Siem Reap Airport.
Andere wereld.
Ergernis slaat bij mij alweer toe als we alleen nog bij elkaar kunnen zitten op de laatste rij in de ATR. No way dus! Dan maar uit elkaar en vragen aan boord of we kunnen wisselen. Niks zo oncomfortabel als op een laatste rij zitten. Ik zal wel zitten zeuren, maar zoals gezegd: ik ben weer in een andere wereld. Het eerste waar je tegenaan loopt zijn grote Hollandse vrouwen. Niet leuk, heb daar geen zin in, ik wil gewoon bij de kleintjes blijven, en zelf de grootste zijn, haha!
Terug naar de wereld waar we vanmiddag nog waren. Anjali-school. 70 kindertjes tussen de 4 en 17. Overdag hebben we nog helemaal niet zo het besef van ‘de laatste dag’. We hebben het druk met lessen, copietjes maken, kindertjes die vertellen dat ze vandaag niet happy zijn omdat we weggaan. Anderen die net van ons vertrek horen komen bevestiging halen, en kijken sip als we vertellen dat we vanavond al in het vliegtuig zitten.
We eten deze dag tussen de middag bij de kinderen op school, kale witte rijst die prima smaakt. The Blue Pumpkin stellen we uit tot later op de dag, als we bij moeten komen van het afscheid.
Emotioneel afscheid.
Je wilt het niet, maar uiteindelijk moet ik toch weer een een paar tranen laten. En ik niet alleen, ook Remko is aangedaan door ons vertrek, en het afscheid van de kinderen. We krijgen briefjes met “I love you” erop, tekeningetjes en ze vragen of we echt terug zullen komen in december. Ja!
In de hal zingt onze klas hun “Lemon Tree” en “wonderwall”, geweldig! Op megaboxen, die weet ik veel waar vandaan gehaald zijn door de grote jongens schalt het door het gebouw. Het staat op film, al die mooie koppies, terwijl ik het film moet ik mijn traantjes al wegduwen. Een van onze favorietjes, Rattanna van 13, geniet terwijl hij lekker staat te zingen, de meiden Srey, Chea en Sophal doen heel serieus hun best, de grote jongens staan achterin. Dam, een van de oudere jongens die in de school woont, heeft het er maar moeilijk mee. Tijdens alle drukte wilde hij zich liever verstoppen. Ik begrijp dat zo goed. Ik vond het ook heel pijnlijk om te zien. Je kan er alleen niks mee. Gedurende de lessen en het zingen bouw je toch iets op met elkaar, en dan moet het toch elke keer heel erg zijn voor die kinderen die er sterk op reageren, om mensen weer te zien vertrekken. Zeker als ze geen ouders hebben. Ik heb me op momenten daar dan ook knap vervelend over gevoeld. Schuldig, dat wij daar met ons gezinnetje even twee weken vakantie komen houden. En lol hebben. Maar wij gaan weer weg, en zij blijven achter.En weet nooit wat er verder van ze terecht zal komen. Je hoopt dat de slimmerds het zullen redden om verder te studeren, maar waar komen de minder begaafden terecht?
Pas achteraf merk je hoe emotioneel het je aangrijpt. Ik ben blij dat ik het kan delen met Remko, en dat we elkaar hierin helemaal begrijpen. We zullen de paar dagen op Koh Chang echt nodig hebben om bij te komen, voor we weer in de molen van thuis kunnen meedraaien.
Met onze ´advanced class´op de foto, alleen Preuk ontbreekt helaas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten