Vrije zondag

Terwijl er weer een flinke regenbui over ons voorbij trekt, zitten Matthijs en Lot tv te kijken in onze hotelkamer. Het hotel Baca Villa is geen pretje om in te logeren. Het water uit de kraan smaakt en ruikt naar metaal. Ik denk dat ls je hier een maandje woont en elke dag onder de douche staat, je al snel een enorme metaalvegiftiging hebt opgelopen. Vroeger hadden ze bij ons toch ook koperen waterleidingen ofzo? En zijn die niet allemaal vervangen in het kader van de volksgezondheid? Omdat we hier nog maar zes dagen zullen zijn denk ik er maar zo min mogelijk aan, helaas kan in mijzelf niet beschermen door dan maar niet te gaan douchen, haha! Verder prijs ik me maar gelukkig dat ik tot op heden nog geen ratten ben tegengekomen, of kakkerlakken. We haden een tjitjak op de kamer, maar die is dan tenminste nog nuttig doordat hij de muggen opeet. Het valt sowieso erg mee met de muggen. We hebben best wel wat muggebulten op de benen, maar Siem Reap is geen malaria-gebied, en misschien mede daardoor vergeten wij vaak om Deet op te smeren. Je wilt niet weten hoeveel van dat spul we hebben meegnomen uit Nederland! En ook de reisklamboe’s zitten nog onuitgepakt in de koffer. Nergens goed voor.

In het kader van onze terugkeer in Siem Reap komende december zijn we vandaag ons wel even gaan orienteren op een beter onderkomen. En die hebben we gevonden in het Pasaggiohotel, net aan de andere kant van de rivier maar wel met uitzicht op de oude markt, en voor de kindertjes een zwembad! Bovendien ligt het ook weer net iets dichter bij de school.

Vanochtend hadden wij een afspraak met ’T ies’, de jongen die in onze Blue Pumpkin werkt. Zoals gebruikelijk als je bij een Cambodjaanse familie op visite gaat, hadden wij al verschilende soorten fruit als geschenk ingeslagen op de markt. Vol verwachting stonden wij met ons goede gedrag op de afgesproken tijd en plaats te wachten. Geen ‘Ties’. Zijn collega’s konden ons ook niet verder helpen, dus hadden we in eens de hele dag aan onszelf. Het is wel jammer voor hem, want een ander Cambodjaans gebruik onder wezen is om opzoek te gaan naar een buitenlandse sponsor. Niet dat we nou zo naief zijn om de eerste de beste te gaan sponsoren, maar het zou leuk geweest zijn voor ons om bij een familie thuis te komen en wie weet als het zou klikken dat we er nog over na zouden kunnen denken. Hopelijk zien we hem nog wel in de Pumpkin, want ik moet een foto van hem maken om thuis te laten zien dat we hem niet ten onrechte ‘Ties’noemen, en echt op onze neef lijkt.

Brainstormen doen Rem en ik op onze rustmomenten heel veel. Over het hoe en waarom van het falen van een goed vrijwilligerssysteem. Over hoe wij een eigen stichting kunnen oprichten , zodat wij zelf de regie in handen hebben en er nergens geld aan de strijkstok hoeft te blijven hangen. Over hoe je als buitenlanders beter een financieringsysteem op kan zeten om armlastige kinderen op een regulier (basis)school kan krijgen dan allerlei (goedbedoelde) alternatieve schooltjes op te richten en dan afhankelijk te moeten zijn van vrijwillige leraren die komen en gaan, projecten die eidigen als de fondsen stoppen (en kids dus weer op straat komen te staan met alle gevolgen van dien). In dat kader zijn we dan ook vandaag de stad doorgefietst, op zoek naar galleries met werk van plaatselijke kunstenaars. Gek genoeg bijkt dat tegen te vallen, en is Siem Reap wel een centrum van beeldhouwwerk en zijdekunst, maar niet van schilderkunst. Dat blijkt Battambang wel te zijn, een stad hier een aantal uren rijden vandaan met een ware kunstacademie. Dus zo hebben we weer een reisdoel erbij voor december. Het zou toch geweldig zijn als we met een aantal zorguldig uitgekozen kunstenaars zouden kunnen samenwerken.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben, zit Lot in de badkamer gezeten op de wcpot, op haar Cambodjaanse viool te spelen. De naam van het instrument moet ik nog achterhalen. De taal is echt zo ingewikkeld dat ik bijna alles meteen weer vergeet van wat ik hoor. Het instrument bestaat uit een klankkast in de vorm van een beker zonder oor met een lange steel eraan waar twee snaren op zitten met boven aan de steel twee stemknoppen. De strijkstok lijkt op haar eigen stok, alleen houdt je hem hier anders vast.De stok rust op de klankkast en het strijken gebeurd tussen de twee snaren in, dus niet op de snaren. Zo strijk je altijd beide snaren tegelijk, en dat geeft een apat geluid dat erg goed past in een doorsnee muziekensemble, dat bestaat uit één of twee strijkers, één of twee varianten op de xylofoon, een trommel en en fluit. Ik ben tot op heden nog niet in de verleiding gekomen om een cd met traditionele muziek me te nemen voor thuis, maar hier (waar het ook thuishoort) klinkt het toch wel leuk.

Het geluid van Lot’s souvenir is niet heel mooi (ookal doet ze erg haar best en heeft ze het liedje van de Bacardi-mojito reclame al binnen een paar minuten onder de knie, begeleid door Matthijs op een trommel!) Doordat de snaren van metaaldraad zijn klinkt het blikkerig. We waren het er dan ook direct over eens dat we er thuis een vioolsnaar op gaan zetten, en dan zal het geluid vast ook veel meer klinken als de echte, waar ze in het Heritage Centre even op mocht spelen. Ik vind het hartstikke leuk dat ze op elke reis de instrumenten uitkiest als souvenir.

Het is zo goed als opgehouden met regenen. De straten zullen weer vol plassen liggen, dus gaan we niet met de fiets maar lopend naar het internet café om weer een poging te doen de foto’s op het weblog te krijgen, en wat werk voor te bereiden voor de lessen van komende week. Behalve de evolutie staat er ook een biologieles over het ademhalingssysteem voor mij op het programma. Rem moet een wiskundeles voorbereiden, en we gaan opzoek naar ‘Wonderwall’ van Oasis, zodat naast ‘Lemon Tree’ de pubers aan het einde van de week twee liedjes ten gehore kunnen brengen voor de rest van de school. Rem heeft ondertussen wat tekentechnieken geoefend voor de crealessen, hij kan goed tekenen, erg leuk om te zien dat hij niet alleen de cijfers beheerst maar ook een duidelijke crea-kant heeft. We genieten van ons vrije weekend, maar kijken er alle vier ook weer erg naar uit ‘onze’kinderen weer te zien morgen.

Dringende oproep aan allen die dit lezen: We zijn opzoek naar de gitaaraccoorden van het liedje ‘Lemon Tree’van de groep Fool’s Garden. Wie kan ons hier zo snel mogelijk aan helpen?