Weer een geslaagde dag op school, en in het theater.

Het is dinsdag, en we constateren dat twee weken vrijwilligerswerk eigenlijk te weinig is. Je hebt de eerste week nodig om je draai te vinden, daarvan hebben we uitgebreid verslag gedaan. Hoe je als nieuwekomer in Cambodja en het vrijwiliggerscircuit hier binnenkomt, en dingen heel anders blijken te gaan dan je had verwacht. Niet noodzakelijk slechter, maar gewoon anders. In Nederland, ja het is een cliché, leven we stipt volgens de klok. Hier blijkt tijd slechts een relatief gegeven te zijn. Onderwijs gaat bij ons volgens een methode en een lesboek, op onze school hebben we gezien dat het anders gaat. In de eerste week schrik je van de gang van zaken, in de tweede week maak je er onderdeel van uit. Oké, ik vind de manier van lesgeven nog steeds ver beneden peil want behalve nazeggen en opdreunen van rijtjes kan geen enkel kind, op drie uitzonderingen na, creatief omgaan met het Engels en een conversatie voeren die niets met mijn naam of leeftijd te maken heeft. Maar we passen ons aan en maken er van wat we kunnen.

Zo was de les Evolutionisme vs Creationisme een succes wat mij betreft. De kinderen werden toch even aan het denken gezet aan het einde onstond er een ongetwijfelt interessante discussie over Het Geloof, of de verschillende varianten en hoe om te gaan met de wetenschappelijke benadering met betrekking tot de evolutie. Maar het was in het Khmer, dus heb ik er niets van begrepen, alleen duurde het aardig lang en deden alle kinderen mee aan het gesprek. Wat mij betreft erg belangrijk om over na te denken, vooral als je in die leeftijdscategorie zit van 12/17.

De koffer met schoolspullen is bijna leeg, vandaag dus maar eens de strijkkralen meegenomen. Dat kennen ze natuurlijk niet, maar omdat ze allemaal wel van een nieuwigheidje houden en zeker creatief zijn, werd er al snel enthousiast mee aan de slag gegaan. Zelfs de jongens kwamen hun dingetje brengen om te laten strijken, en al snel liepen er weer trotse kinderen rond met eigengemaakte sleutelhangers en kettingen van strijkkralen. Nadeel was wel dat ik tot ver na schooltijd nog aan het strijken was, want uiteraard wilde elk kind vandaag nog zijn of haar creatie meenemen. Om iedereen aan bod te laten komen gaan we er morgen weer mee verder.

Na schooltijd met twee jongens en de leraar van de beginnersklas een rondje gefietst door de buurt. Het is zo grappig dat je, als je buiten het centrum van de stad bent, je meteen al op het platteland waant: rijstvelden, loslopende koeien op de weg, houten huisjes op palen waar met de hele extended family in gewoond wordt. Het levert prachtige plaatjes op en het is heerlijk rustig buiten de stad. Toen we net uit Bangkok hier waren aangekomen, leek Siem Reap ons nog een oase van rust, maar nu we elke dag verkeersdeelnemer zijn op onze fietsjes en ons een weg banen tussen auto's, brommers, tuktuk's en vrachtwagens is het ook hier echt te druk vergeleken met de rijstvelden buiten de stad.

O ja! Hoe wordt een levend varken hier vervoerd? Gewoon, achterop het brommertje! Je pakt het varken, legt hem op zijn rug op en plank en bindt de pootjes vast. Dan bindt je varken met plank en al vast op je bagagedrager en gaan met dat beest. Zie je het voor je? En krijsen dat ie doet!!! Ze hebben hier duidelijk geen Partij voor de dieren.....

Na de fietstocht bleek het al tijd te zijn voor de avondhap. Deze avond wilden we gaag naar een voorstelling traditionele dans. Je kunt in diverse hotels en restaurants de zogenaamde Apsaradans bekijken, maar het Apsara Theater is qua entourage toch echt wel het meest geschikt. Het is een houten gebouw in traditionele stijl, en je wordt ontvangen door dames in klederdracht, en de toegang is met kaarsen verlicht. Je kunt er ook voor de voorstelling dineren, gezeten op de vloer aan lange tafels. Maar je kunt ook gewoon net voor achten aankomen en 10 euro betalen voor de voorstelling. Die bestaat uit vijf verschillende dansen.

De Apsara's zijn half god half mens, de dans die zijn uitvoeren behoren tot de ceremoniele paleisdansen uit het Angkor tijdperk. De dansen zijn geintroduceerd door de toenmalige koning Jayavarman II, meegenomen uit Java.(12e eeuw) De oorsprong is heel herkenbaar, in vergelijking met de Javaanse en de Balinese dans zijn de bewegingen nog ingetogener en ligt de nadruk op en aantal basishoudingen in de handen.

Door hun status van half god half mens, bevinden Apsara's als het ware tussen aarde en cosmos. Vandaar hun gesticulerende zwevende dans. Ook hier weer de Ramayana als bron waaruit scene's worden verbeeld. De Cambodjaanse variant op de Ramayana heet Reamker, de personages hebben ook allemaal een aangepaste naam, behalve Hanuman. Zo heet Rama hier Preah Ream, en heet Sita Neang Seda. Kleding, hoofdtooi en maskers zijn voor de leek die ik ben op dit gebied, sterk vergelijkbaar met die van Thailand of Indonesie. De voorstelling duurt en uur en een kwartier, wat opzich voloende is voor dit genre, Lot was weliswaar in slaap gevallen( maar veerde weer op toen twee kleine jongetjes als aapjes op het toneel verschenen) Matthijs vond de voorstelling leuk, dus dat wil zeker zeggen dat het niet te lang is!

De laatste dagen wordt Matthijs de hele tijd 'lastig gevallen' de meisjes: kietelen, duwen en trekken, af en toe en flinke stomp. En dat te bedenken dat de meisjes een jaar of dertien zijn, maar nog nauwelijks tot zijn schouder komen. Hij vindt het allemaal wel grappig, op zijn welbekende schuchtere manier. Al die aandacht van al die leuke meisjes!

Morgen begint de dag met een overleg met alle vrijwilligers om het programma en de onderwerpen van de lessen voor volgende week te bepalen. Wij zij er dan al niet meer, dus mogen de 7 anderen gaan vechten om de beste plaatsen. Ik durf te wedden dat ze bijna allemaal onze Advanced Class willen overnemen. Zo leuk als we het tot nu toe met hen gehad hebben in de lessen. Dat wil denk ik elke vrijwilliger wel!