Dag 3 op school

Vandaag zouden wij onze eerste dag echt les gaan geven, dachten we. Bovendien zouden we kennis gaan maken met Sam, de directeur van de school, een Engelsman die na twee maanden vakantie weer terug zou komen om de school te leiden.
Geen van beide werd volledig waar. Nou ja, we hebben hem de hand geschud en een minuutje met hem gekletst, maar vervolgens ging hij op kantoor zijn dingetje doen en stond ons een volgende verrassing te wachten. Want vandaag waren niet alleen wij en Barbara uit de US er, maar ook Lucy uit de UK, twee meiden uit de US en ‘K3’uit Belgie. Dus 9 vrijwilligers, plus twee kinderen! Een beetje veel voor 3 klassen, en totaal onverwacht voor ons! De coordinator, Nicky (uit Ierland) was er van op de hoogte (zei ze, maar of dat waar is? Ze had het er eerder die week niet over gehad. Dus....
De twee Amerikaansen zouden voor drie dagen komen, maar zijn volgens mij na de lunch niet meer gezien. De Belgische dames komen voor 4 weken werken, net als Lucy, en Barbara gaat morgen haar laatste dag in. Al met al een beetje druk, dus voor volgende week hebben we de lessen maar een beetje opgedeeld. Het komt er op neer dat het lesgeven zwaar wordt uitgedund, en ik ben daar niet bepaald blij mee. Wat we gaan doen is met de advanced class, dus de pubers op school, ‘Lemon Tree’oefenen. Er zijn twee jongens die graag gitaar spelen , dus die kunnen ook meedoen. En verder doen wij de workshop Origami met de kleinsten en de ‘intermediate’class. En op sportdag, onze laatste vrijdag op school gaat Remko de Basketbalworkshop leiden.Waar ik dus eigenlijk voor kwam was Engelse les geven, maar dat wordt het dus niet meer deze vakantie. Humph! Ik moet mijn aanwezigheid op school weer even herbepalen tot speelkameraadje . Wat we nog wel gaan doen is een schildersessie, waarbij we de mooiste schilderijtjes mee terug naar huis gaan nemen, met de hoop dat we ze kunnen verkopen zodat de kids weer wat geld hebben om onderwijs te krijgen.
Ik had al eerder verteld dat deze school opgezet was met de de opbrengsten van het jaarlijkse fotofestival, en ook dat we kort Sam de directeur hebben gezien. Onze indruk van het geheel is dat ze de school uit idealistisch oogpunt hebben opgezet, maar zonder duidelijke invulling te geven aan het onderwijs. Uit de beschrijving hierboven valt zonder moeite op te maken dat het geheel als los zand aan elkaar zit. Geen structuur en geen visie. En misschien ook wel, dat de oprichters meer met het festival en alles wat daaromheen hangt van doen hebben, en waar het de kids betreft zoiets hebben van: ze hebben dagopvang en te eten in de middag, meer is het niet. Maar dat is dan wel slechte gang van zaken, en je vraagt je af of ze bij Pure for kids weten hoe het hier in elkaar zit, en waar het op gebaseerd is dat zij met deze school samenwerken. Of zou het op alle projecten er op deze manier aan toe gaan? Dat zet je dan weer aan het denken of het vrijwilligerswerk waar wij ons voor aangemeld hebben, wel zoden aan de dijk zet op de lange termijn. Want daar twijfel ik al bijna niet meer aan, hoe jammer ik het ook vind voor de kinderen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om je project goed op te zetten en in te richten? Waarom dan hier zo slecht?
Morgen ga ik de boel overlaten aan de andere 8 vrijwilligers: ik ga morgenochtend lekker aan mijzelf besteden. Tenslotte heb ik anders alleen maar nog één weekend om Angkor Wat te bezoeken, en dat is al tekort. Dus meer dan honderd boeddhabeelden bekijken in het museum , allemaal afkomstig uit de tempels rondom Siem Reap. En nu hoop ik maar eens zien of ik de verschillen kan spotten met de Thaise beelden, want het schijnt dat de Cambodjaanse kunst een duidelijke eigen stijl heeft.
’s Middags ga ik dan weer terug naar school, voor de muziekworkshop. En om met mijn vriendjs en vriendinnetjes te spelen. Want ondanks dat ik mij op deze dag wat negatief heb uitgelaten over de organisatie, ben ik dol op de kinderen, groot en klein. Het is een cliché, maar ze zijn echt zo anders dan de Hollandse kinderen. En natuurlijk ben je blij dat je je eigen kinderen de luxe kan bieden van een westers land, maar ik hoop dat de onze wel hebben gezien dat je ook met minder kan. En dat ze het geluk hebben dat ze in hun leven keuzes kunnen maken, iets wat voor deze kindertjes niet is weggelegd. Want officieel kan je tot je zestiende naar deze school, maar wat voor leven wacht hun daarna, dat is mij nog steeds niet duidelijk verteld. Je wilt er niet aan denken, maar als ze terugvallen in hun oude leven met verslaafde ouders als enig voorbeeld, dan is alle moeite bijna voor niks geweest. Misschien is het wel een veel beter idee om en kind te ‘adopteren’en de kosten van en universitaire opleiding op ons te nemen. 250 dollar per jaar kost dat. Rem en ik vinden het wel wat. We hebben een jongen op school van 14, Pech (nee, je zegt Pet)en hij is bijzonder leergierig en slim. Waarom zou je zo’n kind niet een goede toekomst toewensen, in de omstandigheden waarin hij hier in dit land moet leven? In ieder geval kan hij dan een echte bijdrage leveren aan de opbouw van Cambodja. Dus daar gaan we op een later tijdstip nog verder over nadenken.