8.00. We hebben allemaal een mountainbike uitgezocht bij ´Bangkok Biking´en rijden als kleine jonge eendjes achter onze gids aan door het drukke ochtendverkeer. Het verkeer rijdt links, dus dat is wel even wennen.
Het tempo ligt lekker laag, terwijl de brommers, bussen en vrachtauto´s langs ons heenscheuren. We hebben alle tijd om eens goed om ons heen te kijken, en zien de mensen bij de stalletjes drukdoende het ontbijt te bereiden voor de passanten die snel nog even en sate of bami naar binnenwerken. Of zou het voor sommige al een lunch zijn? Geen idee hoe laat de dag hier begint, maar als de eerste monniken al om 5 uur 's ochtends in de tempel hun maaltijd krijgen, dan zullen de gewone mensen toch ook al vroeg beginnen. In ieder geval vertelde onze gids dat hij al om 4.00 opgestaan, maar niet of dat elke dag zo is. Je moet er toch niet aan denken...........
Na een tijdje opgegaan te zijn in de drukte, komt onze eerste uitdaging en kruispunt heelhuids schuin over te steken. De bedoeling is om 4 rijen auto's voorrang af te dwingen, en dit lukt wonderwel zonder getoeter en gevloek in de mierenhoop: de gids steekt zijn hand op en de auto's stoppen zodat we met z'n allen over kunnen. Heel simpel en kalm, en zo gaat dat de rest van de tocht.
Als we een beetje aan de hectiek gewend zijn geraakt, slaan we een straatje in dat weer naar een steegje leidt en verder zakken we van de grote weg af de 'slums' in. Huizen en krotten liggen hier gewoon naast en door elkaar, natuurlijk weer niet naar de zin van de huizenbewoners maar een andere oplossing is er niet voor de vele plattelanders die hun geluk in de grote stad komen beproeven, waar moet je ze allemaal laten? En dus wonen ze , soms wel met z'n vijven in een krot ter grootte van Lot's kamer. Terwijl we zigzaggen tussen mensen en straathonden, worden we vrolijk gegroet door de slumbewoners. Vooral Lot vinden ze natuurlijk weer leuk. "Hello baby" wordt door haar beantwoordt met een grote glimlach en af 'n toe en 'sawadee khaa' dat de mensen weer erg leuk vinden. Ze vinden die nieuwsgierige bezoekers helemaal geen probleem, ook al vergapen we ons aan de armoede, en kan ik de gedachte niet onderdrukken dat als ik ergens een ziekte op zou kunnen lopen dat toch echt hier zal zijn!
In die armoede te moeten wonen tussen afval is echt shocking.
We stappen van onze fiets om even te gaan kijken bij een kleuterschooltje. Terwijl wij naar binnen gaan in het lokaaltje, staan daar minstens vijftig kleine dreumesjes uit volle borst te zingen. Voor ons natuurlijk even een blik in de keuken van wat ons te wachten stat volgende wek in Siem Reap. We smelten stuk voor stuk weg: wat een poepies! Ze dragen allemaal en uniformpje, en dragen met een touwtje om hun nek hun drinkbeker voor tijdens de pauze. Zo raak je tenminste je spullen niet kwijt. Af en toe komt er een laatkomertje binnen. Schoentjes worden netjes uitgedaan bij de deur, tasje opgehangen en bij de hoofdjuf wordt een bijdrage aan de lunch ingeleverd: een kool ofzo. Daar wordt dan een gezonde maaltijd mee gemaakt.
Onze gids verteld dat de school alle arme kindertjes opvangt. De meeste moeders werken 's avonds in het 'clubleven'van Bangkok om zo de hele familie te kunnen onderhouden. De kleintjes schieten er bij in, en als ze niet van jongs af aan bekend gemaakt worden met naar school te gaan, zullen zij al snel de weg kwijt zijn en aan het werk gaan. Ik denk eraan dat wij speciaal naar Cambodja gaan voor de kindertjes daar, terwijl het in deze stad dus ook gewoon een probleem is om de armste kids op te vangen en onderwijs te bieden. Ontroerd door de
vrolijke gezichtjes en alle handjes die geschud worden ter afscheid, stappen we weer op de fiets en gaan verder, opweg naar de boot naar het schiereiland in het midden van de stad.
Met fiets en al steken we de Chao Praya-rivier over die dwars door Bangkok loopt. Spannend, want ik ben geen liefhebber van water, en zo'n klein bootje dat zo lekker op de de golven dobbert, maar een voordeel heft het wel: er waait een lekker briesje en zo koelen we weer even af. Ook al is het nog geen 10.00, we zweten wat af!
Het eiland is en oase van rust. We fietsen tussen de kokosnoten en bananebomen door, op een pad van beton op palen, zodat ook bij overstroming mensen zich over het eiland kunnen verplaatsen. Ook hier zien we weer de houte huisjs, soms heel armoedig en soms toch ook aardig luxe, en wat ze allemaal gemeen hebben: een grote televisie. Iedereen trekt voor 400 B per maand electriciteit (8 euro), of 1000B als je gebruik maakt van een airco. Het leven lijkt hier een stuk rustiger, en je kunt hier weer even ademhalen zonder dat je je longen aan het vergiftigen bent. Een letterlijke verademing.
Op het eiland lunchen we met noodles en rijst, simpel maar erg lekker. We hebben uitzicht op een net voltooide brug, die een verbinding maakt tussen de stad en het achterland en we vergapen ons aan de hoogte van de brug, de weg bevindt zich minstens op 25 meter hoogte. Je hoort niks van het verkeer dat erop rijdt. En dat is wat telkens opvalt tijdens onze tocht: als het druk is, is het druk, maar zodra je de grote weg verlaat merk je niks meer van die drukte.
Na de lunch maken we nog een stop bij een tempel, waar we uitgenodigd worden en ritueeltje uit te voeren en mogen we een stukje bladgoud op de liggende boeddha plakken: op zijn arm voor een succesvolle carriere (die sla ik dus over en laat ik aan Rem), de buik voor een goede gezondheid (meer mijn ding) en de kids beplakken de voeten voor een voorspoedige reis. We brengen ook nog een offertje bij de Boeddha van de geboortedag (dat vertelde ik al eerder over), Rem en ik delen de dinsdag dus de liggende Boeddha, Lot heeft de zaterdag en daar hoort de boeddha met de slang bij en Matthijs heeft de zittende boeddha van de donderdag. Van de vrijwillige oppas van de tempel krijgen we ook nog een vrucht te eten, die eruit ziet als een artisjok maar qua smaak meer weg heeft van en peer. Vraag me niet naar de naam van de vrucht, dat onthoud ik nooit. Komt misschien ook omdat ik hem niet echt lekker vind, en dat geldt overigens voor mij voor de meeste exotische vruchten.
Daarna op naar weer een bootje voor het laatste stukje terug; eenmaal aan de overkant zitten we in no time weer in de gekte van alledag: heel veel mensen, heel veel eten en heel veel verkeer. We slingeren door kantoren, flats en huizen door, via achteraf wijkjes en achterbuurtjes terug naar het beginpunt van de tocht en komen daar een dikke vijf uur later geheel voldaan aan. We hebben een hoop gezien, lekker bewogen en Matthijs vond dit het leukste dat we tot nu toe gedaan hadden. Dus: een absolute aanrader voor wie de drukte even zat is , en ook een ander Bangkok wil zien. Tot slot: dit bedrijfje is opgezet door een Nederlander, verbaast dat iemand?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten