Op onze omzwervingen door de stad kwamen we terecht bij het CSN. Zij houden zich bezig met de straatkindertjes hier, maar ook in andere steden in het land. Hoofddoelen zijn: kids weg te krijgen van de straat, onderwijs en verzorging. Maar wat we vandaag weer hebben geleerd, is dat dit een hardnekkig probleem is in de samenleving, die maar niet zo een twee drie uit te bannen is.
Veel straatkindertjes werken als verkopertjes van waterflessen of boeken, snuisterijtjes, hapjes en dergelijke. Voor argeloze toeristen vaak moeilijk om te weerstaan, want het oogt wel lief en zielig, omdat wij dat helemaal niet kennen.
Maar juist die toegefelijke houding zorgt ervoor dat deze vorm van kindermishandeling blijft bestaan. En dan heb ik het alleen nog maar over straatverkopers, nog niet eens over kinderprostitutie!
Het vervelende van de hele zaak is, dat het niet eens het probleem van het kind is waar we hier mee te maken hebben, maar eerder met de ouders en familie! Geld verdienen is belangrijker dan onderwijs, want met dat laatste kan je geen eten kopen. Ook wordt het boeddhistische principe van karma verkeerd gebruikt (door gebrek aan kennis!), en ondergaat met gelaten zijn lot aan de onderkant van de samenleving in plaats van deze te doorbreken. Ons werd de vergelijking van het volk van ontwetenden met een volkje mieren voorgelegd, die allemaal achter elkaar aan lopen, zonder onderbreking of misstap van een van de mieren.Terwijl het CSN probeert juist dit te doorbreken, zodat de ouders inzien dat onderwijs belangrijk is voor hun kinderen, en dat je juist wel eraan moet en kunt werken om het beter te krijgen. Niet vandaag, maar wel in de toekomst. En voor de volgende generatie. Maar ook hier steekt dan weer de erfenis vn de rode Khmer de kop op. Want de ouders van nu, hebben nagenoeg geen scholing en de generatie boven hen is grotendeels weggevaagd. Dus hoe kunnen zij beter weten?
In ieder geval wordt CSN ondersteund door Friends International (www.friends-international.org) en worden hun inspanningen gedragen door een groot aantal instellingen in het toerisme: hotels, tuktuk-drivers, restaurants, vervoersmaatschappijen etc. Zo verblijven wij bijvoorbeeld in een hotel waar het nadrukkelijk verboden is om ´damesbezoek´ te ontvangen op de kamer. En zijn er restaurants die straatkinderen de mogelijkheid geven om een vak te leren (waar wij dus met onze stichting in financiering willen voorzien). Ook zijn er winkels waar spullen verkocht worden die vervaardigd zijn in ateliers van Friends International. Heel belangrijk om te weten dat dit bestaat, als je als toerist naar Cambodja komt. Zonder dat je je nek uit moet steken, heb je de keuze om een bijdrage te leveren aan het verbeteren van de situatie van de kindertjes, en NGO's te ondersteunen in het goede werk dat er hier gedaan wordt. Alle beetjes helpen, niks doen is nog steeds geen optie!
Gesprekken met hulporganisaties doen ons wel steeds weer denken aan 'onze'kinderen van Anjali. We verlangen er echt naar uit om ze weer te zien, en om met de belangrijke gesprekspartners daar tot concrete afspraken te komen zodat we verder kunnen met de stichting in Nederland.
Maar voordat we naar hun toe gaan, eerst nog wat anders. En dat is de schuld van de eigenaar van dit hotel, die ons lekker heeft zitten maken met verhalen over Kep, een klein plaatsje aan de kust niet ver van Kampot, waar het toch zo goed toeven is! Strand, zee, boottochtje naar een eiland, watervallen en mountain trail. Leuk leuk leuk! En hier op twee, drie uur rijden vandaan. Dus toch een paar dagen ingelast, omdat we er anders niet meer aan toekomen. Want we gaan niet van het noorden weer naar het uiterste zuiden rijden, dat zou zo onzinnig zijn! En voor de kids toch leuk om ook nog in de zee van Cambodja gezwommen te hebben. We verblijven er op vier verschillende plekken, van hotel tegen de berg aan met uitzicht op de zee tot bungalowtje in het groen. Plaatselijke horeca ondersteunen noemen we dat (maar eigenlijk kon het niet anders, want hier is het hoogseizoen en alles zat telkens vol, dus waren we wel verplicht meerdere hotels te boeken, haha). Dus vanavond inpakken, en morgen wegwezen. Gelukkig kunnen we alle bagage met spullen voor het schooltje hier in het hotel opslaan (lang leve de ware klantvriendelijkheid!!) tot we naar Siem Reap verkassen.
Vanavond hier nog even langs de Mekong rivier flaneren op de boulevard, en eten bij Warung Bali. Echt Indonesisch eten, want we liepen toevallig tegen de eigenaar aan, en dat is weer een echte Indonees uit Jakarta. Met vegetarisch menu, hahaha!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten