10.00 Er liggen nu op alle treden van de buitentrap van het schooltje schilderijen te drogen.Er is weer hard gewerkt vanochtend, maar jongens wat een werk om al die verf en verfkwasten schoon te maken en op te ruimen! Zoveel zooi als dat geeft, we zijn blij dat voor de meesten het werkje klaar is. Sommige van de ouderen werken zo zorgvuldig dat het werk niet af is. Een select groepje mag vanmiddag dan nog even doorgaan, maar dan zijn we ook echt klaar ermee!

Inmiddels is het donderdag. Vanavond moeten we onze bagage gaan inpakken, zodat de kamer in Baca Villa voor nieuwe gasten gebruikt kan worden. Ik hoop wel dat die er zullen zijn, het was erg rustig de afgelopen dagen. Dat kan ook doordat er een groep vrijwilligers door de weeks in een dorp hier verderop werkt en verblijft, en alleen in het weekend naar het guesthouse komt, zodat ze lekker uit kunnen gaan in het centrum. Zelf heb ik weinig van gezien dan de restaurants, met kinderen kom je niet zo snel in bars en dansgelegenheden, maar ze zullen er ongetwijfeld zijn, er lopen hier zoveel jongerern rond.

Gisteren hebben we gegeten bij The Temple. Nou ja, gegeten, ik in ieder geval niet. De bediening was vreselijk. Eerst kreeg Lot haar bestelling, na een kwartier wachten, vervolgens na weer tien minuten Matthijs´pizza, en weer vijf minuten later Remko´s rijst. Mijn gerecht was hetzelfde als van Rem, maar was in geen velden of wegen te bekennen. Dus na een half uur wachten, en enkele keren het personeel erop te hebben geattendeerd had ik gewoon geen trek meer en was natuurlijk flink geirriteerd. Toen Rem, Lot en Matthijs zo goed al klaar waren met eten, kwam eindelijk met ´sorry sorry´bordje eten. Die kon weer terug naar de keuken. Normaal ben ik niet zo rigoreus, maar ik vond dit echt the limit. Nooit eten bij The Temple dus!

21.00

Net gegeten met Eva en Roos, een andere vrijwilligerster die hier zit via Pure. Afscheidsetentje, want morgen zitten we rond deze tijd in het vliegtuig terug naar Bangkok. We zijn druk bezig de zakken met kleinigheidjes te vullen voor de kinderen morgen, ter afscheid. Koffers zijn zo goed als ingepakt. En een stuk leger dan op de heenweg.

Twee weken intensief vrijwilligerswerk als vakantie: als we terugkijken hebben we zo genoten van onze tijd hier! Niet alleen van het contact dat je opbouwt met de kinderen, maar ook van het stadje zelf. De mensen zijn doorgaans ontzettend vriendelijk, zwaaien en lachen is hier de normaalste zaak van de wereld.Zijn er nou ook nog minpuntjes te noemen? Niet echt, wel heb ik een aanbeveling: zorg dat je een eigen fiets te beschikking hebt. Alles is hier in Siem Reap op fietsafstand bereikbaar, en bovendien is het de gemakkelijkste manier om al die opdringerige tuktuk-drivers op een afstand te houden. Niet dat ze asociaal/agressief zijn, ook zij zijn namelijk doorgaans erg vriendelijk en klaar voor een praatje, maar om nou om de vijf stappen aangesproken te worden met de woorden: "tuktuk, sir? tuktuk, madam"? Dat ben je na een paar dagen wel een beetje zat. Dus: No thank you, " I have my own bike" werkt het beste, zonder onaardig te zijn.

Een ander punt is: afdingen is echt een spel. Altijd onder de helft van de vraagprijs gaan zitten, en van te voren een maximum in je hoofd hebben. En dan is het een beetje bieden en tegenbieden, en op het laatst gewoon zeggen: dit is mijn laatste bod, hoger ga ik niet. Een beetje weglopen, alsof je naar de volgende koopman gaat, werkt altijd om alsnog je zin te krijgen. Vooral een aantal keer oefenen op iets wat je niet heel graag wilt hebben om het in de vingers te krijgen! O ja, en altijd vriendelijk blijven en veel lachen. Het is even wennen voor ons Europeanen, maar het is gewoon ontzettend leuk als je samen met de koopman tot een goede prijs komt, en je bijna als vrienden uit elkaar gaat.

Morgen geeft Remko nog een workshop basketbal, en spelen we een wedstrijdje Belgie- Nederland tegen onze collega-vrijwilligers Eva,Wipke en Catrien. Leuke meiden, die na ons nog lekker anderhalve week te gaan hebben. Met Eva geven we samen nog een aardrijkskundeles, die zich voor het gemak dan ook maar even toespitst op Belgie en Nederland. Een lesje Nederlandse taal erdoorheen, altijd leuk. Het valt nog best tegen om in twintig minuten de hoogtepunten van je eigen land bij elkaar te zetten en een zo compleet mogelijk beeld te geven voor kinderen die geen enkel idee hebben van dat ministaatje in Europa! Gelukkig hebben we altijd nog de laptop bij ons voor wat ondersteunend beeldmateriaal van de klompen, molens en tulpen!!

Snel slapen nu, het wordt en lange dag. Ik zie vooral op tegen het afscheid, ik haat afscheid nemen. Ben altijd veel te snel veel te emotioneel. Zo zie je maar hoe je je in zo'n korte tijd kan hechten. Een dan ook nog aan zoveel kinderen! We zullen het thuis nog vaak over ze hebben, dat weet ik zeker. En emailen, natuurlijk. We zijn blij dat we in december weer terug zullen zijn hier. En ik weet ook zeker dat de kinderen ons graag weer terug zulen zien. Datmaakt het afscheid nmen vast wel ietsje minder zwaar.