, maar wel direct aan andere weesjes, die we in december zullen bezoeken.

En dan is nu het weekend aangebroken! We hadden een zonsondergang bij Angkor Wat gepland, maar de regen heeft dat weer verpest. Dus zitten we nu op onze kamer (die gelukkig vor het eerst in drie dagen schoongemaakt is) en werken het log bij, en hebben nu ook de tijd om de foto’s erop te zetten. Dus let op: het volgende log zal onze eerste week samenvatten in beelden, zodat jullie zelf kunnen zien waarom, en enkele van de kindertjes met wie we het hier zo ontzettend naar ons zin hebben!

Hopelijk zal dit weekend niet helemaal verregenen, en kunnen we ons programma doorzetten. Het is ook wel lekker om even twee dagen vrij te hebben. Even uitslapen en je eigen ding doen. Nou ja.......je hebt natuurlijk nog altijd je eigen kinderen bij je!

Dag 4

2009-08-06T05:32:00.000-07:00

Vandaag met Lot naar het Cultural Heritage Centre geweest, om meer te leren over land en bevolking. Was leuk, alleen hadden we ons verheugd op een flink aantal traditionele dansen en ceremonies, maar helaas waren er maar twee voorstellingen. Ondanks de grote hoeveelheid toeristen die door Siem Reap trekken, is de recessie hier ook voelbaar voor de sector, en dat was in het Centre ook duidelijk te zien: er liep meer personeel dan gasten! ht schijnt dat en groot gedeelte van de hotels leegstaat, zonde.

Om 12.00 terug naar school. Remko had goed nieuws: Nicoline van Pure was langsgeweest om te kijken hoe het ging, zo had hij dus onze ontevredenheid bij haar kunnen luchten over de gang van zaken.

Het gevolg is dat Remko en ik nu samen één onderwijsplek vervullen in de 'advanced class', waarmee we dus onze schilderlessen gaan doen, Engels geven aan de hand van een songtext en de leiding hebben over de sportdag. De rollen zijn nu voor ons duidelijker verdeeld, en zo gaan we dus onze tweede week op school vullen. Ik heb er inmiddels vrede me dat mijn rol een stuk kleiner is dan gehoopt, maar so be it, en ik ga gewoon lekker genieten van mijn tijd hier en de kids van Angali. Ik merkte ook dat ik, doordat ik de ochtend ergens anders had besteed, de kids gemist had, en heb tussendoor lekker veel portretjes geschoten van mijn favoriete kleintjes.

De resterende tijd gaan we poberen zoveel mogelijk galeries te bezoeken en in contact te komen met plaatselijke kunstenaars met potentieel voor de Nederlandse markt. Een kunstenaar hebben we al gevonden: S. Kheang, een enorm veelzijdig kunstenaar die allerlei technieken combineerd, en in zijn werk het traditonele met het moderne tot iets geheel eigens te maken. Ik hoop dat Rem en ik het eens worden over de aanschaf van één of twee werken voor onszelf.

De middag hebben we besteed aan de songtext van 'Lemon Tree' van Fool's Garden . Niet erg moeilijk, dachten wij, maar doordat het lessysteem zo weinig ruimte overlaat voor conversatie en zelf actief leren omgaan met de Engelse taal is het voor de kids toch nog geen peanuts. De les bestaat grotendeels uit samen hardop lezen, regel voor regel checken of ze het begrijpen, uitspraak verbeteren en zo verder. Ze vinden het wel erg leuk, en de meesten willen ook echt het naadje van de kous weten, dus het lesuur vliegt om.

Wie had gedacht dat Rem en ik samen voor een klas met twaalf kinderen zouden staan zingen?

Het gaat nog een aantal lessen duren voor ze de text en de melodie onder de knie hebben, maar als het zover is, dan filmen we de hele boel en zetten het op internet.

Dat er geen foto's meer bij de verslagen zitten, heeft puur te maken met tijdgebrek. Want we hebben inmiddels een dagtaak aan het downloaden van alle kiekjes die we gemaakt hebben sinds we hier zijn. Hopelijk in het weekend meer tijd daarvoor.

Na de les zijn we de 'kampong'ingegaan mee met de kinderen, naar een voetbalveldje. Bijna alle kids waren daar, maar na een half uurtje schoven dikke grijze wolken voor de zon, en kam er toch een regenbui overons heen! Zo snel we konden zaten we weer op de fiets terug naar de stad, want ik zag het al voor me: al die modderweggetjes langs slootjes die in en keer onbegaanbaar zouden worden en wij opgsloten in een plattelandstafereeltje bij een van de schoolkinderen thuis. Dus met een grote groep door de regenbui terug naar school gereden: we waren kleddernat! Bij de school nog even met de jongens die daar wonen gewcht tot het ergste over getrokken was, en door gereden naar het hotel voor een douchebeurt en schone, droge kleren. Het fijne aan zo'n hoosbui is dat hij nooit de hle dag duurt, en dat het zo lekker opfrist. Niet lang daarna voel je de warmte alweer uit de aarde opstijgen. En voor je het weet zweet je weer als een bezetene.

Weer heerlijk gegeten bij the Blue Pumpkin. Er werkt hier een jongen, een wees van 23 jaar, die (hoe kan het ook anders in Azie) als twee druppels water lijkt op neef Ties. Hij studeert 's ochtends op de universiteit voor acountant, en 's middags werkt hij hier voor het collegegeld en dagelijk onderhoud van hem en een jonger broertje die ook moet studeren. We kletsen elke dag wat, en vandaag heeft hij ons uitgenodigd on zondag bij hem thuis te komen. We gaan gezellig coconut juice drinken, en we moeten nog even zien wat we als kadootje meenemen. Zo krijgen we ook nog een inkijkje in een Cambodjaans huishouden. Ik ben heel benieuwd.

O ja, de lofzang over de kwaliteit van het eten hier: HET HOUDT NIET OP! Want behalve The B.P. bezoeken we ook nog andere tentjes, en zo belanden Rem en ik gisteren bij het tweede vegetarische restaurant van Siem Reap: the V&A, van een engeslman getrouwd met een cambodjaanse. De kaart was beperkt, maar de Veggie Pattie die ik gegeten heb was verrukkulluk!!!!

Voor morgen snel een lesje Evolutietheorie in elkaar gedraaid voor morgen. Lang leve Internet! En dat is dan meteen onze laatste dag van deze week voor we kunnen genieten van ons vrije weekend.

Dag 3 op school

2009-08-05T03:38:00.000-07:00

Vandaag zouden wij onze eerste dag echt les gaan geven, dachten we. Bovendien zouden we kennis gaan maken met Sam, de directeur van de school, een Engelsman die na twee maanden vakantie weer terug zou komen om de school te leiden.
Geen van beide werd volledig waar. Nou ja, we hebben hem de hand geschud en een minuutje met hem gekletst, maar vervolgens ging hij op kantoor zijn dingetje doen en stond ons een volgende verrassing te wachten. Want vandaag waren niet alleen wij en Barbara uit de US er, maar ook Lucy uit de UK, twee meiden uit de US en ‘K3’uit Belgie. Dus 9 vrijwilligers, plus twee kinderen! Een beetje veel voor 3 klassen, en totaal onverwacht voor ons! De coordinator, Nicky (uit Ierland) was er van op de hoogte (zei ze, maar of dat waar is? Ze had het er eerder die week niet over gehad. Dus....
De twee Amerikaansen zouden voor drie dagen komen, maar zijn volgens mij na de lunch niet meer gezien. De Belgische dames komen voor 4 weken werken, net als Lucy, en Barbara gaat morgen haar laatste dag in. Al met al een beetje druk, dus voor volgende week hebben we de lessen maar een beetje opgedeeld. Het komt er op neer dat het lesgeven zwaar wordt uitgedund, en ik ben daar niet bepaald blij mee. Wat we gaan doen is met de advanced class, dus de pubers op school, ‘Lemon Tree’oefenen. Er zijn twee jongens die graag gitaar spelen , dus die kunnen ook meedoen. En verder doen wij de workshop Origami met de kleinsten en de ‘intermediate’class. En op sportdag, onze laatste vrijdag op school gaat Remko de Basketbalworkshop leiden.Waar ik dus eigenlijk voor kwam was Engelse les geven, maar dat wordt het dus niet meer deze vakantie. Humph! Ik moet mijn aanwezigheid op school weer even herbepalen tot speelkameraadje . Wat we nog wel gaan doen is een schildersessie, waarbij we de mooiste schilderijtjes mee terug naar huis gaan nemen, met de hoop dat we ze kunnen verkopen zodat de kids weer wat geld hebben om onderwijs te krijgen.
Ik had al eerder verteld dat deze school opgezet was met de de opbrengsten van het jaarlijkse fotofestival, en ook dat we kort Sam de directeur hebben gezien. Onze indruk van het geheel is dat ze de school uit idealistisch oogpunt hebben opgezet, maar zonder duidelijke invulling te geven aan het onderwijs. Uit de beschrijving hierboven valt zonder moeite op te maken dat het geheel als los zand aan elkaar zit. Geen structuur en geen visie. En misschien ook wel, dat de oprichters meer met het festival en alles wat daaromheen hangt van doen hebben, en waar het de kids betreft zoiets hebben van: ze hebben dagopvang en te eten in de middag, meer is het niet. Maar dat is dan wel slechte gang van zaken, en je vraagt je af of ze bij Pure for kids weten hoe het hier in elkaar zit, en waar het op gebaseerd is dat zij met deze school samenwerken. Of zou het op alle projecten er op deze manier aan toe gaan? Dat zet je dan weer aan het denken of het vrijwilligerswerk waar wij ons voor aangemeld hebben, wel zoden aan de dijk zet op de lange termijn. Want daar twijfel ik al bijna niet meer aan, hoe jammer ik het ook vind voor de kinderen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om je project goed op te zetten en in te richten? Waarom dan hier zo slecht?
Morgen ga ik de boel overlaten aan de andere 8 vrijwilligers: ik ga morgenochtend lekker aan mijzelf besteden. Tenslotte heb ik anders alleen maar nog één weekend om Angkor Wat te bezoeken, en dat is al tekort. Dus meer dan honderd boeddhabeelden bekijken in het museum , allemaal afkomstig uit de tempels rondom Siem Reap. En nu hoop ik maar eens zien of ik de verschillen kan spotten met de Thaise beelden, want het schijnt dat de Cambodjaanse kunst een duidelijke eigen stijl heeft.
’s Middags ga ik dan weer terug naar school, voor de muziekworkshop. En om met mijn vriendjs en vriendinnetjes te spelen. Want ondanks dat ik mij op deze dag wat negatief heb uitgelaten over de organisatie, ben ik dol op de kinderen, groot en klein. Het is een cliché, maar ze zijn echt zo anders dan de Hollandse kinderen. En natuurlijk ben je blij dat je je eigen kinderen de luxe kan bieden van een westers land, maar ik hoop dat de onze wel hebben gezien dat je ook met minder kan. En dat ze het geluk hebben dat ze in hun leven keuzes kunnen maken, iets wat voor deze kindertjes niet is weggelegd. Want officieel kan je tot je zestiende naar deze school, maar wat voor leven wacht hun daarna, dat is mij nog steeds niet duidelijk verteld. Je wilt er niet aan denken, maar als ze terugvallen in hun oude leven met verslaafde ouders als enig voorbeeld, dan is alle moeite bijna voor niks geweest. Misschien is het wel een veel beter idee om en kind te ‘adopteren’en de kosten van en universitaire opleiding op ons te nemen. 250 dollar per jaar kost dat. Rem en ik vinden het wel wat. We hebben een jongen op school van 14, Pech (nee, je zegt Pet)en hij is bijzonder leergierig en slim. Waarom zou je zo’n kind niet een goede toekomst toewensen, in de omstandigheden waarin hij hier in dit land moet leven? In ieder geval kan hij dan een echte bijdrage leveren aan de opbouw van Cambodja. Dus daar gaan we op een later tijdstip nog verder over nadenken.

dag 2 op Angali

2009-08-04T23:41:00.000-07:00

Ik weet ‘t, het is misschien voorbarig maar het sociale experiment met onze kinderen op de school voor Cambodjaanse straatkinderen is absoluut geslaagd. Lot heeft al een vast aantal vriendjes en vriendinnetjes waar ze mee speelt, en naast wie ze zit tijdens de lessen Engels en Khmer. En ook Matthijs heeft veel vrienden gemaakt, en nu de nieuwigheid er vanaf is, voelt ook hij zich als en vis in het water: lekker buitenspelen met vriendjes, én met vriendinnetjes iets wat hij op zijn eigen school nooit zou doen!

Het spelen is ontzettend leuk: eigenlijk zijn alle kinderen ook gewoon hetzelfde. We hadden vandaag het buitenspeelgoed meegenomen en daar werd meteen dankbaar gebruik van gemaakt. Vooral de tennisrackets die ik op de Passe Partout had gekregen voor mijn inzet als lees-, en rekenmoeder deden het hier goed. Maar ook de springtouwen en de jongleerballen werden goed gebruikt. Zelfs aan touwtjespringen heeft Matthijs deelgenomen, ik lach me gek , want hij beweegd zich zo vrij tussen deze kinderen en dat terwijl ze elkaars taal niet eens spreken, of het moet dat kleine beetje Engels zijn. De hele dag rennen en vliegen ze in het rond, onze kinderen en hun nieuwe vriendjes. Met bezweten koppen rennen ze alle kanten op: van de ene les naar de andere en tussendoor is er altijd tijd om even te voetballen of wat anders te doen op het erf.

Ze hebben hier officieel dus twee blokken van drie uur les. Maar behalve lessen is het ook echt en dagopvang voor alle arme kinderen uit de buurt, dus het leeftijdsverschil tusen de oudste (een jaar of 18) en de jongste van drie is aanzienlijk. En zie die dus allemaal maar de hele dag bezig te houden! Bovendien wonen er op en bij de school ook nog wat weeskinderen en een een gezin dat dienst doet als bewakers van het geheel met kinderen die nog jonger zijn, en overal tussendoor lopen. Het is knap hectisch, maar op deze tweede dag leer je de gezichten al goed kennen: wie is wie, wie doet wat maar ik zie ook steeds mensen in en uit lopen die ik helemaal niet ken. Net als de zwerfhonden: die lopen gewoon het erf op en niemand vindt dat raar, het hoort er allemaal. De honden doen overigens niks, ze zijn alleen maar op zoek naar eten, en de kinderen hebben ook totaal geen belangstelling, die hebben het veel te druk met elkaar. Maar waarschijnlijk zijn het wel allemaal bekenden van de bewakers, want die zitten continu bij het hek. Ook ik heb mijn vriendinnetjes van een jaar of tien gemaakt: Enn, een klein brutaaltje dat als het even kan lekker tegen me aanligt en hangt, en Muoy een heel slim meisje dat goed haar best doet bij de lessen en dingen er goed doorheeft en de hele tijd met mij wil badmintonnen. Op het schoolplein speelt ze flink de baas, en ik vind het allemaal geweldig om te observeren. Dus zit ik deze dag ook tussen hen in in de schoolbank, en krijgen we Engelse les van een leraar die eigenlijk net klaar is met school en in afwachting is van zijn examenresultaten. Nu begrijp ik ook dat vrijwilligers welkom zijn ter ondersteuning: niet alleen is het beheersen van de Engelse taal niet je van het, zeker niet de uitspraak, maar de lesmethode komt uit het jaar nul en lijkt haast wel heilig: lekker klassikaal zinnetjes dreunen zonder dat er enige creativiteit bij komt kijken. En omdat niveau’s nogal doorelkaar lopen, zitten er in een groep dus kinderen die als beginner getyperd kunnen worden, maar ook kleintjes die nog niet eens het alfabet kunnen schrijven! En terwijl de juf een dictee afneemt, zit de ene kleine wat de klieren en valt de ander van ellende in slaap.Maar iedereen krijgt een cijfer aan het einde van de les, dus ook de kleintjes, en die worden dan met een score van 0 van de 100 weggestuurd. Da’s toch zielig, en totaal ondenkbaar in ons systeem. Dus beginnen Matthijs en Lot morgen aan hun taakje: oefenen met de kleintjes in het schrijven van de letters. Lachen natuurlijk, want als iemand hanepoten heeft, is Lot het wel! Misschien dat ze hierdoor wat netter zal gaan werken thuis, stille hoop haha.

Remko doet wat hij op de camping in Italie ook zou doen als hij daar nu was geweest: voetballen met de jongens. Alleen hier is het op blote voeten, en zelfs tijdens de tropische regenbui in de middag zijn ze niet van het veld af te slaan. Overigens, ook de meiden doen driftig mee. En ook hier speelt groot en klein gewoon door en met elkaar. Tussendoor loopt hij de boekhouding door, op zoek naar waar eventueel verbeteringen door te voeren zijn. Zijn bevindingen zijn helaas niet al te positief: toegezegde donaties zijn slechts gedeeltelijk of helemaal niet overgemaakt, maar wel al opgenomen in de papieren, met als gevolg dat er dus en flink gat komt te zitten tussen inkomsten en uitgaven op de lange duur. Voor hem hier een extra uitdaging om te kijken wat er nog van te maken valt. Het valt niet mee om de boel draaiende te houden als je volledig afhankelijk bent van particuliere fondsen. Zeker niet in deze tijd.Maar voorlopig gaat het allemaal zijn gewone gangetje, en zijn de kinderen zich nergens bewust van.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben zijn man en kinderen al in een diepe slaap gevallen. Moe en zeer voldaan. De wens om deel uit te maken van de plaatselijke bevolking komt op deze manier echt uit. Ook bij mijn favoriete hangout “ The blue Pumpkin”kennen ze ons al, want we komen elke dag voor een broodje of de avondhap. Ik kan het eenieder aanbevelen om een paar dagen vakantie op deze manier door te brengen. En gelukkig doen vele anderen dat ook, want we zien heel veel andere vrijwilligers door de stad fietsen. En ook word ik heel gelukkig van de vele projecten die de Europese Unie financieel ondersteund op vooral ecologisch gebied, maar ook bijvoorbeeld op het gebied van vrouwenemancipatie. Zie je wel: de EU besteedt niet al het geld aan onzin, ik ben weer helemaal blij ondanks die paar overbodige sukkels die namens Nederland nu in het parlement zitten te profiteren van alle priveleges die het lidmaatschap met zich meebrengt, en dat onder het mom van: we werken ze tegen van binnenuit. O nee, laat ik me nog maar even niet bezighouden met de politieke erger van thuis. Het is hier veel te leuk, en de Cambodjanen zijn veelal zo lief en vriendelijk, dat ik liever nog even met hart en verstand aan deze kant van de aardbol blijf. Thuis laat ik lekker nog even voor wat het is.

2009-08-03T07:19:00.000-07:00

Angali: school voor wees-, en straatkinderen.

Onze eerste dag op het schooltje. Het ligt op een kwartiertje fietsen van ons hotel, we fietsen om 8.15 achter het brommertje van Nicoline aan, directeur van Pure! door het centrum, naar de andere kant van de rivier een onverharde weg op van rood zand. Gelukkig heeft het de afgelopen dagen niet geregend, anders was het hiet ongetwijfeld een grote modderpoel geweest. Ik hoop van harte dat het de komende weken ook droog blijft! De weg kent veel kuilen en steentjes liggen overal, dus je baant je al slingerend en weg over het plattelandsweggetje.

Al snel komen we bij het schooltje aan: het is een echt schoolgebouw, met een speelplaats en een groot hek eromheen. Als we door het hek lopen, zijn alle kinderen er al, en ze begroeten ons vrolijk, blijkbaar niet meer verbaasd dat er wéér een nieuw stel vrijwilligers gearriveerd is.

We krijgen en snelle rondleiding door het twee verdiepingen tellend gebouw, en via het balcon zien we de kinderen zich opstellen in rijen van vijf of zes. Ze dragen allemaal een t-shirt van de school.

De school is ontstaan als een initiatief van het jaarlijks fotofestival dat hier in Siem Reap gehouden wordt. De profits gaan allemaal naar deze school, dat dienst doet als opvang voor weeskinderen, maar ook de arme kinderen uit de omgeving opvangt, en van extra onderwijs voorziet, omdat de ouders van de kinderen meestal drugs-, alcohol-, of gokverslaafd en dus geen geld om het reguliere onderwijs en het bijpassende uniform te betalen. Met giften en sponsoring is een kind dus verzekerd van en stuk onderwijs wat het anders niet zou krijgen. Dat maakt het des te meer bijzonder om hier te mogen zijn.

We kijken mee met de lessen Creativiteit (tekenen en knutselen), Engels en General Knowledge (algemene kennis). De lessen worden gegeven door een Khmer-teacher, samen met een vrijwilliger. Elke woensdagochtend wordt voor de school begint het lesrooster en de onderwerpen voor de opvolgende week bepaald, zodat er genoeg tijd is om je voor te bereiden, copietjes te maken etc.

Normaal gesproken werk je van 9.00 tot 12.00. Dan is er een uurtje lunchpauze en eten alle kinderen een gezonde maaltijd op school, en 's middags zijn de lessen van 13.00 tot 16.00. Normaal gesproken heb je een ochtendgroep en een middaggroep, maar in de zomer komen beide groepen voor de hele dag, en is het dus behoorlijk druk.

Tijdens de les is het al lachen geblazen: alle pakweg 30 kinderen die vandaag Engels volgen stellen zich voor met 'Hi, what's your name? My name is....." Dus ook 30 keer wij onze namen noemen en iedereen vindt het heel erg gezellig. Matthijs heeft meteen en vriendje van zijn leeftijd, alleen wel twee koppen kleiner. Echt een beidehandje, en zo zijn er wel meer! Lot heeft ook meteen vriendinnetjes, en dus voelen de kids zich meteen thuis hier.

De leeftijd varieert van 4 tot een jaar of 16, maar dat maakt niet uit: tijdens het speelkwartiertje voetballen ze allemaal samen (op blote voeten), en Matthijs doet vrolijk mee.

Tijdens de lunch besluiten wij even ertussenuit te knijpen om een ciabatta te eten in het centrum, Lot wil met de kids blijven eten. We hebben een heel goed gevoel bij deze school, dus laten we haar zonder zorgen achter.

Na de lunch is er Khmer-les, en als die om is maakt de leraar zich plotseling uit de voeten. Met gevolg dat er verder die dag geen lessen meer zijn en de kinderen alleen maar aan het spelen zijn. Ik ben voor het eerst in 30 jaar weer met vriendinnetjes aan het hinkelen en touwtje springen, zelfs Remko doet mee met hinkelen.Tot grote hilariteit van de meisjes, want hij snapt er niks van. Wat wil je, als jongen heb je dat toch nooit gedaan, maar dat vinden de meisjes geen punt: ze hangen lekker aan hem en giechelen als hij het niet goed doet.

Heel gezellig allemaal. Maar geen les dus. Gelukkig lopen we vandaag en morgen zo'n beetje mee met doorgewinterde vrijwilligster uit de US, Barbara. En we waren er ook al voor gewaarschuwd dat we vooral flexibel moesten zijn. Maar vanaf woensdag zal dat wat mij betreft niet meer gebeuren, ik kom tenslotte om les te geven.

De rollen zijn zo verdeeld dat ik de beginnersklas doe, en Rem de gevorderden. Bovendien assisteert hij bij de boekhouding, hoe kan het ook anders.

Na een hele dag op het schooltje zijn we knap moe. Barbara is klokslag 16.00 verdwenen, Rem en Matthijs worden uitgenodigd om nog verder te voetballen op een veldje verderop. Het schijnt er geweldig te zijn: mooi landweggetje met kleine huisjes waar de kinderen in wonen, en dikke pret op het voetbalveld. Later deze week gaan Lot en ik ook mee, maar voor vandaag is het even genoeg voor ons en zijn Lot en ik lekker gaan chillen bij the Blue Pumpkin. Het zal iedereen verbazen, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat ze hier in Siem Reap geweldige café's en restaurants hebben met superlekker eten. Veel beter dan in Thailand, en de brownie waar wij onszelf op trakteren is echt weergaloos!

Inmiddels zijn we vandaag verhuisd naar Baca Villa, ons adres voor de rest van de tijd. Dit is dan helaas weer een grote teleurstelling: wat een dump. Het is niet vies, maar dat is dan ook alles. Ik bedoel: een kamer met tl-buisverlichting: hallo! Zo ongezellig! En dat terwijl er prima hotels en resorts in de stad zijn. Ik begrijp het wel: de leeftijd van de gemiddelde vrijwilliger ligt en stuk lager, en ik heb inmiddels natuurlijk wel wat meer eisen op het gebied van comfort. Maar voor de volgende keer in december regel ik mijn eigen onderkomen wel. Want ondanks deze tegenvaller: het is hier super, de school ontzettend leuk en zoals gezegd: echt een voorrecht om hier te mogen zijn. Siem Reap is echt en goed bewaard geheim waar wij enorm van genieten.

Matthijs en Lot hebben een fiets gekocht

2009-08-02T00:46:00.000-07:00

Matthijs en Lot hebben een fiets gekocht: twee krotten waat je thuis geen cent meer voor zou geven, maar hier toch nog goed dienst zullen doen de komende twee weken. We fietsen namelijk elke ochtend naar het schooltje waar we vanaf morgenochtend les gaan geven.Bovendien komen we in december weer terug, hopelijk zijn ze dan nog niet gejat.

Rem en ik hebben leenfietsen van Pure!. Met de kids in de tuktuk en wij fietsend er achteraan, rijden we door de stad naar een fietsenwinkel. De fietsjes die we hebben uitgekozen worden rijklaar gemaakt, banden opgepompt en we kunnen gaan. Verkeer rijdt hier rechts, da's dus makkelijk te doen. Het is alleen wel vre-se-lijk heet hier! Overdag ga ik zo min mogelijk de straat op, heb ik mijzelf voorgenomen. School begint hier om negen uur, dan is het gelukkig nog niet zo heet. We blijven daar tot de school om vier uur uit gaat, en tussen de middag kunnen we daar ook eten.

Als brunch kopen we bij de bakker chocoladecroissants en die smaken geweldig lekker. Restand uit de Franse tijd, en ook kopen we wat stokbroden, om later met jam te besmeren en op te peuzelen.

Vandaag, zondag, is onze rustdag. We gaan zometeen nog even wat rondfietsen, kijken of we alvast een glimp van de tempels kunnen opvangen. Volgend weekend zijn we vrij, en die twee dagen gaan geheel op aan de tempels. Verder wil ik hier ook nog een meditatieklasje volgen, en voorstelling traditionele dans kijken en de Happy Pizza uitproberen.

En dan eindelijk....Cambodja!

2009-08-01T18:43:00.000-07:00

Op de luchthaven van Bangkok konden we regelen dat we met een vlucht eerder mee konden naar Siem Reap. Dat was wel zo leuk, want nu vlogen we rond 17.30 over het Cambodjaanse landschap en zou het nog even duren voor de zon zou zakken. We zagen een land dat erg groen is en omdat het regentijd is, rivieren die buiten hun oevers waren getreden zodat er overal water is.

We landden op een luchthaven met één landingsbaan, en wat meteen opvalt is de rust. Van het vliegtuigje, een ATR proppellor vliegtuig, lopen we zo naar het ´terminalgebouw´, waar we meteen begroet worden door een hoop bureaucratisch gedoe: formulieren voor gezondheidsverklaring, visa aanvraag (2x) dus elke keer weer dezelfde gegevens invullen. Ook hier moeten we door de thermoscan, en gelukkig mogen we doorlopen naar de paspoortcontrole.

Buiten aangkomen staat ons vervoer naar het hotel op ons te wachten: twee tuktuks, en dat is wel weer lachen want niet alleen wij moeten erin, maar ook onze 6 koffers en rugzakken. Wonderwel gaat het goed, en kunnen we tijdens dit tochtje genieten van onze eerste kennismaking met Cambodja.

Wat meteen opvalt is de rust. Nou is dat niet vreemd als je net uit Bangkok komt, een stad met 12 miljoen inwoners! Je kunt hier weer gewoon ademen, de lucht is schoon! Er rijdt zeker wel verkeer, maar het tempo is zo relaxed, dat je zelf ook direct onthaast. En wat je ook meteen ziet is dat de mensen hier heel mooi zijn, een ander ras en veel minder 'chinees' dan in Thailand.

In de schemer van de avond zien we de mensen een beetje rondhangen op fietsjes en brommers. Onderweg zien we links en rechts grote hotels, dus het toerisme heeft hier zeker zijn intrede gedaan. Door het tempelcomplex Angkor Wat, Unesco erfgoed, is dit het meest bezochte stukje Cambodja en daarmee ook het meest ontwikkeld. Want voor wie denkt dat we in the middle of nowhere terecht gekomen zijn: ondanks de rustige sfeer opweg naar het hotel, is dit de tweede stad van het land na Phnom Penh de hoofdstad, en heeft dus een centrum functie voor het uitgestrekte platteland. Het centrum is levendig, en 's avonds zelfs druk te noemen. Een keur aan internationale restaurants wordt bevolkt door toeristen van heinde en verre: veel Japanners en Koreanen, veel Europese backpackers en wij daar tussenin. We eten in tentje met Khmer en Italiaanse gerechten. Kids doen zich tegoed aan een pizza, ik neem een Amok tofu, plaatselijke curry geserveerd in een bananeblad. Het smaakt prima, minder heet dan de curries in Thailand maar wel goed gekruid.

We bezoeken de Noon-nightmarket, veel kraampjes met prulledingetjes die we in Bangkok ook al gezien hebben. Is ook niet vreemd, bijna alles wordt uit het buurland geimporteerd. Prijzen zijn min of meer vergelijkbaar, hier wordt officieel met Cambodjaanse Riel betaald, mar in de praktijk blijkt alles in US dollars te gaan. Zelfs de flappetapper geeft dollars in plaats van Riel! Gelukkig is de koers gunstig ten opzichte van de Euro. We hebben al wat leuke t-shirts gezien om als souvenir mee te nemen. Bij een standje van de plaatselijke gehandicapten-werkplaats kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om weg te lopen zonder iets te kopen. De verkoper, Poy, mist het onderste gedeelte van zijn linkerarm en ook zijn rechteroog is beschadigd. Ik durf er niet naar te vragen, maar waarschijnlijk is ook hij ooit eens op een van de landmijnen gestapt die nog met duizenden in de bodem liggen, neergeleg door de Rode Khmer. Het is een hele aardige jongen, verteld geduldig uit over de producten die in de werkplaats gemaakt worden zoals tassen van gebruikte rijstzakken, naaiwerk en gevlochten armbandjes, houtsnijwerk en snuisterijtjes. Hij leert ons ook onze eerste twee Khmer-woorden en geeft ons ter afscheid zijn emailadres. Wie weet waar het nog goed voor is. Misschien kunnen we wat van de spullen verkopen in Nederland. Zelf heb ik een leuke tas gekocht, zoals gezegd kon ik niet gaan zonder iets te kopen. We zien veel bedelaars met ontbrekende ledematen. Moet mijzelf verder deze twee weken in bedwang zien te houden! Ik maak het voor mijzelf goed met de gedachte dat ik hier als vrijwilliger een bijdrage kom leveren, en niet als toerist hier ben gekomen.

Volgend weekend gaan we naar een voorstelling van en Zwitserse dokter, Beat Richner, die hier en ziekenhuis heeft opgezet voor slachtoffers van de landmijnen. Voor de hele Aziatische regio is dit ziekenhuis een trainingcentrum voor het maken van protheses. Omdat de dokter ook vervent cellist en amateur componist is, geeft hij elke zaterdagavond een voorstelling. Hij woont hier al een jaar of 20.Ben reuze benieuwd.

's Avonds lig ik in een kale hotelkamer samen met Matthijs op een matras met een en plastic beschermhoes: jeetje wat is dat oncomfortabel! Ik durf nauwelijks te bewegen, maar val toch in slaap. Tot zover de eerste kennismaking met Siem Reap,Cambodja.

Haircut Thai style

2009-07-30T21:20:00.000-07:00

Het kan je niet ontgaan als je hier in de stad rondloopt: alle jonge vrouwen lijken op poppetjes. Ze dragen allemaal een rokje, als het kan net boven de knie. Met een bloesje, niet een t-shirt. Schoenen zijn geen Birkenstocks of Crocs, maar Assepoestermuiltjes met minuscuul hakje en een strikje op de teen. Of heuse naaldhakken, en altijd in een kleur die matching is met de rest van het outfit. Als ze al een broek dragen dan is dat ook geen spijkerbroek maar en pantalon met krijtstreep. Of hotpants. Dat is dan weer favoriet bij de wat jongere meiden. Al hoewel dit laatste is puur een veronderstelling is van mijn kant, want eerlijk gezegd is het erg moeilijk om leeftijd in te schatten bij de dames. Ze zien er allemaal leeftijdsloos uit!

Het geheel wordt afgemaakt met een bijpassend tasje, en wat ook niet mag ontbreken is een vriendinnetje om samen mee door de stad te trippelen, die er al net zo ietepetieterig en smetteloos uitziet als de ander.

En dan als belangrijkste asset: het haar. Lang, langer langst is hier de regel, met als allerbelangrijkste voorwaarde dat het zijdezacht over de schouders naar beneden hangt. Geen haar op het hoofd dat even in opstand komt en denkt: ik ga lekker in een krul de andere kant op.

En ondanks dat dit beeld mij telkens weer opgedrongen wordt, kom ik niksvermoedend een kapsalon binnen. Niet voor mijzelf, maar voor Matthijs die al wekenlang naar de kapper moet, maar het in Nederland steeds weer vooruit geschoven heeft met een"ik ga in Thailand wel". Dus zo gezegd zo gedaan. We worden vriendelijk binnengelaten (natuurlijk hoeven we niet zelf de deur open te duwen, die wordt voor ons opengedaan (schandalig lekker die klantvriendelijkheid en je went er zo snel aan! ) en met de medeling dat we voor 'my son'komen, is de verbaasde tegenvraag: 'not for you, madam?' Je begrijpt het al: de vraag is eigenlijk een verkapt oordeel dat mijn kapsel er niet uitziet. Hallo!! Het zit altijd zo! Ik hou nou eenmaal van veel haar!

Maar eigenlijk kan er wel een centimetertje van af anders moet ik thuis toch weer en betaal ik vijf keer zoveel. Dus als Matthijs klaar is zeg ik oké, maar niet teveel en hetzelfde kapsel graag. Je ziet die kapster al in haar handen wringen, dit varkentje ga ik eens fijn wassen, en met een ongeduldig 'jaja-geknik'op mijn aanwijzingen leeft ze zich uit op mijn hoofd. Ik durf bijna niet in de spiegel te kijken, nou ja en wanhopige blik via de spiegel naar Rem: help! Kijk dan hoeveel ze eraf haalt!!!!

Ik zak steeds dieper weg in de kappersstoel, niet alleen mijn kapsel wordt kleiner, maar van mijn ego blijft ook weinig meer over. En lijkt het nou dat mijn hoofd groter wordt naar mate er minder haar op zit?!

Het knippen is klaar, nu komt de fohn. En dat is ook weer niet zoals ik het zelf gewend ben: kop omlaag en fohn erop. Nee, haartje voor haartje moet eraan geloven, alleen op die manier kan dit hoofd blijkbaar getemd worden. Het duurt een eeuwigheid, maar dan is de kapster eindelijk tevreden: Ik heb een groot hoofd met een plat kapsel waarvan bovendien de scheiding aan de verkeerde kant zit en alles braaf steil naar beneden hangt. Ik voel me allerbelabberdst, en wat zegt die meedogenloze: 'Okay, much better yes?' Aaargghhh!!!!!!!!!!

De rest van de dag ben ik niet mijzelf. Diverse pogingen om het kapsel door elkaar te gooien en iets van mijn eigen model terug te krijgen mislukken finaal. Een plat kapsel: ik vind het echt helemaal niks. Ik snap ook niet dat de kapster persé en Thai style haircut erin wilde gooien, want voor het overige ben ik bij voorbaat toch ook al en mission impossible: een Thais poppetje wordt ik NOOIT!

Fietstocht door de slums

2009-07-30T03:54:00.000-07:00

8.00. We hebben allemaal een mountainbike uitgezocht bij ´Bangkok Biking´en rijden als kleine jonge eendjes achter onze gids aan door het drukke ochtendverkeer. Het verkeer rijdt links, dus dat is wel even wennen.

Het tempo ligt lekker laag, terwijl de brommers, bussen en vrachtauto´s langs ons heenscheuren. We hebben alle tijd om eens goed om ons heen te kijken, en zien de mensen bij de stalletjes drukdoende het ontbijt te bereiden voor de passanten die snel nog even en sate of bami naar binnenwerken. Of zou het voor sommige al een lunch zijn? Geen idee hoe laat de dag hier begint, maar als de eerste monniken al om 5 uur 's ochtends in de tempel hun maaltijd krijgen, dan zullen de gewone mensen toch ook al vroeg beginnen. In ieder geval vertelde onze gids dat hij al om 4.00 opgestaan, maar niet of dat elke dag zo is. Je moet er toch niet aan denken...........

Na een tijdje opgegaan te zijn in de drukte, komt onze eerste uitdaging en kruispunt heelhuids schuin over te steken. De bedoeling is om 4 rijen auto's voorrang af te dwingen, en dit lukt wonderwel zonder getoeter en gevloek in de mierenhoop: de gids steekt zijn hand op en de auto's stoppen zodat we met z'n allen over kunnen. Heel simpel en kalm, en zo gaat dat de rest van de tocht.

Als we een beetje aan de hectiek gewend zijn geraakt, slaan we een straatje in dat weer naar een steegje leidt en verder zakken we van de grote weg af de 'slums' in. Huizen en krotten liggen hier gewoon naast en door elkaar, natuurlijk weer niet naar de zin van de huizenbewoners maar een andere oplossing is er niet voor de vele plattelanders die hun geluk in de grote stad komen beproeven, waar moet je ze allemaal laten? En dus wonen ze , soms wel met z'n vijven in een krot ter grootte van Lot's kamer. Terwijl we zigzaggen tussen mensen en straathonden, worden we vrolijk gegroet door de slumbewoners. Vooral Lot vinden ze natuurlijk weer leuk. "Hello baby" wordt door haar beantwoordt met een grote glimlach en af 'n toe en 'sawadee khaa' dat de mensen weer erg leuk vinden. Ze vinden die nieuwsgierige bezoekers helemaal geen probleem, ook al vergapen we ons aan de armoede, en kan ik de gedachte niet onderdrukken dat als ik ergens een ziekte op zou kunnen lopen dat toch echt hier zal zijn!

In die armoede te moeten wonen tussen afval is echt shocking.

We stappen van onze fiets om even te gaan kijken bij een kleuterschooltje. Terwijl wij naar binnen gaan in het lokaaltje, staan daar minstens vijftig kleine dreumesjes uit volle borst te zingen. Voor ons natuurlijk even een blik in de keuken van wat ons te wachten stat volgende wek in Siem Reap. We smelten stuk voor stuk weg: wat een poepies! Ze dragen allemaal en uniformpje, en dragen met een touwtje om hun nek hun drinkbeker voor tijdens de pauze. Zo raak je tenminste je spullen niet kwijt. Af en toe komt er een laatkomertje binnen. Schoentjes worden netjes uitgedaan bij de deur, tasje opgehangen en bij de hoofdjuf wordt een bijdrage aan de lunch ingeleverd: een kool ofzo. Daar wordt dan een gezonde maaltijd mee gemaakt.

Onze gids verteld dat de school alle arme kindertjes opvangt. De meeste moeders werken 's avonds in het 'clubleven'van Bangkok om zo de hele familie te kunnen onderhouden. De kleintjes schieten er bij in, en als ze niet van jongs af aan bekend gemaakt worden met naar school te gaan, zullen zij al snel de weg kwijt zijn en aan het werk gaan. Ik denk eraan dat wij speciaal naar Cambodja gaan voor de kindertjes daar, terwijl het in deze stad dus ook gewoon een probleem is om de armste kids op te vangen en onderwijs te bieden. Ontroerd door de

vrolijke gezichtjes en alle handjes die geschud worden ter afscheid, stappen we weer op de fiets en gaan verder, opweg naar de boot naar het schiereiland in het midden van de stad.

Met fiets en al steken we de Chao Praya-rivier over die dwars door Bangkok loopt. Spannend, want ik ben geen liefhebber van water, en zo'n klein bootje dat zo lekker op de de golven dobbert, maar een voordeel heft het wel: er waait een lekker briesje en zo koelen we weer even af. Ook al is het nog geen 10.00, we zweten wat af!

Het eiland is en oase van rust. We fietsen tussen de kokosnoten en bananebomen door, op een pad van beton op palen, zodat ook bij overstroming mensen zich over het eiland kunnen verplaatsen. Ook hier zien we weer de houte huisjs, soms heel armoedig en soms toch ook aardig luxe, en wat ze allemaal gemeen hebben: een grote televisie. Iedereen trekt voor 400 B per maand electriciteit (8 euro), of 1000B als je gebruik maakt van een airco. Het leven lijkt hier een stuk rustiger, en je kunt hier weer even ademhalen zonder dat je je longen aan het vergiftigen bent. Een letterlijke verademing.

Op het eiland lunchen we met noodles en rijst, simpel maar erg lekker. We hebben uitzicht op een net voltooide brug, die een verbinding maakt tussen de stad en het achterland en we vergapen ons aan de hoogte van de brug, de weg bevindt zich minstens op 25 meter hoogte. Je hoort niks van het verkeer dat erop rijdt. En dat is wat telkens opvalt tijdens onze tocht: als het druk is, is het druk, maar zodra je de grote weg verlaat merk je niks meer van die drukte.

Na de lunch maken we nog een stop bij een tempel, waar we uitgenodigd worden en ritueeltje uit te voeren en mogen we een stukje bladgoud op de liggende boeddha plakken: op zijn arm voor een succesvolle carriere (die sla ik dus over en laat ik aan Rem), de buik voor een goede gezondheid (meer mijn ding) en de kids beplakken de voeten voor een voorspoedige reis. We brengen ook nog een offertje bij de Boeddha van de geboortedag (dat vertelde ik al eerder over), Rem en ik delen de dinsdag dus de liggende Boeddha, Lot heeft de zaterdag en daar hoort de boeddha met de slang bij en Matthijs heeft de zittende boeddha van de donderdag. Van de vrijwillige oppas van de tempel krijgen we ook nog een vrucht te eten, die eruit ziet als een artisjok maar qua smaak meer weg heeft van en peer. Vraag me niet naar de naam van de vrucht, dat onthoud ik nooit. Komt misschien ook omdat ik hem niet echt lekker vind, en dat geldt overigens voor mij voor de meeste exotische vruchten.

Daarna op naar weer een bootje voor het laatste stukje terug; eenmaal aan de overkant zitten we in no time weer in de gekte van alledag: heel veel mensen, heel veel eten en heel veel verkeer. We slingeren door kantoren, flats en huizen door, via achteraf wijkjes en achterbuurtjes terug naar het beginpunt van de tocht en komen daar een dikke vijf uur later geheel voldaan aan. We hebben een hoop gezien, lekker bewogen en Matthijs vond dit het leukste dat we tot nu toe gedaan hadden. Dus: een absolute aanrader voor wie de drukte even zat is , en ook een ander Bangkok wil zien. Tot slot: dit bedrijfje is opgezet door een Nederlander, verbaast dat iemand?

Onze eerste dagen in Bangkok....

2009-07-28T07:42:00.000-07:00

Inmiddels al vijf dagen aan het rondbanjeren in Bangkok.....de dagen hebben in het teken gestaan van ´James Fashion scam or not`, ´Prijs onderhandelen´ en heel veel tours!

Laten we beginnen met ´James Fashion: scam or not´.

Op het vliegveld hebben we bij aankomst via touroperator een tour gerserveerd naar de Wat Po , waar zich de "Reclining Buddha" bevindt. Onze eerste kennismaking met een Thaise tempel: wat een kleuren! Alles in goud, gecombineerd met het groen van smaragd en het blauw van saffier, de twee edelstenen die in Thailand in de bodem te vinden zijn en vanuit hier over de hele wereld geexporteerd worden.

Nou hadden we vorig jaar op Penang (Maleisie) ook al een liggende Boeddha van dit formaat gezien,maar die was wit geschilderd en deze was geheel van goud.

De afmetingen zou ik moeten opzoeken,maar als ik vertel dat eerst de boedha gemaakt is, en daarna de tempelbouw als omhulsel om het beeld heen gezet is, kan je je wel voorstellen wat en megaproject dit geweest moet zijn.

Na bij de Boeddha te zijn geweest kwam de aap uit de mouw van deze"gratis" tour. Want wat maakt de toerist nou zo interessant voor de Thai? Juist, zijn centen.Te naief ook om te denken dat ze ons gewoon aardig vinden..... Thada, onze gids voor de dag, was ons eerste echte contact in Bangkok, en alles wat je erbij voor kunt stellen: een erg vrouwelijke man, superzachte gelaatstrekken, haartjes tot in de puntjes verzorgd en lekker 'chatty'. Hij wist leuke dingen te vertellen bij de tempel, zoals bijvoorbeeld dat elke dag een eigen Boeddha heeft (als je op donderdag geboren bent, dan hoort de zittende Boeddha bij jou,in ons geval bij Matthijs) en als je komt bidden dan moet je wel weten bij welke Boeddha je je offers en gebeden brengt, want elke voorstelling van Boeddha is weer goed voor verschillende doeleinden. Na het offeren en bidden plak je een stukje bladgoud op de Boeddha bij wie je hebt gebeden, vandaar dat je en hoop beelden tegenkomt die eruit zien alsof ze afgebladderd zijn. En dan maar hopen dat al je wensen uitkomen!

Na het bezichtigen van de Wat Po vond onze gids (die naar eigen zeggen natuurlijk niet echt een gids was, maar fashion designer, en dit erbij deed als 'hobby')dat alle tempels op elkaar lijken, en het so boring moest zijn voor de kids, dat we beter iets anders konden gaan doen. Want waar staat Thailand nog meer bekend om, behalve edelstenen? Maatkleding.Op naar de beste tailor van Bangkok, wat zeg ik? Van de wereld, want jawel: James Tailor staat op nummer een waar het maatkleding betreft, boven adressen in New York en Londen. ( En ja hoor, het staat

in de gids van de National Geographic, we hebben het zelf gezien!).Rem was wel te porren voor

wat nieuwe pakken, als jet hier niet was, dan zou hij toch na de vakantie in Nederland weer pakken op maat moeten maken, dus waarom niet meteen hier, voor een wel hel mooie prijs?!

Dus gingen we vrolijk door de hele showroom op zoek naar de juiste stoffen voor overhemden en pakken.

Na wat pas-, en meetwerk was de order zo geplaatst. Moest wel vooruitbetaald worden, credit card niet mee dus iemand van het winkelpersoneel is meegegaan naar hotel (ritje door de stad van een minuut of 40) met betaalapparaat.Grappig is dat de kleermakers dus geen Thai zijn, maar Nepalezen en Indiers.Er werken in totaal 300 mensen in het naaiatelier, en als het moet kan een maatpak in 8 uur opgemeten, gemaakt en geleverd worden. Amazing! So far so good!

De volgende dag nog wat nazoekwerk gedaan op internet over James Tailor of James Fashion wat de overkoepelende naam is. Kwamen meteen op een site van TripAvisor waar een hoop commentaar staat over James Fashion dat dit een ´scam´ zou zijn.

Oh oh waar zijn we aan begonnen? Het ontbijt smaakte niet meer zoals het de ochtend er voor

nog prima was (nasi goreng van pandanrijst: top hoor!), en door de negatieve berichten begon het in het hoofd van Remko te spoken: Wat als de berichten waar zijn? Wat als ik voor niks

betaald heb? O jee, ik heb de afgesproken bestelling niet zwart op wit staan! Wat als, wat als, wat als...... Zal ik de hele boel maar cancellen en mijn geld terughalen????

Gelukkig stond voor later die zaterdagochtend een eerste ´first fitting´ gepland. Om weer een beetje rust in tent te brengen, met elkaar afgesproken daar naar toe te gaan en zien wat er klaar was. Als dat niet naar onze zin was, konden we altijd nog cancellen.

Onvoorstelbaar: de pantalon was al klaar, van het colbert was de basis al te passen, en alles was bewust iets te groot maar de nodige aanpassingen werden uitgebreid besproken met 5 deskundigen, en alles opgeschreven. Afspraak gemaakt voor maandag voor ´second fitting` in ons eigen hotel.Met een goed gevoel zaten we daarna weer in de taxi (door James geregeld).

Zo zie maar: je kan je gek laten maken door ervaringen en klachten van anderen ( in dit geval voornamelijk AMERIKANEN, en dat zou eigenlijk genoeg moeten zeggen, want niet geklaagd is niet geleefd), maar soms moet je dus eerst zelf een ervaring hebben voordat je een oordeel ergens over kan uitspreken.

En zo zien we maar weer: ook onze ogenschijnlijk altijd rustige Remko kan vreselijk in de stress

schieten, hahaha!

Maandag: tot onze verbazing waren alle overhemden en pakken al volledig klaar en alles zat perfect. Pakken gaan nog een keer mee terug om netjesgestoomd en gestreken te worden, en dan naar ons hotel gebracht waar we zitten wanneer we terugkomen uit Cambodja. Wat een top service en wat een geweldige kwaliteit! Juist jongens, we zijn in Azie!

Commmentaar van het lijdend voorwerp in deze:

"Al met al een belangrijke les geleerd. Geloof niet altijd wat anderen vertellen (TripAdvisor). Het feit dat in een land als Thailand niet alles loopt zoals de gemiddelde toerist gewend is in het

thuisland betekent nog niet dat er meteen sprake van een 'scam' is. Deze service ontvang je in Nederland bij lange na niet en zeker niet tegen deze prijzen."

Prijzen onderhandelen blijft een sport op zich. Standaard wordt aan toeristen belachelijke prijzen gevraagd voor trips. Onze gids Thada probeerde een tour naar 'Floating market' en 'Ayutthaya' aan te smeren voor 12.000 Bhat. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op 7.000 Bath na lang wachten

en zeggen dat we er nog even over willen nadenken en later wel zullen bellen. Bij een boottocht voor 3.200 Bhat zijn we gewoon weggelopen omdat ze ons bod van 1000Bhat niet accepteerden,

weer teruggeroepen met 'ok dan maar'. Bij de floating market hebben we een Thaise handgemaakte marionet gekocht voor uiteindelijk 700 Bhat waarbij de prijs begon op 1.600. En last but not least....bij het Grand Palace kennen ze geen kindertarieven. Althans, wel als je onder de 1.20 m bent. Daarboven ben je een volwassene. Dat gaat natuurlijk niet op voor Charlotte en Matthijs. Remko vindt hun nog lang niet volwassen, koopt twee kaartjes voor de volwassenen en sleept zijn twee kindertjes gewoon mee door de controle. Tja, je bent en blijft een Hollander......Heb hem al gezegd dat de Thai echt niet gek zijn, maar gewoon te beleefd om

stennis te schoppen met die lange.

Heel veel tours gemaakt........Floating market was erg leuk, alhoewel ook wel erg toeristisch, helaas.

Het principe is dat alle handelaren met hun bootjes hun waar aan

de man brengen, maar het meerendeel van de bootjes bevatten toeristen van over de hele wereld. Als je goed inzoemt met je camera kan je mooie traditionele foto's schieten.(zie foto)

Op een uur rijden van Bangkok in Ayutthaya, de oude hoofdstad van Thailand, hebben we(weer eens) een rondje gereden op de olifanten en hebben de kids een tijgertje van 1 maand melk gegeven. De stad is het bezoeken waard door alle oude tempelruines en het hoofd van de Boeddha tussen de boomwortels.

Tussen de middag lekker langs de rivier gelunched.

Grand Palace in het centrum van Bangkok is overweldigend. Beelden, gebouwen, muurschilderingen en het blijft maar door gaan. Inmiddels woont de koning niet meer hier en is hij verhuisd naar een andere plek in de stad waar een soort klein omheind dorpje in een stad is gebouwd waar de koning ook zijn eigen rijtveldje en heeft en groente verbouwd worden voor eigen gebruik.

Al met al waren het indrukwekkende eerste dagen. Je wordt meteen ondergedompeld in de

snelheid en drukte van het bestaan in Bangkok.Persoonlijk dacht ik in Chinatown in de hel aangekomen te zijn: megadruk door het verkeer en de hoeveelheid mensen, vreselijke geuren van vleesgerechten en fruit van alle stalletjes op straat door elkaar, en allerlei ver

koopwaar op straat uitgestald waar je van denkt: wie koopt dat in hemelsnaam?!

En daartussen in doodleuk een opslagplaats voor giftige, hoogst ontvlambare vloeistoffen en auto onderdelen.Als je astma hebt moet je hier echt niet te lang rondlopen, of op z'n minst net als alle anderen en mondkapje omdoen.

Dat geldt overigens ook voor het altijd leuke tripje met de tuktuk: erg grappig om zo door het verkeer te bewegen zeker als je en beetje vlotte chauffeur hebt, maar funest voor je luchtwegen.

Na een paar dagen zijn we dus eindelijk echt 'geland'. Bangkok is absoluut leuker dan Jakarta, maar veel viezer en drukker dan Kuala Lumpur. En wat ons ook enorm verbaasd, is dat alles hier net zo duur is als thuis (dan heb ik het over de Body Shop, of electronica en alle overige merkartikelen. Jammer voor Matthijs en Lot, die dachten hier een DS te scoren voor nop.Hoog op het verlanglijstje staan de Bjorn Borg-onderbroeken, maar helaas: nergens te vinden.

Wat ook opvalt is dat er zo ontzettend veel vlees gegeten wordt. In de foodcorner alleen maar vlees en visgerechten, dus moeten we elke keer goed zoeken om iets lekkers te eten te krijgen. Gelukkig hebben we dan altijd nog de Indian Restaurants. Maar Matthijs begint al een beetje genoeg te krijgen van Naanbrood, die wil alleen maar Nasi Goreng, of hoe noemen ze dat hier eigenlijk.

Dan nog een domper voor Ivan: tot nu toe alleen maar lelijke, goedkope boksbroekjes gezien. Geen binnenbroek ofzo, dus lekker zweten en schuren. Maar we geven het nog niet op: vrijdag gaan de jongens naar Lumpinistadium om en wedstrijd boksen te kijken. Wie weet vinden ze daar wat moois.

We genieten enorm en hebben gelukkig nog wat dagen te gaan in Bangkok. Behalve de bokswedstrijden gaan we nog een fietstoer maken door de stad en stukje platteland. We moeten nog naar het Nationaal Museum, de kunststraat in, op zoek naar wat mooie kunstwerken van locale kunstenaars, en wat lummelen tussen de backpackers. O ja, en voor we naar Cambodja vertrekken weer even landen bij de Starbucks!

Aangekomen in Bangkok

2009-07-23T09:47:00.000-07:00

Na een dag reizen zijn we aangekomen in Bangkok, onze eerste stop in Azie.
We zijn vertrokken vanaf Dusseldorf, dus eerst twee uur moeten karren. Leuk vliegveld daar, en ze hebben en Starbucks dus de eerste Frappucino hebben Rem en ik alweer van kunnen genieten. Mooi ruim gebouw, overzichtelijk en lekker licht.
De vlucht met Emirates stelde niet zoveel voor. Het verhaal gaat dat ze er alles aan willen doen om de nummer een positie van de SIA of MAS willen afsnoepen, maar daar tippen ze nog lang niet aan. Oud toestel(even slikken: een airbus!) maar redelijke veel beenruimte en lekker 'He 's just not that into you' gekeken (voor de tweede keer). Eten was oke, vooral de Asian Vegeterian-hap was super lekker!
Het vliegveld van Dubai heeft een redelijk nieuw terminalgebouw. Ik herinner mij mijn eerste keer dat ik op Dubai kwam. Dat was in 1980, en we landden er midden in de nacht. Voor het eerst kwam ik in een woestijn en zag ik wc's geheel opgetrokken uit marmer met gouden kranen. En dan al die mannen in lange witte jurken midden in de nacht biddend op een kleedje, heel bijzonder. Die witte jurken lopen er ook nu nog rond, alleen is de wc en stuk eenvoudiger geworden en is het een grote koopgoot van merkartikelen met jongens en meisjes uit Azie achter de toonbank. Ik vind dat niet leuk.
Een paar jaar geleden speelde heel kort de mogelijkheid voor Rem om te solliciteren naar een baan in Dubai: wat ben ik blij dat dat niet is doorgegaan. Scheve verhoudingen tussen bevolkingsgroepen, en veel te veel geld voor een klein land zodat ze van gekkigheid niet meer weten wat ze ermee moeten doen. Bah! Terwijl de moslimbroeders in de regio in armoede en ellende leven, verdoet men in Dubai zijn tijd op een indoorskibaan of een golfbaan: in de woestijn!! Niks voor ons die waanzin, dus ook blij dat we voor de volgende vlucht konden instappen naar Bangkok.
Ook Bangkok heeft sinds kort een nieuwe luchthaven, Swarnaboem geheten (ja, je schrijft het heel anders en veel ingewikkelder, maar zo spreek je het dus uit!)en dat is prachtig geworden: veel licht en staal ook hier weer lekker ruim en veel mooier dan het oude vliegveld waar ik voor het laatst was in 1995 met doodzieke papa, op weg naar huis in Indonesie om daar voorgoed te blijven.
En zo was de vliegreis voor mij weer heel bijzonder met veel herinneringen aan vroeger.
De kleintjes vinden het reizen allemaal al heel erg normaal, en hebben totaal geen moeite met de lange reis en het slapen in een vliegtuigstoel. Nou, laat ik het anders zeggen: Lot maakt er geen probleem van, die gaat gewoon met haar hoofd op mijn schoot en met haar benen op die van Rem liggen, en ja, languit liggend is het goed slapen in een vliegtuig. Matthijs heeft weer een hoop spelletjes gedaan op de computer en films gekeken, dus die was ook weer in z'n nopjes. Bovendien hebben ze allebei een boek gekregen van "The cat in the hat". De verfilming (met Mike 'Oh yeah baby' Meyers als The Cat) is zwaar favoriet bij Matthijs,Lot en mijzelf als kerstfilm, dus daar waren zij en ik wel blij mee. Bovendien kunnen we dat ook weer gebruiken als voorleesverhaal op school. Dus die hebben niet te klagen gehad aan boord, onze wereldkids.
Rem en ik doezelden zo af en toe even weg, meer is 't niet. Dus we zijn blij dat we zo in een lekker schoon bedje gaan slapen, in Bangkok, Thailand.
En wat een verademing is 't om hier te zijn! Om 20.30 stapte we het terminalgebouw uit om over te stappen in de taxi naar ons appartement, heerlijk die warme deken over je heen te voelen. Joepie!
Tijdens de rit (die in theorie en uur zou moeten duren,maar waar onze chauffeur een klein half uurtje over deed)hebben we niet veel van de stad kunnen zien, behalve dat er veel hoogbouw is. Het verkeer viel mij erg mee, zo druk was het niet. Maar we zitten dan ook niet in het midden van het centrum, net iets erbuiten, in een 'goede buurt', zoals en meneer op de luchthaven mij wist te vertellen. Dat was wel weer een opluchting, want ook dit hotel is geboekt vanuit nederland via Booking.com, mijn allerfavorietste website. Het is altijd weer een verrassing wat je uiteindelijk achter de deur vindt, maar het valt helemaal mee. Het is een ruim appartement, kids hebben en eigen kamer met badkamer, en ouders ook. Wasmachine met droger (dat laatste is helemaal geweldig, aangezien die van mij thuis al driekwart jaar kapot is, dus ook hier weer: joepie! En verder van alle gemakken voorzien. We kunnen binnen en buiten zwemmen, squashen, twee malls in de buurt om te shoppen, een Tesco en een Carrefour in de buurt (ook zo'n afwijking van mij: struinen in supermarkten om te zien wat voor gekke dingen ze in het buitenland in de schappen leggen) en de skytrain naar het centrum vertrek op een minuut of vijf lopen van ons hotel vandaan.
Morgen, als we uitgeslapen zijn en een ontbijtje genuttigt hebben, worden we opgehaald met een minivan voor een stadstour van 4 uur. Helemaal top, dan hebben we de hoogtepunten van Bangkok ook gezien, en krijgen we een beeld van de plattegrond van de stad.
Overigens, Thailand staat bekend als het land van de glimlach (of zoiets), maar ik heb tot nu toe maar weinig mensen echt zien lachen. Dan waren ze bijvoorbeeld op Bali toch wel een stuk vrolijker. Maar goed. Wie weet wat we morgen allemaal tegenkomen. En wie weet krijgen we dan het cliche ook te zien.

We vertrekken....eindelijk!!

2009-07-22T00:56:00.000-07:00

22 juli: dag van vertrek. We hebben er lang op gewacht en dan....wordt je een dag van te voren nog ziek ook! Ingepakt in winterpyjama, twee paar sokken aan, onder drie dekens gelegen om de hele boel eruit te zweten en wonder boven wonder heeft het nog gewerkt ook! Je moet er toch niet aan denken dat je ziek het vliegtuig in moet voor een reis van meer dan 12 uur! Gelukkig ben ik dus nu weer hersteld, geen koorts meer maar nog wel vette koppijn! Familiepak paracetamol gaat mee in de handtas!
Terwijl ik lag uit te zieken, heeft de rest van het gezin onze puppies weggebracht naar hun logeeradres in Hoofddorp.
Afscheid was natuurlijk wel weer even slikken, want nu zie ik ze een hele maand niet! Gelukkig weet ik dat ze daar in goede handen zijn en waarschijnlijk de tijd van hun leven hebben, dus dat maakt een hoop goed. Matthijs vindt het ook heel jammer dat hij zijn Chester een tijd niet ziet, het is echt zijn hondje. Nu maar hopen dat ze zich een beetje gedragen en doen alsof ze opgevoed zijn, alhoewel......Harvey schijnt gisteren door alle commotie al een mooie drol gedraaid te hebben .....in de woonkamer!!!!! (Sorry Patje) Als dat maar niet de toon zet voor de rest van de maand!
Alle koffers zijn gepakt, binnen de limiet gebleven, ze passen allemaal in de auto en we kunnen gaan!
O ja, gisteren weer een 'interview' gegeven , dit keer voor het AD bijlage Zoetermeer met foto, dus voor wie het leuk vindt: check de komende dagen de krant, waarschijnlijk die van vrijdag. 't Resultaat zullen we zelf pas zien als we weer terug zijn, hopelijk gaat dit artikel meer over Pure dan over ons. Het is zo belangrijk dat naamsbekendheid continuiteit opleverd waar het vrijwilligers betreft, en dat duidelijk wordt dat er goed werk verricht wordt in Cambodja. Zonder vijwilligers geen project, en dus ook geen onderwijs en verzorging voor de kindertjes daar.

Leuke reacties!

2009-07-12T00:57:00.000-07:00

Ons Cambodja avontuur staat enorm in de belangstelling! Dat is geweldig. Een artikel in het Zoetermeerse streekblad, in het personeelblad van Deloitte en veel leuke individuele berichtjes. Een greep uit deze berichtjes staan hieronder:

Hoi Remko,
Ongelofelijk, een mega baan, een gezin en ook nog vrijwilligerswerk. Je zit niet bepaald stil... Succes in Cambodja
Groeten, Peter

Ha Remko,
Ik wil jou en je gezin langs deze weg heel veel succes wensen met de onderneming. Maak er een mooie tijd van!
Zelf vertrek ik aanstaande vrijdag voor 15 dagen voor een diaconaal project naar Albanie. We gaan daar met een groep van 17 tieners en 7 volwassenen werken in een centrum voor gehandicapten en een week kinder- en jongerenwerk doen in een afgelegen gebied in de bergen.
Hartelijke groet en wellicht tot ziens!
Hugo

Hé fijne reis!
mijn zoon heeft de mekong afgedobberd en vond het een amazing land
j ekunt er alleen niet golfen
succes! Pi

Remko, Leuke artikel in de streekblad.
Gr, JP
Remko

Heel veel succes en lees graag je reisverslag. Ik heb een kleine bedrage gedaan. Ik hoop dat het helpt.
Gr,
Kenny

Ha Remko,
Bedankt voor deze update, ik heb mijn belofte ingelost en 50 euro overgemaakt.
Heel veel plezier in het voortraject en natuurlijk tijdens de trip en bij terugkomst met het delen van je ervaringen.
Met plezier,
Bob

Hoi Remco,
wij wensen jou en je familie heel veel succes met het project. We zijn benieuwd hoe jullie het gaan ervaren.
Groet
Sonja en Dennis

Hallo Remko,
Je prijkte heel prominent is ons streekblad gisteren – en op de Cambodja missie zijn we als mede-Zoetermeerders toch wel een beetje fier. Wat een bewogen en betrokken initiatief voor 1 gezin.
Veel succes en een leuke/avontuurlijke zomer gewenst.
Groet, Vera

Remko,
Past precies bij het beeld dat je al die jaren dat ik je ken van jezelf hebt neergezet. Zelfbewust, ambitieus, maar vooral ‘give-back’.
Heel goed.
Eens afspreken als je terugbent ?
Grt.
Maarten
Ps money on the way to the kids.

Hi Remko,
Iedereen denk wel eens dat we mensen moeten helpen waarvoor het luxe leven niet vanzelfsprekend is.
Jullie doen dat ook, en dat is bewonderenswaardig. Ook fantastisch dat jullie dit aan je kinderen meegeven.
Heel veel sterkte en voorspoed in jullie quest.
Met vriendelijke groet/ Kind regards/ Mit freundlichen Grüßen,
Have a nice day,
Rob

Hoi Remko,
Geweldig dat je dit gaat doen, Ik wens jou en de jouwen heel veel sterkte en succes.
Als je weer terug bent moeten we een afspraak maken om jouw en mijn verhalen te horen. Indonesia, we hebben de eesrte drie vuilstortplaatsen nu gevalideerd en gaan vanaf 1 september bouwen.
Groet,
Hans<

De spanning stijgt...

2009-07-10T05:26:00.000-07:00

De laatste dagen steeds vaker op www.pureforkids.org de blogs aan het lezen van de vrijwilligers die er nu zitten. Wat opvalt is hoe vertederd iedereen is door de kindertjes, en dat het welvaartspeil echt een enorm contrast vormt met het onze. De gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers ligt precies tussen ons ouders en kinderen Vochteloo in: zo begin 20-25. Voordeel is natuurlijk dat zij lekker ongebonden en vrij hun 'ding' kunnen doen. Ik hoop maar dat ik net zo flexibel mijn ding kan doen daar! De Tefl cursus ("teaching English as a foreign language") helpt mij daar vast en zeker bij.
De cursus biedt een internationaal certificaat, dus dat komt ook nog van pas in de toekomst die Remko en ik voor ons zien over een jaar of tien (in Azie). Je leert er een heleboel van, en ik geniet van het studeren: eindelijk gebruik ik mijn hersens weer eens!!! Sinds mijn tijd bij British Airways/ Midland, heb ik nauwelijks nog Engels gesproken, en merk nu dat ik dat echt gemist heb.
Door de blogs van de anderen heb ik er zo'n zin! De beheersing van het Engels is minimaal als ik de stukjes lees. Matthijs en Lot gaan actief ingezet worden bij het netjes leren schrijven van de letters (Khmer kent natuurlijk niet ons alfabet, dus daar moet ook echt veel tijd aan besteed worden). Ze hebben al hun oude schriften doorgezocht op lijntjes papier om schoonschrift (zoals dat vroeger heette) mee te oefenen, dus ook daar weer dank aan Passe Partout voor het materiaal waarmee we aan de slag gaan.
Dus nog een week de tijd om de goed te kijken wat er nog meer mee kan aan schoolspullen. Ik zoek nog springtouwen, maar kan nergens een partijtje simpele touwen op de kop tikken. Iemand een sugggestie?

Inzamelingsactie op de Passe Partout

2009-07-08T07:38:00.000-07:00

De juf van Lot was zo voortvarend om een mailing naar de ouders te sturen met daarin de vraag of ze een kleine bijdrage of een lege statiegeldfles wilden meenemen naar de toneelvoorstelling van de klas van Lot. Goed initiatief! Lot en een van haar vriendjes Ezra stonden bij de deur om flessen en geld in ontvangst te nemen, en we zijn verheugd over de opbrengst. In totaal is het bedrag al tot iets moois uitgegroeid, want niet alleen vandaag zijn er flessen ingeleverd. Ongeveer een maand geleden hebben Lot en Matthijs briefjes in de school opgehangen, en aan klasgenootjes uitgedeeld met daarop de vraag of ze statiegeld flessen willen inleveren, om zodoende met het geld schoolspullen te kopen. Sommige kinderen hebben zich er echt voor ingezet, en zijn zelfs langs de deuren geweest om flessen op te halen! In totaal is er een bedrag opgehaald van 150 euro.
Die koffer van 27 kilo waar ik het eerder over had, is geheel gevuld met schoolspullen dankzij de 150 euro van Passe Partout! Verf, schriften, pennen , potloden, buitenspeelgoed, kleurpotloden, stiften, vouwpapier, gekleurd papier werkelijk van alles. Dat is toch geweldig voor de school en de kinderen daar?!
En bedenk je dan, dat door het kleine beetje statiegeld van een lege fles je een kind aan de andere kant van de wereld zo veel plezier doet.