Vandaag was het weer erg leuk op de Angali, de school voor straat-, en weeskinderen. Het eerste uur hoofd, schouders , knie en teen in het Engels gedaan en de ‘Hokey pokey’ als workshop, want vandaag stond de workshop in het teken van Volleyball. Leuk voor de grote kids, maar de kleintjes haden daar ntuurlijk niks aan. Nou, ik heb het geweten! Elke inspanning, intensiever dan gewoon lopen zorgt ervoor dat je in een mum van tijd door en door nat van het zweet bent. Ik heb een enorme hekel aan zweten en stinken. Maar je bent primair bezig met spelen en lol maken met de kinderen, en ik zou bijna zeggen: iedereen zweet en stinkt wel een beetje dus wat maakt mij het uit? Vooral veel blijven drinken is het enige dat van belang hier, wil je de dag vrolijk doorkomen en geen stekende hoofdpijn krijgen. De kindertjes hebben dikke pret met de liedjes, en rollen over elkaar heen bij de hokey pokey. Het gaat er aardig ruw aan toe, en toch gebeuren er geen ongelukken. Ze vinden het echt super leuk om bezig te zijn. Of het nou liedjes zingen is, of kleurplaten inkleuren: ze zijn er vreselijk zoet mee. Bij de oudste kinderen vandaag de Evolutie behandeld. Ik ben halverwege gekomen, de naam Darwin is nog niet eens gevallen! Alles wat ik uitleg, wordt eerst nog vertaald door de Khmer teacher, dus het gaat niet zo snel, maar ik had wel het idee dat ik ze wat nieuws kwam vertellen. Ze zagen voor het eerste en plaatje van de ‘Java-mens’ en hoe de ontwikkeling van aap tot mens voltrokken is, tot grote hilariteit uiteraard. Ik bedoel maar, Javamens is nou niet bepaald een knapperd, en dat we uitgerekend van zoiets lelijks afstammen! Nu waren sommige kinderen van mening dat de eerste mensen op aarde Adam en Eva heetten, en daar was ik toch wel onaangenaam door verrast. We zaten hier toch in een Boeddhistisch land? Zaten er dan toch ook zendelingen tussen de vrijwilligers? Nou ja, volgende week gaan we in de General Knowledge-les er weer mee verder, en dan zullen we het ook maar even moeten hebben over de christelijke theorie. En dan mogen ze voor zichzelf uitmaken welke theorie het meest waarschijnlijk is.
Bij Engels was het weer heel leuk met het zingen. Het is de tweede dag dat we er mee bezig zijn, en ze schieten al lekker op met de tekst, en het zingen vinden ze ontzettend leuk. Dus zo slaan we meerdere vliegen in een klap: ze leren de taal, ze leren een tekst lezen (in plaats van het opdreunen van woordjes en lesboekzinnetjes) en wat erg blangrijk is: we geven ze individuele beurten en dat is echt iets wat ze niet gewend zijn. Dus hebben ze ook zelf voor de klas gestaan, licht beschroomd het liedje gezongen. En zo konden ze ook eens lekker trots zijn op zichzelf los van de groep.Als je dan ziet hoe ze ervan genieten, echt geweldig! Ook de teacher doet gezellig mee, en Rem en ik hebben het idee dat hij het ook leuk vindt om eens wat anders te doen dan die strakke lessen die ze gewend zijn. Vandaag ontbrak er een meisje aan de groep. Ze moest werken. Zwembaden schoonmaken van 8 tot 12.30. Ze had de lessen gemist, en kwam na schooltijd naar me toe met haar songtext in de hand: “Gaan we nog zingen?” Ze had zich er zo op verheugd, en was zichtbaar teleurgesteld toen ik zei dat we er al klaar mee waren voor vandaag, maar volgende week er zeker mee verder gingen. Ik had wel met haar te doen, want ik weet nu als dat ze en groot gedeelte van de dag waarschijnlijk weer zal moeten werken en school zal missen.
Gisteren was al aangekondigd dat er vandaag een nieuwe vrijwilliger zou komen voor de ‘broodnodige versterking’........het werden er twee! Nu ik hier een week meedraai op Angali sta ik daar al niet meer versteld van, en nu we ons eigen programma draaien boeit het mij ook niet meer met hoeveel we er rondlopen. Als familie genieten gewoon zo van onze korte tijd hier met de kids, en we hebben ook ontzettend leuk contact met ze, Rem ik en de kinderen. De organisatie boeit dan ook niet meer zo. Heb nu ook wat meer zicht op hoe de vrijwilligersmolen hier draait: Pure for kids levert vrijwilligers waar nodig. Dat is wel iets anders dan ik aanvankelijk had gedacht toen we ons ervoor aanmeldden. Ik dacht dat PfK een eigen school in beheer had, maar omdat er al aardig wat projecten opgezet zijn hier in Siem Reap wordt je gewoon ergens naar toegezonden. En wie dan dus het overzicht van wie er in een bepaalde periode en x-aantal vrijwilligers nodig heeft, tja....dat blijft een raadsel. Al met al blijft het een rommelige organisatie. Maar voor wie nu ontmoedigd is om ook ooit dit te gaan doen: laat het je er niet van weerhouden, de kinderen maken écht alles meer dan goed!Matthijs mailde gisteren aan zijn vriend dat hij 55 nieuwe vriendjes en vriendinnetjes heeft, en dat het hier veel leuker is dan op de school in Nederland. Dus dat zegt genoeg, toch? Ook onze Lot loopt er nog steeds met veel plezier rond, terwijl wij in de pauze uit gaan lunchen, blijft zij droge rijst eten bij de kinderen. Verder is het veel spelen, stoeien en met elkaar bezig zijn zonder dat daar veel woorden bij nodig zijn.
Om wel de eventuele onrust weg te halen bij onze donateurs die en bijdrage hebben gegeven aan PfK: vrees niet: in Phnom Penh heeft PfK wel een echt eigen project, te weten een weeshuis met 34 kindertjes. Dus hoe dan ook, het geld wordt wel goed besteed.Zij ‘t niet aan de kindertjes op ‘ons’schooltje, maar wel direct aan andere weesjes, die we in december zullen bezoeken.
En dan is nu het weekend aangebroken! We hadden een zonsondergang bij Angkor Wat gepland, maar de regen heeft dat weer verpest. Dus zitten we nu op onze kamer (die gelukkig vor het eerst in drie dagen schoongemaakt is) en werken het log bij, en hebben nu ook de tijd om de foto’s erop te zetten. Dus let op: het volgende log zal onze eerste week samenvatten in beelden, zodat jullie zelf kunnen zien waarom, en enkele van de kindertjes met wie we het hier zo ontzettend naar ons zin hebben!
Hopelijk zal dit weekend niet helemaal verregenen, en kunnen we ons programma doorzetten. Het is ook wel lekker om even twee dagen vrij te hebben. Even uitslapen en je eigen ding doen. Nou ja.......je hebt natuurlijk nog altijd je eigen kinderen bij je!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten