22 juli: dag van vertrek. We hebben er lang op gewacht en dan....wordt je een dag van te voren nog ziek ook! Ingepakt in winterpyjama, twee paar sokken aan, onder drie dekens gelegen om de hele boel eruit te zweten en wonder boven wonder heeft het nog gewerkt ook! Je moet er toch niet aan denken dat je ziek het vliegtuig in moet voor een reis van meer dan 12 uur! Gelukkig ben ik dus nu weer hersteld, geen koorts meer maar nog wel vette koppijn! Familiepak paracetamol gaat mee in de handtas!
Terwijl ik lag uit te zieken, heeft de rest van het gezin onze puppies weggebracht naar hun logeeradres in Hoofddorp.
Afscheid was natuurlijk wel weer even slikken, want nu zie ik ze een hele maand niet! Gelukkig weet ik dat ze daar in goede handen zijn en waarschijnlijk de tijd van hun leven hebben, dus dat maakt een hoop goed. Matthijs vindt het ook heel jammer dat hij zijn Chester een tijd niet ziet, het is echt zijn hondje. Nu maar hopen dat ze zich een beetje gedragen en doen alsof ze opgevoed zijn, alhoewel......Harvey schijnt gisteren door alle commotie al een mooie drol gedraaid te hebben .....in de woonkamer!!!!! (Sorry Patje) Als dat maar niet de toon zet voor de rest van de maand!
Alle koffers zijn gepakt, binnen de limiet gebleven, ze passen allemaal in de auto en we kunnen gaan!
O ja, gisteren weer een 'interview' gegeven , dit keer voor het AD bijlage Zoetermeer met foto, dus voor wie het leuk vindt: check de komende dagen de krant, waarschijnlijk die van vrijdag. 't Resultaat zullen we zelf pas zien als we weer terug zijn, hopelijk gaat dit artikel meer over Pure dan over ons. Het is zo belangrijk dat naamsbekendheid continuiteit opleverd waar het vrijwilligers betreft, en dat duidelijk wordt dat er goed werk verricht wordt in Cambodja. Zonder vijwilligers geen project, en dus ook geen onderwijs en verzorging voor de kindertjes daar.
Terwijl ik lag uit te zieken, heeft de rest van het gezin onze puppies weggebracht naar hun logeeradres in Hoofddorp.
Afscheid was natuurlijk wel weer even slikken, want nu zie ik ze een hele maand niet! Gelukkig weet ik dat ze daar in goede handen zijn en waarschijnlijk de tijd van hun leven hebben, dus dat maakt een hoop goed. Matthijs vindt het ook heel jammer dat hij zijn Chester een tijd niet ziet, het is echt zijn hondje. Nu maar hopen dat ze zich een beetje gedragen en doen alsof ze opgevoed zijn, alhoewel......Harvey schijnt gisteren door alle commotie al een mooie drol gedraaid te hebben .....in de woonkamer!!!!! (Sorry Patje) Als dat maar niet de toon zet voor de rest van de maand!
Alle koffers zijn gepakt, binnen de limiet gebleven, ze passen allemaal in de auto en we kunnen gaan!
O ja, gisteren weer een 'interview' gegeven , dit keer voor het AD bijlage Zoetermeer met foto, dus voor wie het leuk vindt: check de komende dagen de krant, waarschijnlijk die van vrijdag. 't Resultaat zullen we zelf pas zien als we weer terug zijn, hopelijk gaat dit artikel meer over Pure dan over ons. Het is zo belangrijk dat naamsbekendheid continuiteit opleverd waar het vrijwilligers betreft, en dat duidelijk wordt dat er goed werk verricht wordt in Cambodja. Zonder vijwilligers geen project, en dus ook geen onderwijs en verzorging voor de kindertjes daar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten