Angali: school voor wees-, en straatkinderen.

Onze eerste dag op het schooltje. Het ligt op een kwartiertje fietsen van ons hotel, we fietsen om 8.15 achter het brommertje van Nicoline aan, directeur van Pure! door het centrum, naar de andere kant van de rivier een onverharde weg op van rood zand. Gelukkig heeft het de afgelopen dagen niet geregend, anders was het hiet ongetwijfeld een grote modderpoel geweest. Ik hoop van harte dat het de komende weken ook droog blijft! De weg kent veel kuilen en steentjes liggen overal, dus je baant je al slingerend en weg over het plattelandsweggetje.

Al snel komen we bij het schooltje aan: het is een echt schoolgebouw, met een speelplaats en een groot hek eromheen. Als we door het hek lopen, zijn alle kinderen er al, en ze begroeten ons vrolijk, blijkbaar niet meer verbaasd dat er wéér een nieuw stel vrijwilligers gearriveerd is.

We krijgen en snelle rondleiding door het twee verdiepingen tellend gebouw, en via het balcon zien we de kinderen zich opstellen in rijen van vijf of zes. Ze dragen allemaal een t-shirt van de school.

De school is ontstaan als een initiatief van het jaarlijks fotofestival dat hier in Siem Reap gehouden wordt. De profits gaan allemaal naar deze school, dat dienst doet als opvang voor weeskinderen, maar ook de arme kinderen uit de omgeving opvangt, en van extra onderwijs voorziet, omdat de ouders van de kinderen meestal drugs-, alcohol-, of gokverslaafd en dus geen geld om het reguliere onderwijs en het bijpassende uniform te betalen. Met giften en sponsoring is een kind dus verzekerd van en stuk onderwijs wat het anders niet zou krijgen. Dat maakt het des te meer bijzonder om hier te mogen zijn.

We kijken mee met de lessen Creativiteit (tekenen en knutselen), Engels en General Knowledge (algemene kennis). De lessen worden gegeven door een Khmer-teacher, samen met een vrijwilliger. Elke woensdagochtend wordt voor de school begint het lesrooster en de onderwerpen voor de opvolgende week bepaald, zodat er genoeg tijd is om je voor te bereiden, copietjes te maken etc.

Normaal gesproken werk je van 9.00 tot 12.00. Dan is er een uurtje lunchpauze en eten alle kinderen een gezonde maaltijd op school, en 's middags zijn de lessen van 13.00 tot 16.00. Normaal gesproken heb je een ochtendgroep en een middaggroep, maar in de zomer komen beide groepen voor de hele dag, en is het dus behoorlijk druk.

Tijdens de les is het al lachen geblazen: alle pakweg 30 kinderen die vandaag Engels volgen stellen zich voor met 'Hi, what's your name? My name is....." Dus ook 30 keer wij onze namen noemen en iedereen vindt het heel erg gezellig. Matthijs heeft meteen en vriendje van zijn leeftijd, alleen wel twee koppen kleiner. Echt een beidehandje, en zo zijn er wel meer! Lot heeft ook meteen vriendinnetjes, en dus voelen de kids zich meteen thuis hier.

De leeftijd varieert van 4 tot een jaar of 16, maar dat maakt niet uit: tijdens het speelkwartiertje voetballen ze allemaal samen (op blote voeten), en Matthijs doet vrolijk mee.

Tijdens de lunch besluiten wij even ertussenuit te knijpen om een ciabatta te eten in het centrum, Lot wil met de kids blijven eten. We hebben een heel goed gevoel bij deze school, dus laten we haar zonder zorgen achter.

Na de lunch is er Khmer-les, en als die om is maakt de leraar zich plotseling uit de voeten. Met gevolg dat er verder die dag geen lessen meer zijn en de kinderen alleen maar aan het spelen zijn. Ik ben voor het eerst in 30 jaar weer met vriendinnetjes aan het hinkelen en touwtje springen, zelfs Remko doet mee met hinkelen.Tot grote hilariteit van de meisjes, want hij snapt er niks van. Wat wil je, als jongen heb je dat toch nooit gedaan, maar dat vinden de meisjes geen punt: ze hangen lekker aan hem en giechelen als hij het niet goed doet.

Heel gezellig allemaal. Maar geen les dus. Gelukkig lopen we vandaag en morgen zo'n beetje mee met doorgewinterde vrijwilligster uit de US, Barbara. En we waren er ook al voor gewaarschuwd dat we vooral flexibel moesten zijn. Maar vanaf woensdag zal dat wat mij betreft niet meer gebeuren, ik kom tenslotte om les te geven.

De rollen zijn zo verdeeld dat ik de beginnersklas doe, en Rem de gevorderden. Bovendien assisteert hij bij de boekhouding, hoe kan het ook anders.

Na een hele dag op het schooltje zijn we knap moe. Barbara is klokslag 16.00 verdwenen, Rem en Matthijs worden uitgenodigd om nog verder te voetballen op een veldje verderop. Het schijnt er geweldig te zijn: mooi landweggetje met kleine huisjes waar de kinderen in wonen, en dikke pret op het voetbalveld. Later deze week gaan Lot en ik ook mee, maar voor vandaag is het even genoeg voor ons en zijn Lot en ik lekker gaan chillen bij the Blue Pumpkin. Het zal iedereen verbazen, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat ze hier in Siem Reap geweldige café's en restaurants hebben met superlekker eten. Veel beter dan in Thailand, en de brownie waar wij onszelf op trakteren is echt weergaloos!

Inmiddels zijn we vandaag verhuisd naar Baca Villa, ons adres voor de rest van de tijd. Dit is dan helaas weer een grote teleurstelling: wat een dump. Het is niet vies, maar dat is dan ook alles. Ik bedoel: een kamer met tl-buisverlichting: hallo! Zo ongezellig! En dat terwijl er prima hotels en resorts in de stad zijn. Ik begrijp het wel: de leeftijd van de gemiddelde vrijwilliger ligt en stuk lager, en ik heb inmiddels natuurlijk wel wat meer eisen op het gebied van comfort. Maar voor de volgende keer in december regel ik mijn eigen onderkomen wel. Want ondanks deze tegenvaller: het is hier super, de school ontzettend leuk en zoals gezegd: echt een voorrecht om hier te mogen zijn. Siem Reap is echt en goed bewaard geheim waar wij enorm van genieten.