Terwijl thuis de kinderen nu in de sneeuw genieten van de kerstvakantie, is het hier gewoon weer de eerste schooldag van de week. Voor ons ook weer de eerste dag op Anjali. Matthijs en Lot hebben hun ´uniform´aan, het t-shirt van de school. Met z’n tweeën vertrekken ze met de tuktuk , en drie grote koffers vol met spullen op weg naar school. Remko en ik fietsen op ons dooie akkertje dezelfde route. Ik vraag me af hoe de Anjali-kids reageren als ze Matthijs en Lot zien aankomen.
Als wij wat later het erf oprijden, is het een drukte van jewelste. Alle kinderen rennen door elkaar heen, hangen om Lot en Matthijs heen. Iedereen is blij, ‘hello’, roept de een, de ander glimlacht verlegen als je ze bij de naam noemt en vraagt ‘how are you?’ De grote jongens tillen de tassen naar boven, reuze benieuwd naar hoe de nieuwe voetbaltenues eruit zullen zien. Het blauw/geel van FC Zoetermeer bevalt ze, dus wij zijn blij. De andere spullen zijn overhandigd aan Simone, de locale directeur van de school, en zij moet de spullen maar verdelen onder wie zij denkt dat hij of zij het ’t hardst nodig heeft.
Matthijs ziet zijn vriendjes Sekunthy en Sokchan terug, en voor je het weet zijn ze weer aan het spelen en voetballen. Lot is binnen aan het stoeien met haar maatjes, en even lijkt de tijd stil gestaan te hebben, en is het alsof we nooit zijn weggeweest. Gisteren had ik twee van mijn lievelingen al gezien, en nu zag ik ook Pech en Preuk eindelijk weer! Allebei in uniform, haren netjes gekamd en klaar om naar de “New York highschool “ te gaan.Op dit instituut krijgen zij, en de andere ‘advanced students’ extra lessen Khmer en Engels, wat beter is dan steeds wisselende vrijwilligers voor de klas. Pech is zo’n heerlijk spontaan joch met een vrolijk gezicht, het weerzien was geweldig! En Preuk, die gisteren om 9 uur al op school op ons had zitten wachten maar wij kwamen maar niet en tegen de tijd dat wij eindelijk daar waren, was hij alweer naar huis, die lieve arme Preuk vertelde tussen neus en lippen door dat zijn ‘vader’was overleden. Wat een slecht nieuws. Zijn ‘vader’was een oude leraar, die hier op school de kinderen onderwijs gaf in de boeddhistische leer. Hij heeft Preuk als weeskind bij zich in huis opgenomen en is zo dus zijn vader. Een tijd geleden was er kanker geconstateerd, maar leek hersteld te zijn. En nu was hij dan toch, zo’n maand na ons vertrek, overleden. Zijn vrouw, die ook op de school werkt als manusje van alles in de huishouding, heeft ons uitgenodigd voor de ceremonie ter herdenking van zijn 100ste sterfdag aanstaande zondag. Remko en ik zijn heel dankbaar voor de uitnodiging. Voor de gelegenheid moeten Lot en ik gaan shoppen op de markt, voor een witte bloes en een lange zijden rok, een soort van sarong eigenlijk. Niet dat dit moest, we konden gewoon in casual komen, maar dat vinden we ongepast en uit respect passen we ons gewoon aan. Verder hebben we geen idee hoe de dag eruit zal zien, maar Rem en ik voelen ons echt erkend, dat we erbij mogen horen. Want wij hebben dan wel een supertijd hier gehad de vorige keer,en gweldige warme herinneringen maar nu blijkt dus dat dit voor hen net zo voelt! En dat maakt dat je niet de zoveelste vrijwillger bent die langsgeweest is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten