Het kan je niet ontgaan als je hier in de stad rondloopt: alle jonge vrouwen lijken op poppetjes. Ze dragen allemaal een rokje, als het kan net boven de knie. Met een bloesje, niet een t-shirt. Schoenen zijn geen Birkenstocks of Crocs, maar Assepoestermuiltjes met minuscuul hakje en een strikje op de teen. Of heuse naaldhakken, en altijd in een kleur die matching is met de rest van het outfit. Als ze al een broek dragen dan is dat ook geen spijkerbroek maar en pantalon met krijtstreep. Of hotpants. Dat is dan weer favoriet bij de wat jongere meiden. Al hoewel dit laatste is puur een veronderstelling is van mijn kant, want eerlijk gezegd is het erg moeilijk om leeftijd in te schatten bij de dames. Ze zien er allemaal leeftijdsloos uit!
Het geheel wordt afgemaakt met een bijpassend tasje, en wat ook niet mag ontbreken is een vriendinnetje om samen mee door de stad te trippelen, die er al net zo ietepetieterig en smetteloos uitziet als de ander.
En dan als belangrijkste asset: het haar. Lang, langer langst is hier de regel, met als allerbelangrijkste voorwaarde dat het zijdezacht over de schouders naar beneden hangt. Geen haar op het hoofd dat even in opstand komt en denkt: ik ga lekker in een krul de andere kant op.
En ondanks dat dit beeld mij telkens weer opgedrongen wordt, kom ik niksvermoedend een kapsalon binnen. Niet voor mijzelf, maar voor Matthijs die al wekenlang naar de kapper moet, maar het in Nederland steeds weer vooruit geschoven heeft met een"ik ga in Thailand wel". Dus zo gezegd zo gedaan. We worden vriendelijk binnengelaten (natuurlijk hoeven we niet zelf de deur open te duwen, die wordt voor ons opengedaan (schandalig lekker die klantvriendelijkheid en je went er zo snel aan! ) en met de medeling dat we voor 'my son'komen, is de verbaasde tegenvraag: 'not for you, madam?' Je begrijpt het al: de vraag is eigenlijk een verkapt oordeel dat mijn kapsel er niet uitziet. Hallo!! Het zit altijd zo! Ik hou nou eenmaal van veel haar!
Maar eigenlijk kan er wel een centimetertje van af anders moet ik thuis toch weer en betaal ik vijf keer zoveel. Dus als Matthijs klaar is zeg ik oké, maar niet teveel en hetzelfde kapsel graag. Je ziet die kapster al in haar handen wringen, dit varkentje ga ik eens fijn wassen, en met een ongeduldig 'jaja-geknik'op mijn aanwijzingen leeft ze zich uit op mijn hoofd. Ik durf bijna niet in de spiegel te kijken, nou ja en wanhopige blik via de spiegel naar Rem: help! Kijk dan hoeveel ze eraf haalt!!!!
Ik zak steeds dieper weg in de kappersstoel, niet alleen mijn kapsel wordt kleiner, maar van mijn ego blijft ook weinig meer over. En lijkt het nou dat mijn hoofd groter wordt naar mate er minder haar op zit?!
Het knippen is klaar, nu komt de fohn. En dat is ook weer niet zoals ik het zelf gewend ben: kop omlaag en fohn erop. Nee, haartje voor haartje moet eraan geloven, alleen op die manier kan dit hoofd blijkbaar getemd worden. Het duurt een eeuwigheid, maar dan is de kapster eindelijk tevreden: Ik heb een groot hoofd met een plat kapsel waarvan bovendien de scheiding aan de verkeerde kant zit en alles braaf steil naar beneden hangt. Ik voel me allerbelabberdst, en wat zegt die meedogenloze: 'Okay, much better yes?' Aaargghhh!!!!!!!!!!
De rest van de dag ben ik niet mijzelf. Diverse pogingen om het kapsel door elkaar te gooien en iets van mijn eigen model terug te krijgen mislukken finaal. Een plat kapsel: ik vind het echt helemaal niks. Ik snap ook niet dat de kapster persé en Thai style haircut erin wilde gooien, want voor het overige ben ik bij voorbaat toch ook al en mission impossible: een Thais poppetje wordt ik NOOIT!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten