Er gebeurd niet bijster veel in dit stadje, maar het heeft wel een prettige sfeer. Er zijn hier een handjevol buitenlandse toeristen, en net iets meer buitenlanders die hier voor langere tijd zijn neergestreken, zoals de eigenaren van dit guesthouse. Het leven vindt grotendeels plaats langs de rivier, de meeste restaurants en bars zijn hier te vinden, en ook de enige echte disco in de regio staat hier. Het heeft iets weg van het Wilde Westen, waar in de middle of nowhere opeens en saloon staat waar het allemaal schijnt te gebeuren: compleet met vette neonlichten om het nog 'ns extra aan te dikken. Als we geen kids bij ons hadden, waren we zeker even naar binnen gegaan om sfeer te proeven, maar helaas.....deze gave tent gaat aan ons voorbij.
Jammer, want de Khmer houden wel van disco, en het klinkt ook zo lekker fout. In de meeste cafe's staat het volume zo hoog, dat je op straat al kan meegenieten.
Behalve disco hebben ze hier ook een voorliefde voor smartlappen. Ik zat op een avond vol verbijstering naar en variant van 'Idols' te kijken. Zo knullig, alsof je terug bent in de jaren '60. Publiek dat voorzichtig mee zit te deinen op de muziek, verlegen giechelende meisjes op de eerste rij als de camera voorbij komt, en dansjes die er niet om liegen: een stapje naar links, een stapje naar rechts. De deelnemers zijn brave tieners, de presentator heeft erg veel weg van Bob Bouma, voor wie oud genoeg is. Vooral niet te wild, dames en heren!
Toch wel raar, want via de satelliet komt toch ook hier de hele wereld binnen, om te beginnen al de Aziatische MTV (waar ook Westerse clips op voorbij komen), en ook Amerikaanse series zoals 'Sex and the City'. En iedereen heeft toegang tot satelliet tv, door een eigen schotel in de tuin of door in de tv-kroeg te komen kijken. Tv-kroeg is ook een leuk fenomeen: zet drie of vier tv's op een rijtje, met op elk toestel een ander kanaal en zet dan in de ruimte een paar rijen stoelen voor de bezoekers. Verder schenk je wat bier. Voor elk wat wils dus, of alles in een als je dat wilt. Want op elk toestel staat het geluid gewoon aan, dus kan je ook nog alles tegelijk horen en uit elkaar houden als je een beetje geoefend oor hebt!
Maar op de een of andere manier gaat het hier allemaal niet zo hard, of heeft men in Cambodja niet zo'n behoefte aan al te veel westerse invloeden. En dat is precies wat het land zo leuk maakt. Hopelijk blijft het nog een tijdje zo. Gisteren spraken we een Australische vrouw die af en aan al zo'n 10 jaar in Kep komt. Ze heeft het in die jaren zien veranderen van een dorp dat niks heeft, tot een dorp met elektriciteit, wifi en resorts. 'Alles goed en wel', zegt ze als we het hebben over het bevorderen van toerisme in deze streek, 'Maat het vervelende van dit land is dat ze aan de verkeerde kant van vooruitgang beginnen. Eerst de resorts, en pas daarna kijken ze naar je infrastructuur en sanitaire voorzieningen. Dat is de omgekeerde wereld.' De riool blijkt uit te komen in de zee hier bij de baai. Ben ik blij dat onze kids niet in de zee gezwommen hebben!! En nu begrijp ik dus ook waarom iedereen voor een dagje zon en zee naar het strand van het onbewoonde Rabbit Island gaat.
De Australische is bang dat het over niet al te veel jaren hier een tweede Sihanoukville wordt, ten koste van de mooie natuur, wildlife en de rust. Sihanoukville is een grote stad hier een dikke 100 km verderop, de grootste havenstad van het land. Er komen veel Russische toeristen en het schijnt er erg ranzig te zijn. Het is ook de enige stad in het land waar veelvuldig melding gemaakt wordt van diefstal en andere criminaliteit.
Het zou inderdaad zonde zijn als de ontwikkelingen die kant op gaan. Want ook al vindt ons verwende Westerse zoontje het hier tamelijk saai, de omgeving is prachtig en dat geeft hij uiteindelijk ook wel toe.
We hebben vroeg op de ochtend een tuktuk geregeld om ons door het platteland te rijden. tegen de achtergrond van bergen liggen de rijstvelden goudgeel van kleur (het is tijd van oogst, de halmen zijn verwijderd, wat blijft staan droogt uit en dient als voedsel voor de vele koeien in de streek). De regio staat niet alleen bekend om zijn rijstvelden, maar ook zoutwinning en de verbouw van peper (Kampot-peper schijnt verrukkelijk te zijn in plaatselijke visgerechten en is in het algemeen bekend om zijn uitzonderlijk goede smaak, voor wie het wil uitproberen: we hebben een flinke zak gekocht op de plantage.)
We rijden door de dorpjes en langs de huizen waar de vrouwen druk bezig zijn met de rijstoogst te drogen te leggen op matten in de zon. Dat gebeurd op het erf of gewoon langs de kant van de weg. We zien kinderen van en naar school fietsen, netjes in uniform van witte bloes en blauwe rok. De tienermeisjes dragen een lange rok, en vaak een hoedje tegen de zon want ook in dit stuk Azie zijn ze als de dood om bruin te worden. Vaak worden we al van ver toegelachen en met een 'hello' oefenen ze hun Engelse conversatie. Kleintjes zwaaien vanaf het erf van het huis. Lot vindt het prachtig om contact te maken met de kinderen. Ze vindt het heel leuk hier, maar kijkt toch het allermeeste uit naar het weerzien met haar vrienden van Anjali. Het is heel grappig, dit wederzijds aapjes kijken. Remko is natuurlijk een bezienswaardigheid op zich, en zijn dan ook oprecht nieuwsgierig. Anderzijds kijken wij ook rond alsof we in een themapark zitten O, kijk nou: een ossenkar, een oude vrouw in traditionele kleding, een hele familie van vier op een brommer, een bus uit het jaar nul etc.etc.
We zien op de peperplantage hoe de plant eruit ziet waar het aan groeit (leuk, nooit over nagedacht waar die bolletjes in de molen nou helemaal vandaan komen) en ook andere fruitbomen: ooit wel eens een kiwiboom gezien? Of een mangoboom, durianboom, guaveboom? Alles hebben ze er staan, en veel van deze vruchten groeien het gehele jaar rond dus goede bron van inkomsten. Kids hebben een takje van de peperplant meegenomen. Leuk om op school te laten zien.
Verder hebben we de grotten bij Kampong Trach bezocht. Er zijn heel wat grotten te vinden in deze omgeving, wat deze bijzonder maakt is dat het dak van de berg miljoenen jaren geleden is ingestort, waardoor je binnen in de rots je plotseling op een plein staat, omgeven door rotswanden rondom. Van daaruit kan je aan alle kanten via gangen de grotten in. We hebben twee jongetjes uit het dorp die zich 'spontaan' aanmelden om als gids te fungeren die mee gaan. Wel handig, want zij hebben een zaklantaarn en wij niet. Ze laten ons verschillende grotten zien, waar hele stukken druipsteen vanaf het plafond nar beneden toe groeien. Tot grote verbazing zit iedereen er met z'n vingers aan, wat funest is voor het steen. Oorspronkelijk is het prachtig wit, maar door het minste contact met vettige mensenhanden veranderd het steen van kleur tot een soort grijs. Zonde, maar er is ook geen enkele vorm van toezicht in de grotten, ook al moet je op een zeker punt wel toegang betalen. In veel grotten zijn heiligdommen te vinden voor zowel Khmer als Vietnamezen (Vietnam ligt op anderhalf uur rijden hier vandaan) en Chinezen ( die nou eenmaal overal zijn), en niet alleen boeddhistisch maar ook ouder dus hindoeïstisch. De grotten werden dus al eeuwen geleden bewoond door verschillende volkeren, de laatste bewoners waren de laatste aanhangers van de Rode Khmer in de jaren '80. Nu wonen er alleen nog vleermuizen, slangen, vette spinnen en hoog op de rots een apenkolonie. In de regentijd valt er zoveel regen, dat de grotten zich vullen met water en het zelfs tot op een halve meter hoogte komt te staan.
Terwijl ik dit schrijf, is de stroom al voor de zesde keer uitgevallen en is het hier aardedonker (maar laptop heeft een accu, dus no problem) en lopen de straathonden zich niet ver van dit guesthouse luid blaffend te verzamelen voor hun nachtelijke strooptocht. Het schijnt dat je 's avonds beter niet in een roedel straathonden terecht kan komen. Ze kunnen zich als een groep wilde dieren op je storten als avondmaal! Griezelig, en wat maken ze een herrie. Overdag vormen ze geen bedreiging, want eigenlijk zijn de straathonden gewoon huisdieren die de huizen van hun baasjes bewaken. Maar 's avonds komt hun oerinstinct naar boven en gaan ze de straat op. Ik zie onze Chester en Harvey al gaan!
Morgen vertrekken we weer naar Phnom Penh om onze bagage op te halen bij de Frangipani Villa, om vervolgens met privebusje te vertrekken naar onze eindbestemming Siem Reap. Met overstap een rit van ongeveer acht uur, ik heb er nu al geen zin in. Het is bovendien gaan regenen, en dat maakt de zandwegen hier tot een grote modderpoel waar je niet doorheen komt. Bah. Ik had al voorgesteld om het vliegtuig te nemen (vlucht van 50 minuten!), maar Rem is in dit soort situaties onvermurwbaar. Zal er dan toch stiekem een hang naar spanning en sensatie zitten in die jongen?
Ach, ik troost mij met de gedachte dat aan het eind van de rit het meest goddelijke stuk Brownie mijn deel zal zijn, die van de the Blue Pumpkin, yummy! En dan vier ik, als de dag al bijna voorbij is, toch nog mijn verjaardag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten