Bijkomen op Koh Chang

Koh Chang. Het grootst eiland van Thailand, op een uurtje vliegen van Bangkok. Je landt op het vliegveldje van Trat, vanwaar je met een busje naar de haven gebracht kan worden waar de ferry om het half uur vandaan vertrekt.

Het is een kleine drie kwartier varen. Eigenlijk is het eiland een grote berg, waar omheen en weg loopt. Het eiland is het minst toeristisch van alle Thaise eilanden. Daarom hebben we ervoor gekozen om hierheen te gaan. Maar toch: langs de weg staan om de paar honderd meter guesthouses, hotels, resorts, winkeltjes met prulletjes etc.

Ons 'resort', Siam Bay, ligt aan het einde van een stuk strand en we hebben er via internet twee bungalowtjes aan het strand geboekt. Het is een flink stuk rijden vanaf de haven voor we er zijn. Als we uit het busje gestapt zijn, wacht ons bij de receptie een onaangename verrassing: geen boeking. Maar wel aanbetaald! Gelukkig hebben we een boekingsbevestiging, en na wat gerommel door het personeel lopen we achter een jongen aan die de sleutel heeft van ons appartement. Ik heb er een slecht gevoel over, en ja hoor: ' deze kant op' wijst hij de trap op naar de hoger gelegen huisjes op de berg. " Nee nee", zegt Rem heel resoluut, " we hebben twee van die huisjes aan het strand geboekt". Ik moet altijd zo lachen als Rem geen geduld meer heeft en bot wordt. Hij heeft dat zelden, maar in dit geval geheel terecht. Jongetje loopt beteuterd weer met ons terug naar de receptie. Vrouwtje achter de balie baalt ook: mislukt. Nou ja, twee huisjes zijn pas de volgende dag beschikbaar, maar niet naast elkaar dus eerst een gratis overnachting in een huisje op de berg?

Eigenlijk vond ik dat hele 'resort' maar een zooitje, en omdat het ook in the middle of nowhere lag, had ik zoiets van: laat eerst maar eens zien hoe de huisjes van binnen zijn. Goed gedaan, want het zag er niet uit. Ouwe zooi. En het strand lag vol met rotzooi en was eigenlijk ook geen strand maar een streepje zand.

En het zwembad was net groter dan mijn voortuin in Zoetermeer. Het meest ergerde mij de ongeintereseerde houding van het personeel: geen 'sorry' of enig blijk van ongemak. Nog niet eens een glaasje water. Ik vond het maar raar en onaangenaam. Logisch, ik was al helemaal gewend geraakt aan de vriendelijke dienstbaarheid van de Cambodjanen. Ik begreep bij mijn eerste bezoek aan het begin van deze vakantie al niet zo waarom Thailand 'het land van de glimlach' genoemd wordt, en weer zag ik hier een duidelijk voorbeeld van het absolute tegendeel.

Gelukkig had ik een foldertje over het eiland bij me, met nog wat andere hotels. Snel een uitgezocht, Rem laten bellen voor beschikbaarheid en tot mijn geluk waren er nog kamers beschikbaar.

Alleen waren we bij Siam Bay Resort natuurlijk afgezet door het busje, en dat was alweer verder gereden naar weet ik veel waar. Dus bij de receptie gevraagd om vervoer. Weer die ongeinteresseerde houding. 'Hebben we niet'. En de vraag' moet ik een taxi voor jullie bellen?' Toen had ik had het er helemaal mee geschoten. ' Ja, als je een taxi wilt bellen prima, het vervoer is wel op jullie kosten en kunnen we nu eindelijk een fles water krijgen??!!'

Toen reed opeens binnen no time een pick up truck van het hotel voor. Tjongejonge. Koffers achterin gegooid, en zonder nog een woord vuil te maken wij erin, en de hele weg weer teruggereden richting haven naar het KC Grand Resort.

Ook hier duurde het vervolgens weer heel lang voor we eindelijk twee kamers naast elkaar hebben. Maar het was het wachten wel waard.Wat een verademing! We kijken van de derde verdieping vanuit onze balkonjacuzzi uit op de prachtig aangelegde tuin met palmbomen, het zwembad (veel groter dan mijn voortuin), zee en strand.

Ja. Hier kunnen we bijkomen van onze belevenissen uit de afgelopen weken.

Natuurlijk missen we de kinderen van het schooltje! Ons dagelijkse gangetje met de fiets van guesthouse naar school en weer terug. De leuke, lieve mensen die we toevallig op straat, in restaurant of in de marktstalletjes tegen gekomen zijn, met wie je een babbeltje maakt over niks in het bijzonder, maar wel zo vriendelijk.

Het is zo raar dat Rem en ik allebei heel graag naar Cambodja wilden. Niet alleen voor Angkor Wat, maar ook voor het land en de mensen. En dat we allebei ook wisten dat we het er reuze naar ons zin zouden hebben. En hoe toevallig ook dat we tegen Pure for Kids aanliepen op de Vakantiebeurs afgelopen januari. En besloten om het gewoon te doen: lesgeven op een schooltje.

Ik heb geen moment gedacht: waarom gaan we werken in onze vakantie? Coals mij wel eens gevraagd is voor we erheen gingen. We hebben het nooit als werk gezien, en in de praktijk ook nooit zo ervaren. Het is geweldig dat al de jonge meiden die als vrijwilliger bezig waren op het schooltje, deze invulling van hun vakantie gekozen hebben. Gevraagd naar hun motieven, was het voor hun haast een vanzelfsprekendheid dat ze iets aan vrijwilligerswerk deden naast het rondreizen, of zelfs echt als reisdoel voor de drie of zes weken vakantie die ze konden boeken gedurende hun studie. Ik ben supertrots op die meiden. Zo vanzelfsprekend als zij het vinden wat ze doen, ik hoop maar dat Matthijs en Lot met deze ervaring op zak later ook zelf op die manier in het leven staan. Terugkijkend hebben onze kids het echt heel goed gedaan. In vergelijking met de kinderen op 't schooltje blijven het natuurlijk echte westerse, verwende ettertjes, maar toch! Ze hebben de hele periode geen moment met de Gameboy gespeeld of om extra's gevraagd. Ze hebben zich geen moment verveeld, of gezeurd dat ze niet naar school wilden. Elke dag gingen ze met plezier, en elke dag heben ze meegedaan en gespeeld met hun nieuwe vriendjes.

Het is zo'n bijzondere periode voor ons geweest. Ik kan het niet exact met woorden aangeven, maar deze ervaring heeft op Rem en mij precies dezelfde uitwerking gehad, en we zijn er diep door geraakt. Zozeer zelfs, dat we hier op Koh Chang al druk bezig zijn met de uitwerking van onze eigen stichtingsplannen voor een betere toekomst.

En dat terwijl we genieten we van het geluid van de golven die op het strandje aanrollen, de warmte en ja, met volle teugen van alle luxe die wij in ons leven hebben.