dag 2 op Angali

Ik weet ‘t, het is misschien voorbarig maar het sociale experiment met onze kinderen op de school voor Cambodjaanse straatkinderen is absoluut geslaagd. Lot heeft al een vast aantal vriendjes en vriendinnetjes waar ze mee speelt, en naast wie ze zit tijdens de lessen Engels en Khmer. En ook Matthijs heeft veel vrienden gemaakt, en nu de nieuwigheid er vanaf is, voelt ook hij zich als en vis in het water: lekker buitenspelen met vriendjes, én met vriendinnetjes iets wat hij op zijn eigen school nooit zou doen!

Het spelen is ontzettend leuk: eigenlijk zijn alle kinderen ook gewoon hetzelfde. We hadden vandaag het buitenspeelgoed meegenomen en daar werd meteen dankbaar gebruik van gemaakt. Vooral de tennisrackets die ik op de Passe Partout had gekregen voor mijn inzet als lees-, en rekenmoeder deden het hier goed. Maar ook de springtouwen en de jongleerballen werden goed gebruikt. Zelfs aan touwtjespringen heeft Matthijs deelgenomen, ik lach me gek , want hij beweegd zich zo vrij tussen deze kinderen en dat terwijl ze elkaars taal niet eens spreken, of het moet dat kleine beetje Engels zijn. De hele dag rennen en vliegen ze in het rond, onze kinderen en hun nieuwe vriendjes. Met bezweten koppen rennen ze alle kanten op: van de ene les naar de andere en tussendoor is er altijd tijd om even te voetballen of wat anders te doen op het erf.

Ze hebben hier officieel dus twee blokken van drie uur les. Maar behalve lessen is het ook echt en dagopvang voor alle arme kinderen uit de buurt, dus het leeftijdsverschil tusen de oudste (een jaar of 18) en de jongste van drie is aanzienlijk. En zie die dus allemaal maar de hele dag bezig te houden! Bovendien wonen er op en bij de school ook nog wat weeskinderen en een een gezin dat dienst doet als bewakers van het geheel met kinderen die nog jonger zijn, en overal tussendoor lopen. Het is knap hectisch, maar op deze tweede dag leer je de gezichten al goed kennen: wie is wie, wie doet wat maar ik zie ook steeds mensen in en uit lopen die ik helemaal niet ken. Net als de zwerfhonden: die lopen gewoon het erf op en niemand vindt dat raar, het hoort er allemaal. De honden doen overigens niks, ze zijn alleen maar op zoek naar eten, en de kinderen hebben ook totaal geen belangstelling, die hebben het veel te druk met elkaar. Maar waarschijnlijk zijn het wel allemaal bekenden van de bewakers, want die zitten continu bij het hek. Ook ik heb mijn vriendinnetjes van een jaar of tien gemaakt: Enn, een klein brutaaltje dat als het even kan lekker tegen me aanligt en hangt, en Muoy een heel slim meisje dat goed haar best doet bij de lessen en dingen er goed doorheeft en de hele tijd met mij wil badmintonnen. Op het schoolplein speelt ze flink de baas, en ik vind het allemaal geweldig om te observeren. Dus zit ik deze dag ook tussen hen in in de schoolbank, en krijgen we Engelse les van een leraar die eigenlijk net klaar is met school en in afwachting is van zijn examenresultaten. Nu begrijp ik ook dat vrijwilligers welkom zijn ter ondersteuning: niet alleen is het beheersen van de Engelse taal niet je van het, zeker niet de uitspraak, maar de lesmethode komt uit het jaar nul en lijkt haast wel heilig: lekker klassikaal zinnetjes dreunen zonder dat er enige creativiteit bij komt kijken. En omdat niveau’s nogal doorelkaar lopen, zitten er in een groep dus kinderen die als beginner getyperd kunnen worden, maar ook kleintjes die nog niet eens het alfabet kunnen schrijven! En terwijl de juf een dictee afneemt, zit de ene kleine wat de klieren en valt de ander van ellende in slaap.Maar iedereen krijgt een cijfer aan het einde van de les, dus ook de kleintjes, en die worden dan met een score van 0 van de 100 weggestuurd. Da’s toch zielig, en totaal ondenkbaar in ons systeem. Dus beginnen Matthijs en Lot morgen aan hun taakje: oefenen met de kleintjes in het schrijven van de letters. Lachen natuurlijk, want als iemand hanepoten heeft, is Lot het wel! Misschien dat ze hierdoor wat netter zal gaan werken thuis, stille hoop haha.

Remko doet wat hij op de camping in Italie ook zou doen als hij daar nu was geweest: voetballen met de jongens. Alleen hier is het op blote voeten, en zelfs tijdens de tropische regenbui in de middag zijn ze niet van het veld af te slaan. Overigens, ook de meiden doen driftig mee. En ook hier speelt groot en klein gewoon door en met elkaar. Tussendoor loopt hij de boekhouding door, op zoek naar waar eventueel verbeteringen door te voeren zijn. Zijn bevindingen zijn helaas niet al te positief: toegezegde donaties zijn slechts gedeeltelijk of helemaal niet overgemaakt, maar wel al opgenomen in de papieren, met als gevolg dat er dus en flink gat komt te zitten tussen inkomsten en uitgaven op de lange duur. Voor hem hier een extra uitdaging om te kijken wat er nog van te maken valt. Het valt niet mee om de boel draaiende te houden als je volledig afhankelijk bent van particuliere fondsen. Zeker niet in deze tijd.Maar voorlopig gaat het allemaal zijn gewone gangetje, en zijn de kinderen zich nergens bewust van.

Terwijl ik dit aan het schrijven ben zijn man en kinderen al in een diepe slaap gevallen. Moe en zeer voldaan. De wens om deel uit te maken van de plaatselijke bevolking komt op deze manier echt uit. Ook bij mijn favoriete hangout “ The blue Pumpkin”kennen ze ons al, want we komen elke dag voor een broodje of de avondhap. Ik kan het eenieder aanbevelen om een paar dagen vakantie op deze manier door te brengen. En gelukkig doen vele anderen dat ook, want we zien heel veel andere vrijwilligers door de stad fietsen. En ook word ik heel gelukkig van de vele projecten die de Europese Unie financieel ondersteund op vooral ecologisch gebied, maar ook bijvoorbeeld op het gebied van vrouwenemancipatie. Zie je wel: de EU besteedt niet al het geld aan onzin, ik ben weer helemaal blij ondanks die paar overbodige sukkels die namens Nederland nu in het parlement zitten te profiteren van alle priveleges die het lidmaatschap met zich meebrengt, en dat onder het mom van: we werken ze tegen van binnenuit. O nee, laat ik me nog maar even niet bezighouden met de politieke erger van thuis. Het is hier veel te leuk, en de Cambodjanen zijn veelal zo lief en vriendelijk, dat ik liever nog even met hart en verstand aan deze kant van de aardbol blijf. Thuis laat ik lekker nog even voor wat het is.