Kampong Phluk en Tonle Sap

Het werd tijd voor een tripje naar Tonle Sap, het grootste meer van Cambodja. Hier wilden we zien hoe de mensen overleven, aan de oever van een meer dat elk half jaar tijdens het regenseizoen buiten zijn oevers stroomt.

Doeurn (aka TC) hadden we mee gevraagd voor de gezelligheid. Wat wij niet wisten is dat de gebruiken omtrent het uitnodigen van Cambodjanen ietwat afwijkt van wat wij Nederlanders gewend zijn. Dus zaten wij 's ochtends niet met zijn vijven in de tuktuk, maar hadden we ook nog een nichtje erbij, en daar ook weer nog een nichtje van op schoot. En natuurlijk reden we pas een uur later dan gepland en afgesproken weg van het hotel, maar met die Aziatische afwijking van rekbare tijd zijn we inmiddels wel bekend.

Om in het dorp te komen, moesten we de tuktuk inruilen voor brommertjes, en jawel, zo ben ik op mijn oude dag voor het eerst in mijn leven achterop een brommer geweest! Sterker nog, ook met Lot er nog bij, dus dat was wel een belevenis. De sensatie viel uiteindelijk nogal mee, het was lang niet zo eng als gedacht, behalve dan dat we ook door een 50 cm diepe plas moesten en ik niet kon geloven dat we niet bleven haken en omvielen! In mijn hoofd spookte alleen maar: Dengue, dengue!! want we waren bij de laatste inentingen voor vertrek op Schiphol toch vooral uit te kijken voor stilstaand water en de gevaren van de Dengue!

Niks aan de hand, we leven nog steeds.

Na een rit over een hobbelige weg van zand en modder, konden we de brommers inruilen voor de boot die ons uiteindelijk in het dorp Kampong Phluk bracht. Het dorp is een nederzetting van paalwoningen. Alle huizen staan op palen van een meter of 7, en allen zijn van hout. Terwijl je langs de huizen vaart, kijk je omhoog de huizen in, waar het dagelijks leven plaatsvindt, dat niet lijkt af te wijken van het leven in een gewoon, gemiddeld dorp. Behalve dat alles hier draait om de visvangst. Mannen zijn bezig in het water de visnetten op te zetten of juist de buit binnen te halen. Vrouwen zijn bezig de gevangen vis te drogen te leggen, of repareren de netten. We lopen tussen door de 'hoofdstraat', die voor bezaaid ligt met afval. Het is sneu om te zien dat de kinderen daar tussen moeten spelen op hun blote voeten. Het deert hun niet, zij hebben het te druk met het oplaten van vliegers, met elkaar stoeien en vechten. Je denkt dat het toch niet zoveel moeite moet zijn om twee keer in het jaar de hele straat schoon te vegen, maar Doeurn vertelt mij dat ze daar gewoon geen zin in hebben, omdat in een paar maanden tijd het water toch weer 5 meter hoog tussen de huizen staat, en er van de straat waarop wij nu lopen niks meer te zien zal zijn. Tja. Die benadering beperkt zich hier niet alleen tot milieuzaken, maar is verweven door het hele dagelijks leven. Overleven van dag tot dag, voor het overige is geen ruimte meer, of doet er gewoonweg niet toe.

Bij de pagode in het dorp troffen we de monnik met twee puppies aan, ze hadden allebei al een oranje bandje om hun nek en onze kinderen waren meteen al het andere om hun heen vergeten, en hadden alleen nog maar oog voor de pups. Matthijs was vandaag de man van de filmcamera, dus we hebben en hele film over stoeiende hondjes............Maar, oke, het ziet er erg schattig uit, en de monnik leek er ook erg mee in zijn sas te zijn.

We hebben nog meer geleerd vandaag. Namelijk over de praktijken van Cambodjaanse boefjes. Die proberen niet alleen buitenlandse toeristen af te zetten, maar ook hun eigen 'soort'. Zo hadden wij vooraf betaald om naar het dorp te reizen, maar eenmaal terug probeerden ze er nog wat af te troggelen , wat een hele discussie opleverde, waar niet alleen Remko, maar ook Doeurn en ook de tuktukdriver uiteindelijk bij betrokken werden. En dat alles grotendeels in onverstaanbaar Khmer. Maar, omdat we dit soort grappen ook al op Bali hadden meegemaakt, bleef Remko stoicijns onder de hele situatie en konden we na een extra kwartier kissebissen toch weg tuktukken. Maar niet helemaal zonder het idee dat we straks toch nog ingehaald zouden worden met schietgeweren en al om toch nog wat dollars te innen.......