Haircut Thai style

Het kan je niet ontgaan als je hier in de stad rondloopt: alle jonge vrouwen lijken op poppetjes. Ze dragen allemaal een rokje, als het kan net boven de knie. Met een bloesje, niet een t-shirt. Schoenen zijn geen Birkenstocks of Crocs, maar Assepoestermuiltjes met minuscuul hakje en een strikje op de teen. Of heuse naaldhakken, en altijd in een kleur die matching is met de rest van het outfit. Als ze al een broek dragen dan is dat ook geen spijkerbroek maar en pantalon met krijtstreep. Of hotpants. Dat is dan weer favoriet bij de wat jongere meiden. Al hoewel dit laatste is puur een veronderstelling is van mijn kant, want eerlijk gezegd is het erg moeilijk om leeftijd in te schatten bij de dames. Ze zien er allemaal leeftijdsloos uit!

Het geheel wordt afgemaakt met een bijpassend tasje, en wat ook niet mag ontbreken is een vriendinnetje om samen mee door de stad te trippelen, die er al net zo ietepetieterig en smetteloos uitziet als de ander.

En dan als belangrijkste asset: het haar. Lang, langer langst is hier de regel, met als allerbelangrijkste voorwaarde dat het zijdezacht over de schouders naar beneden hangt. Geen haar op het hoofd dat even in opstand komt en denkt: ik ga lekker in een krul de andere kant op.

En ondanks dat dit beeld mij telkens weer opgedrongen wordt, kom ik niksvermoedend een kapsalon binnen. Niet voor mijzelf, maar voor Matthijs die al wekenlang naar de kapper moet, maar het in Nederland steeds weer vooruit geschoven heeft met een"ik ga in Thailand wel". Dus zo gezegd zo gedaan. We worden vriendelijk binnengelaten (natuurlijk hoeven we niet zelf de deur open te duwen, die wordt voor ons opengedaan (schandalig lekker die klantvriendelijkheid en je went er zo snel aan! ) en met de medeling dat we voor 'my son'komen, is de verbaasde tegenvraag: 'not for you, madam?' Je begrijpt het al: de vraag is eigenlijk een verkapt oordeel dat mijn kapsel er niet uitziet. Hallo!! Het zit altijd zo! Ik hou nou eenmaal van veel haar!

Maar eigenlijk kan er wel een centimetertje van af anders moet ik thuis toch weer en betaal ik vijf keer zoveel. Dus als Matthijs klaar is zeg ik oké, maar niet teveel en hetzelfde kapsel graag. Je ziet die kapster al in haar handen wringen, dit varkentje ga ik eens fijn wassen, en met een ongeduldig 'jaja-geknik'op mijn aanwijzingen leeft ze zich uit op mijn hoofd. Ik durf bijna niet in de spiegel te kijken, nou ja en wanhopige blik via de spiegel naar Rem: help! Kijk dan hoeveel ze eraf haalt!!!!

Ik zak steeds dieper weg in de kappersstoel, niet alleen mijn kapsel wordt kleiner, maar van mijn ego blijft ook weinig meer over. En lijkt het nou dat mijn hoofd groter wordt naar mate er minder haar op zit?!

Het knippen is klaar, nu komt de fohn. En dat is ook weer niet zoals ik het zelf gewend ben: kop omlaag en fohn erop. Nee, haartje voor haartje moet eraan geloven, alleen op die manier kan dit hoofd blijkbaar getemd worden. Het duurt een eeuwigheid, maar dan is de kapster eindelijk tevreden: Ik heb een groot hoofd met een plat kapsel waarvan bovendien de scheiding aan de verkeerde kant zit en alles braaf steil naar beneden hangt. Ik voel me allerbelabberdst, en wat zegt die meedogenloze: 'Okay, much better yes?' Aaargghhh!!!!!!!!!!

De rest van de dag ben ik niet mijzelf. Diverse pogingen om het kapsel door elkaar te gooien en iets van mijn eigen model terug te krijgen mislukken finaal. Een plat kapsel: ik vind het echt helemaal niks. Ik snap ook niet dat de kapster persé en Thai style haircut erin wilde gooien, want voor het overige ben ik bij voorbaat toch ook al en mission impossible: een Thais poppetje wordt ik NOOIT!

Fietstocht door de slums

8.00. We hebben allemaal een mountainbike uitgezocht bij ´Bangkok Biking´en rijden als kleine jonge eendjes achter onze gids aan door het drukke ochtendverkeer. Het verkeer rijdt links, dus dat is wel even wennen.

Het tempo ligt lekker laag, terwijl de brommers, bussen en vrachtauto´s langs ons heenscheuren. We hebben alle tijd om eens goed om ons heen te kijken, en zien de mensen bij de stalletjes drukdoende het ontbijt te bereiden voor de passanten die snel nog even en sate of bami naar binnenwerken. Of zou het voor sommige al een lunch zijn? Geen idee hoe laat de dag hier begint, maar als de eerste monniken al om 5 uur 's ochtends in de tempel hun maaltijd krijgen, dan zullen de gewone mensen toch ook al vroeg beginnen. In ieder geval vertelde onze gids dat hij al om 4.00 opgestaan, maar niet of dat elke dag zo is. Je moet er toch niet aan denken...........

Na een tijdje opgegaan te zijn in de drukte, komt onze eerste uitdaging en kruispunt heelhuids schuin over te steken. De bedoeling is om 4 rijen auto's voorrang af te dwingen, en dit lukt wonderwel zonder getoeter en gevloek in de mierenhoop: de gids steekt zijn hand op en de auto's stoppen zodat we met z'n allen over kunnen. Heel simpel en kalm, en zo gaat dat de rest van de tocht.

Als we een beetje aan de hectiek gewend zijn geraakt, slaan we een straatje in dat weer naar een steegje leidt en verder zakken we van de grote weg af de 'slums' in. Huizen en krotten liggen hier gewoon naast en door elkaar, natuurlijk weer niet naar de zin van de huizenbewoners maar een andere oplossing is er niet voor de vele plattelanders die hun geluk in de grote stad komen beproeven, waar moet je ze allemaal laten? En dus wonen ze , soms wel met z'n vijven in een krot ter grootte van Lot's kamer. Terwijl we zigzaggen tussen mensen en straathonden, worden we vrolijk gegroet door de slumbewoners. Vooral Lot vinden ze natuurlijk weer leuk. "Hello baby" wordt door haar beantwoordt met een grote glimlach en af 'n toe en 'sawadee khaa' dat de mensen weer erg leuk vinden. Ze vinden die nieuwsgierige bezoekers helemaal geen probleem, ook al vergapen we ons aan de armoede, en kan ik de gedachte niet onderdrukken dat als ik ergens een ziekte op zou kunnen lopen dat toch echt hier zal zijn!

In die armoede te moeten wonen tussen afval is echt shocking.

We stappen van onze fiets om even te gaan kijken bij een kleuterschooltje. Terwijl wij naar binnen gaan in het lokaaltje, staan daar minstens vijftig kleine dreumesjes uit volle borst te zingen. Voor ons natuurlijk even een blik in de keuken van wat ons te wachten stat volgende wek in Siem Reap. We smelten stuk voor stuk weg: wat een poepies! Ze dragen allemaal en uniformpje, en dragen met een touwtje om hun nek hun drinkbeker voor tijdens de pauze. Zo raak je tenminste je spullen niet kwijt. Af en toe komt er een laatkomertje binnen. Schoentjes worden netjes uitgedaan bij de deur, tasje opgehangen en bij de hoofdjuf wordt een bijdrage aan de lunch ingeleverd: een kool ofzo. Daar wordt dan een gezonde maaltijd mee gemaakt.

Onze gids verteld dat de school alle arme kindertjes opvangt. De meeste moeders werken 's avonds in het 'clubleven'van Bangkok om zo de hele familie te kunnen onderhouden. De kleintjes schieten er bij in, en als ze niet van jongs af aan bekend gemaakt worden met naar school te gaan, zullen zij al snel de weg kwijt zijn en aan het werk gaan. Ik denk eraan dat wij speciaal naar Cambodja gaan voor de kindertjes daar, terwijl het in deze stad dus ook gewoon een probleem is om de armste kids op te vangen en onderwijs te bieden. Ontroerd door de

vrolijke gezichtjes en alle handjes die geschud worden ter afscheid, stappen we weer op de fiets en gaan verder, opweg naar de boot naar het schiereiland in het midden van de stad.

Met fiets en al steken we de Chao Praya-rivier over die dwars door Bangkok loopt. Spannend, want ik ben geen liefhebber van water, en zo'n klein bootje dat zo lekker op de de golven dobbert, maar een voordeel heft het wel: er waait een lekker briesje en zo koelen we weer even af. Ook al is het nog geen 10.00, we zweten wat af!

Het eiland is en oase van rust. We fietsen tussen de kokosnoten en bananebomen door, op een pad van beton op palen, zodat ook bij overstroming mensen zich over het eiland kunnen verplaatsen. Ook hier zien we weer de houte huisjs, soms heel armoedig en soms toch ook aardig luxe, en wat ze allemaal gemeen hebben: een grote televisie. Iedereen trekt voor 400 B per maand electriciteit (8 euro), of 1000B als je gebruik maakt van een airco. Het leven lijkt hier een stuk rustiger, en je kunt hier weer even ademhalen zonder dat je je longen aan het vergiftigen bent. Een letterlijke verademing.

Op het eiland lunchen we met noodles en rijst, simpel maar erg lekker. We hebben uitzicht op een net voltooide brug, die een verbinding maakt tussen de stad en het achterland en we vergapen ons aan de hoogte van de brug, de weg bevindt zich minstens op 25 meter hoogte. Je hoort niks van het verkeer dat erop rijdt. En dat is wat telkens opvalt tijdens onze tocht: als het druk is, is het druk, maar zodra je de grote weg verlaat merk je niks meer van die drukte.

Na de lunch maken we nog een stop bij een tempel, waar we uitgenodigd worden en ritueeltje uit te voeren en mogen we een stukje bladgoud op de liggende boeddha plakken: op zijn arm voor een succesvolle carriere (die sla ik dus over en laat ik aan Rem), de buik voor een goede gezondheid (meer mijn ding) en de kids beplakken de voeten voor een voorspoedige reis. We brengen ook nog een offertje bij de Boeddha van de geboortedag (dat vertelde ik al eerder over), Rem en ik delen de dinsdag dus de liggende Boeddha, Lot heeft de zaterdag en daar hoort de boeddha met de slang bij en Matthijs heeft de zittende boeddha van de donderdag. Van de vrijwillige oppas van de tempel krijgen we ook nog een vrucht te eten, die eruit ziet als een artisjok maar qua smaak meer weg heeft van en peer. Vraag me niet naar de naam van de vrucht, dat onthoud ik nooit. Komt misschien ook omdat ik hem niet echt lekker vind, en dat geldt overigens voor mij voor de meeste exotische vruchten.

Daarna op naar weer een bootje voor het laatste stukje terug; eenmaal aan de overkant zitten we in no time weer in de gekte van alledag: heel veel mensen, heel veel eten en heel veel verkeer. We slingeren door kantoren, flats en huizen door, via achteraf wijkjes en achterbuurtjes terug naar het beginpunt van de tocht en komen daar een dikke vijf uur later geheel voldaan aan. We hebben een hoop gezien, lekker bewogen en Matthijs vond dit het leukste dat we tot nu toe gedaan hadden. Dus: een absolute aanrader voor wie de drukte even zat is , en ook een ander Bangkok wil zien. Tot slot: dit bedrijfje is opgezet door een Nederlander, verbaast dat iemand?

Onze eerste dagen in Bangkok....

Inmiddels al vijf dagen aan het rondbanjeren in Bangkok.....de dagen hebben in het teken gestaan van ´James Fashion scam or not`, ´Prijs onderhandelen´ en heel veel tours!

Laten we beginnen met ´James Fashion: scam or not´.

Op het vliegveld hebben we bij aankomst via touroperator een tour gerserveerd naar de Wat Po , waar zich de "Reclining Buddha" bevindt. Onze eerste kennismaking met een Thaise tempel: wat een kleuren! Alles in goud, gecombineerd met het groen van smaragd en het blauw van saffier, de twee edelstenen die in Thailand in de bodem te vinden zijn en vanuit hier over de hele wereld geexporteerd worden.

Nou hadden we vorig jaar op Penang (Maleisie) ook al een liggende Boeddha van dit formaat gezien,maar die was wit geschilderd en deze was geheel van goud.

De afmetingen zou ik moeten opzoeken,maar als ik vertel dat eerst de boedha gemaakt is, en daarna de tempelbouw als omhulsel om het beeld heen gezet is, kan je je wel voorstellen wat en megaproject dit geweest moet zijn.

Na bij de Boeddha te zijn geweest kwam de aap uit de mouw van deze"gratis" tour. Want wat maakt de toerist nou zo interessant voor de Thai? Juist, zijn centen.Te naief ook om te denken dat ze ons gewoon aardig vinden..... Thada, onze gids voor de dag, was ons eerste echte contact in Bangkok, en alles wat je erbij voor kunt stellen: een erg vrouwelijke man, superzachte gelaatstrekken, haartjes tot in de puntjes verzorgd en lekker 'chatty'. Hij wist leuke dingen te vertellen bij de tempel, zoals bijvoorbeeld dat elke dag een eigen Boeddha heeft (als je op donderdag geboren bent, dan hoort de zittende Boeddha bij jou,in ons geval bij Matthijs) en als je komt bidden dan moet je wel weten bij welke Boeddha je je offers en gebeden brengt, want elke voorstelling van Boeddha is weer goed voor verschillende doeleinden. Na het offeren en bidden plak je een stukje bladgoud op de Boeddha bij wie je hebt gebeden, vandaar dat je en hoop beelden tegenkomt die eruit zien alsof ze afgebladderd zijn. En dan maar hopen dat al je wensen uitkomen!

Na het bezichtigen van de Wat Po vond onze gids (die naar eigen zeggen natuurlijk niet echt een gids was, maar fashion designer, en dit erbij deed als 'hobby')dat alle tempels op elkaar lijken, en het so boring moest zijn voor de kids, dat we beter iets anders konden gaan doen. Want waar staat Thailand nog meer bekend om, behalve edelstenen? Maatkleding.Op naar de beste tailor van Bangkok, wat zeg ik? Van de wereld, want jawel: James Tailor staat op nummer een waar het maatkleding betreft, boven adressen in New York en Londen. ( En ja hoor, het staat

in de gids van de National Geographic, we hebben het zelf gezien!).Rem was wel te porren voor

wat nieuwe pakken, als jet hier niet was, dan zou hij toch na de vakantie in Nederland weer pakken op maat moeten maken, dus waarom niet meteen hier, voor een wel hel mooie prijs?!

Dus gingen we vrolijk door de hele showroom op zoek naar de juiste stoffen voor overhemden en pakken.

Na wat pas-, en meetwerk was de order zo geplaatst. Moest wel vooruitbetaald worden, credit card niet mee dus iemand van het winkelpersoneel is meegegaan naar hotel (ritje door de stad van een minuut of 40) met betaalapparaat.Grappig is dat de kleermakers dus geen Thai zijn, maar Nepalezen en Indiers.Er werken in totaal 300 mensen in het naaiatelier, en als het moet kan een maatpak in 8 uur opgemeten, gemaakt en geleverd worden. Amazing! So far so good!

De volgende dag nog wat nazoekwerk gedaan op internet over James Tailor of James Fashion wat de overkoepelende naam is. Kwamen meteen op een site van TripAvisor waar een hoop commentaar staat over James Fashion dat dit een ´scam´ zou zijn.

Oh oh waar zijn we aan begonnen? Het ontbijt smaakte niet meer zoals het de ochtend er voor

nog prima was (nasi goreng van pandanrijst: top hoor!), en door de negatieve berichten begon het in het hoofd van Remko te spoken: Wat als de berichten waar zijn? Wat als ik voor niks

betaald heb? O jee, ik heb de afgesproken bestelling niet zwart op wit staan! Wat als, wat als, wat als...... Zal ik de hele boel maar cancellen en mijn geld terughalen????

Gelukkig stond voor later die zaterdagochtend een eerste ´first fitting´ gepland. Om weer een beetje rust in tent te brengen, met elkaar afgesproken daar naar toe te gaan en zien wat er klaar was. Als dat niet naar onze zin was, konden we altijd nog cancellen.

Onvoorstelbaar: de pantalon was al klaar, van het colbert was de basis al te passen, en alles was bewust iets te groot maar de nodige aanpassingen werden uitgebreid besproken met 5 deskundigen, en alles opgeschreven. Afspraak gemaakt voor maandag voor ´second fitting` in ons eigen hotel.Met een goed gevoel zaten we daarna weer in de taxi (door James geregeld).

Zo zie maar: je kan je gek laten maken door ervaringen en klachten van anderen ( in dit geval voornamelijk AMERIKANEN, en dat zou eigenlijk genoeg moeten zeggen, want niet geklaagd is niet geleefd), maar soms moet je dus eerst zelf een ervaring hebben voordat je een oordeel ergens over kan uitspreken.

En zo zien we maar weer: ook onze ogenschijnlijk altijd rustige Remko kan vreselijk in de stress

schieten, hahaha!

Maandag: tot onze verbazing waren alle overhemden en pakken al volledig klaar en alles zat perfect. Pakken gaan nog een keer mee terug om netjesgestoomd en gestreken te worden, en dan naar ons hotel gebracht waar we zitten wanneer we terugkomen uit Cambodja. Wat een top service en wat een geweldige kwaliteit! Juist jongens, we zijn in Azie!

Commmentaar van het lijdend voorwerp in deze:

"Al met al een belangrijke les geleerd. Geloof niet altijd wat anderen vertellen (TripAdvisor). Het feit dat in een land als Thailand niet alles loopt zoals de gemiddelde toerist gewend is in het

thuisland betekent nog niet dat er meteen sprake van een 'scam' is. Deze service ontvang je in Nederland bij lange na niet en zeker niet tegen deze prijzen."

Prijzen onderhandelen blijft een sport op zich. Standaard wordt aan toeristen belachelijke prijzen gevraagd voor trips. Onze gids Thada probeerde een tour naar 'Floating market' en 'Ayutthaya' aan te smeren voor 12.000 Bhat. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op 7.000 Bath na lang wachten

en zeggen dat we er nog even over willen nadenken en later wel zullen bellen. Bij een boottocht voor 3.200 Bhat zijn we gewoon weggelopen omdat ze ons bod van 1000Bhat niet accepteerden,

weer teruggeroepen met 'ok dan maar'. Bij de floating market hebben we een Thaise handgemaakte marionet gekocht voor uiteindelijk 700 Bhat waarbij de prijs begon op 1.600. En last but not least....bij het Grand Palace kennen ze geen kindertarieven. Althans, wel als je onder de 1.20 m bent. Daarboven ben je een volwassene. Dat gaat natuurlijk niet op voor Charlotte en Matthijs. Remko vindt hun nog lang niet volwassen, koopt twee kaartjes voor de volwassenen en sleept zijn twee kindertjes gewoon mee door de controle. Tja, je bent en blijft een Hollander......Heb hem al gezegd dat de Thai echt niet gek zijn, maar gewoon te beleefd om

stennis te schoppen met die lange.

Heel veel tours gemaakt........Floating market was erg leuk, alhoewel ook wel erg toeristisch, helaas.

Het principe is dat alle handelaren met hun bootjes hun waar aan

de man brengen, maar het meerendeel van de bootjes bevatten toeristen van over de hele wereld. Als je goed inzoemt met je camera kan je mooie traditionele foto's schieten.(zie foto)

Op een uur rijden van Bangkok in Ayutthaya, de oude hoofdstad van Thailand, hebben we(weer eens) een rondje gereden op de olifanten en hebben de kids een tijgertje van 1 maand melk gegeven. De stad is het bezoeken waard door alle oude tempelruines en het hoofd van de Boeddha tussen de boomwortels.

Tussen de middag lekker langs de rivier gelunched.

Grand Palace in het centrum van Bangkok is overweldigend. Beelden, gebouwen, muurschilderingen en het blijft maar door gaan. Inmiddels woont de koning niet meer hier en is hij verhuisd naar een andere plek in de stad waar een soort klein omheind dorpje in een stad is gebouwd waar de koning ook zijn eigen rijtveldje en heeft en groente verbouwd worden voor eigen gebruik.

Al met al waren het indrukwekkende eerste dagen. Je wordt meteen ondergedompeld in de

snelheid en drukte van het bestaan in Bangkok.Persoonlijk dacht ik in Chinatown in de hel aangekomen te zijn: megadruk door het verkeer en de hoeveelheid mensen, vreselijke geuren van vleesgerechten en fruit van alle stalletjes op straat door elkaar, en allerlei ver

koopwaar op straat uitgestald waar je van denkt: wie koopt dat in hemelsnaam?!

En daartussen in doodleuk een opslagplaats voor giftige, hoogst ontvlambare vloeistoffen en auto onderdelen.Als je astma hebt moet je hier echt niet te lang rondlopen, of op z'n minst net als alle anderen en mondkapje omdoen.

Dat geldt overigens ook voor het altijd leuke tripje met de tuktuk: erg grappig om zo door het verkeer te bewegen zeker als je en beetje vlotte chauffeur hebt, maar funest voor je luchtwegen.

Na een paar dagen zijn we dus eindelijk echt 'geland'. Bangkok is absoluut leuker dan Jakarta, maar veel viezer en drukker dan Kuala Lumpur. En wat ons ook enorm verbaasd, is dat alles hier net zo duur is als thuis (dan heb ik het over de Body Shop, of electronica en alle overige merkartikelen. Jammer voor Matthijs en Lot, die dachten hier een DS te scoren voor nop.Hoog op het verlanglijstje staan de Bjorn Borg-onderbroeken, maar helaas: nergens te vinden.

Wat ook opvalt is dat er zo ontzettend veel vlees gegeten wordt. In de foodcorner alleen maar vlees en visgerechten, dus moeten we elke keer goed zoeken om iets lekkers te eten te krijgen. Gelukkig hebben we dan altijd nog de Indian Restaurants. Maar Matthijs begint al een beetje genoeg te krijgen van Naanbrood, die wil alleen maar Nasi Goreng, of hoe noemen ze dat hier eigenlijk.

Dan nog een domper voor Ivan: tot nu toe alleen maar lelijke, goedkope boksbroekjes gezien. Geen binnenbroek ofzo, dus lekker zweten en schuren. Maar we geven het nog niet op: vrijdag gaan de jongens naar Lumpinistadium om en wedstrijd boksen te kijken. Wie weet vinden ze daar wat moois.

We genieten enorm en hebben gelukkig nog wat dagen te gaan in Bangkok. Behalve de bokswedstrijden gaan we nog een fietstoer maken door de stad en stukje platteland. We moeten nog naar het Nationaal Museum, de kunststraat in, op zoek naar wat mooie kunstwerken van locale kunstenaars, en wat lummelen tussen de backpackers. O ja, en voor we naar Cambodja vertrekken weer even landen bij de Starbucks!

Aangekomen in Bangkok

Na een dag reizen zijn we aangekomen in Bangkok, onze eerste stop in Azie.
We zijn vertrokken vanaf Dusseldorf, dus eerst twee uur moeten karren. Leuk vliegveld daar, en ze hebben en Starbucks dus de eerste Frappucino hebben Rem en ik alweer van kunnen genieten. Mooi ruim gebouw, overzichtelijk en lekker licht.
De vlucht met Emirates stelde niet zoveel voor. Het verhaal gaat dat ze er alles aan willen doen om de nummer een positie van de SIA of MAS willen afsnoepen, maar daar tippen ze nog lang niet aan. Oud toestel(even slikken: een airbus!) maar redelijke veel beenruimte en lekker 'He 's just not that into you' gekeken (voor de tweede keer). Eten was oke, vooral de Asian Vegeterian-hap was super lekker!
Het vliegveld van Dubai heeft een redelijk nieuw terminalgebouw. Ik herinner mij mijn eerste keer dat ik op Dubai kwam. Dat was in 1980, en we landden er midden in de nacht. Voor het eerst kwam ik in een woestijn en zag ik wc's geheel opgetrokken uit marmer met gouden kranen. En dan al die mannen in lange witte jurken midden in de nacht biddend op een kleedje, heel bijzonder. Die witte jurken lopen er ook nu nog rond, alleen is de wc en stuk eenvoudiger geworden en is het een grote koopgoot van merkartikelen met jongens en meisjes uit Azie achter de toonbank. Ik vind dat niet leuk.
Een paar jaar geleden speelde heel kort de mogelijkheid voor Rem om te solliciteren naar een baan in Dubai: wat ben ik blij dat dat niet is doorgegaan. Scheve verhoudingen tussen bevolkingsgroepen, en veel te veel geld voor een klein land zodat ze van gekkigheid niet meer weten wat ze ermee moeten doen. Bah! Terwijl de moslimbroeders in de regio in armoede en ellende leven, verdoet men in Dubai zijn tijd op een indoorskibaan of een golfbaan: in de woestijn!! Niks voor ons die waanzin, dus ook blij dat we voor de volgende vlucht konden instappen naar Bangkok.
Ook Bangkok heeft sinds kort een nieuwe luchthaven, Swarnaboem geheten (ja, je schrijft het heel anders en veel ingewikkelder, maar zo spreek je het dus uit!)en dat is prachtig geworden: veel licht en staal ook hier weer lekker ruim en veel mooier dan het oude vliegveld waar ik voor het laatst was in 1995 met doodzieke papa, op weg naar huis in Indonesie om daar voorgoed te blijven.
En zo was de vliegreis voor mij weer heel bijzonder met veel herinneringen aan vroeger.
De kleintjes vinden het reizen allemaal al heel erg normaal, en hebben totaal geen moeite met de lange reis en het slapen in een vliegtuigstoel. Nou, laat ik het anders zeggen: Lot maakt er geen probleem van, die gaat gewoon met haar hoofd op mijn schoot en met haar benen op die van Rem liggen, en ja, languit liggend is het goed slapen in een vliegtuig. Matthijs heeft weer een hoop spelletjes gedaan op de computer en films gekeken, dus die was ook weer in z'n nopjes. Bovendien hebben ze allebei een boek gekregen van "The cat in the hat". De verfilming (met Mike 'Oh yeah baby' Meyers als The Cat) is zwaar favoriet bij Matthijs,Lot en mijzelf als kerstfilm, dus daar waren zij en ik wel blij mee. Bovendien kunnen we dat ook weer gebruiken als voorleesverhaal op school. Dus die hebben niet te klagen gehad aan boord, onze wereldkids.
Rem en ik doezelden zo af en toe even weg, meer is 't niet. Dus we zijn blij dat we zo in een lekker schoon bedje gaan slapen, in Bangkok, Thailand.
En wat een verademing is 't om hier te zijn! Om 20.30 stapte we het terminalgebouw uit om over te stappen in de taxi naar ons appartement, heerlijk die warme deken over je heen te voelen. Joepie!
Tijdens de rit (die in theorie en uur zou moeten duren,maar waar onze chauffeur een klein half uurtje over deed)hebben we niet veel van de stad kunnen zien, behalve dat er veel hoogbouw is. Het verkeer viel mij erg mee, zo druk was het niet. Maar we zitten dan ook niet in het midden van het centrum, net iets erbuiten, in een 'goede buurt', zoals en meneer op de luchthaven mij wist te vertellen. Dat was wel weer een opluchting, want ook dit hotel is geboekt vanuit nederland via Booking.com, mijn allerfavorietste website. Het is altijd weer een verrassing wat je uiteindelijk achter de deur vindt, maar het valt helemaal mee. Het is een ruim appartement, kids hebben en eigen kamer met badkamer, en ouders ook. Wasmachine met droger (dat laatste is helemaal geweldig, aangezien die van mij thuis al driekwart jaar kapot is, dus ook hier weer: joepie! En verder van alle gemakken voorzien. We kunnen binnen en buiten zwemmen, squashen, twee malls in de buurt om te shoppen, een Tesco en een Carrefour in de buurt (ook zo'n afwijking van mij: struinen in supermarkten om te zien wat voor gekke dingen ze in het buitenland in de schappen leggen) en de skytrain naar het centrum vertrek op een minuut of vijf lopen van ons hotel vandaan.
Morgen, als we uitgeslapen zijn en een ontbijtje genuttigt hebben, worden we opgehaald met een minivan voor een stadstour van 4 uur. Helemaal top, dan hebben we de hoogtepunten van Bangkok ook gezien, en krijgen we een beeld van de plattegrond van de stad.
Overigens, Thailand staat bekend als het land van de glimlach (of zoiets), maar ik heb tot nu toe maar weinig mensen echt zien lachen. Dan waren ze bijvoorbeeld op Bali toch wel een stuk vrolijker. Maar goed. Wie weet wat we morgen allemaal tegenkomen. En wie weet krijgen we dan het cliche ook te zien.

We vertrekken....eindelijk!!

22 juli: dag van vertrek. We hebben er lang op gewacht en dan....wordt je een dag van te voren nog ziek ook! Ingepakt in winterpyjama, twee paar sokken aan, onder drie dekens gelegen om de hele boel eruit te zweten en wonder boven wonder heeft het nog gewerkt ook! Je moet er toch niet aan denken dat je ziek het vliegtuig in moet voor een reis van meer dan 12 uur! Gelukkig ben ik dus nu weer hersteld, geen koorts meer maar nog wel vette koppijn! Familiepak paracetamol gaat mee in de handtas!
Terwijl ik lag uit te zieken, heeft de rest van het gezin onze puppies weggebracht naar hun logeeradres in Hoofddorp.
Afscheid was natuurlijk wel weer even slikken, want nu zie ik ze een hele maand niet! Gelukkig weet ik dat ze daar in goede handen zijn en waarschijnlijk de tijd van hun leven hebben, dus dat maakt een hoop goed. Matthijs vindt het ook heel jammer dat hij zijn Chester een tijd niet ziet, het is echt zijn hondje. Nu maar hopen dat ze zich een beetje gedragen en doen alsof ze opgevoed zijn, alhoewel......Harvey schijnt gisteren door alle commotie al een mooie drol gedraaid te hebben .....in de woonkamer!!!!! (Sorry Patje) Als dat maar niet de toon zet voor de rest van de maand!
Alle koffers zijn gepakt, binnen de limiet gebleven, ze passen allemaal in de auto en we kunnen gaan!
O ja, gisteren weer een 'interview' gegeven , dit keer voor het AD bijlage Zoetermeer met foto, dus voor wie het leuk vindt: check de komende dagen de krant, waarschijnlijk die van vrijdag. 't Resultaat zullen we zelf pas zien als we weer terug zijn, hopelijk gaat dit artikel meer over Pure dan over ons. Het is zo belangrijk dat naamsbekendheid continuiteit opleverd waar het vrijwilligers betreft, en dat duidelijk wordt dat er goed werk verricht wordt in Cambodja. Zonder vijwilligers geen project, en dus ook geen onderwijs en verzorging voor de kindertjes daar.

Leuke reacties!

Ons Cambodja avontuur staat enorm in de belangstelling! Dat is geweldig. Een artikel in het Zoetermeerse streekblad, in het personeelblad van Deloitte en veel leuke individuele berichtjes. Een greep uit deze berichtjes staan hieronder:

Hoi Remko,
Ongelofelijk, een mega baan, een gezin en ook nog vrijwilligerswerk. Je zit niet bepaald stil... Succes in Cambodja
Groeten, Peter

Ha Remko,
Ik wil jou en je gezin langs deze weg heel veel succes wensen met de onderneming. Maak er een mooie tijd van!
Zelf vertrek ik aanstaande vrijdag voor 15 dagen voor een diaconaal project naar Albanie. We gaan daar met een groep van 17 tieners en 7 volwassenen werken in een centrum voor gehandicapten en een week kinder- en jongerenwerk doen in een afgelegen gebied in de bergen.
Hartelijke groet en wellicht tot ziens!
Hugo

Hé fijne reis!
mijn zoon heeft de mekong afgedobberd en vond het een amazing land
j ekunt er alleen niet golfen
succes! Pi

Remko, Leuke artikel in de streekblad.
Gr, JP
Remko

Heel veel succes en lees graag je reisverslag. Ik heb een kleine bedrage gedaan. Ik hoop dat het helpt.
Gr,
Kenny

Ha Remko,
Bedankt voor deze update, ik heb mijn belofte ingelost en 50 euro overgemaakt.
Heel veel plezier in het voortraject en natuurlijk tijdens de trip en bij terugkomst met het delen van je ervaringen.
Met plezier,
Bob

Hoi Remco,
wij wensen jou en je familie heel veel succes met het project. We zijn benieuwd hoe jullie het gaan ervaren.
Groet
Sonja en Dennis

Hallo Remko,
Je prijkte heel prominent is ons streekblad gisteren – en op de Cambodja missie zijn we als mede-Zoetermeerders toch wel een beetje fier. Wat een bewogen en betrokken initiatief voor 1 gezin.
Veel succes en een leuke/avontuurlijke zomer gewenst.
Groet, Vera

Remko,
Past precies bij het beeld dat je al die jaren dat ik je ken van jezelf hebt neergezet. Zelfbewust, ambitieus, maar vooral ‘give-back’.
Heel goed.
Eens afspreken als je terugbent ?
Grt.
Maarten
Ps money on the way to the kids.

Hi Remko,
Iedereen denk wel eens dat we mensen moeten helpen waarvoor het luxe leven niet vanzelfsprekend is.
Jullie doen dat ook, en dat is bewonderenswaardig. Ook fantastisch dat jullie dit aan je kinderen meegeven.
Heel veel sterkte en voorspoed in jullie quest.
Met vriendelijke groet/ Kind regards/ Mit freundlichen Grüßen,
Have a nice day,
Rob

Hoi Remko,
Geweldig dat je dit gaat doen, Ik wens jou en de jouwen heel veel sterkte en succes.
Als je weer terug bent moeten we een afspraak maken om jouw en mijn verhalen te horen. Indonesia, we hebben de eesrte drie vuilstortplaatsen nu gevalideerd en gaan vanaf 1 september bouwen.
Groet,
Hans<

De spanning stijgt...

De laatste dagen steeds vaker op www.pureforkids.org de blogs aan het lezen van de vrijwilligers die er nu zitten. Wat opvalt is hoe vertederd iedereen is door de kindertjes, en dat het welvaartspeil echt een enorm contrast vormt met het onze. De gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers ligt precies tussen ons ouders en kinderen Vochteloo in: zo begin 20-25. Voordeel is natuurlijk dat zij lekker ongebonden en vrij hun 'ding' kunnen doen. Ik hoop maar dat ik net zo flexibel mijn ding kan doen daar! De Tefl cursus ("teaching English as a foreign language") helpt mij daar vast en zeker bij.
De cursus biedt een internationaal certificaat, dus dat komt ook nog van pas in de toekomst die Remko en ik voor ons zien over een jaar of tien (in Azie). Je leert er een heleboel van, en ik geniet van het studeren: eindelijk gebruik ik mijn hersens weer eens!!! Sinds mijn tijd bij British Airways/ Midland, heb ik nauwelijks nog Engels gesproken, en merk nu dat ik dat echt gemist heb.
Door de blogs van de anderen heb ik er zo'n zin! De beheersing van het Engels is minimaal als ik de stukjes lees. Matthijs en Lot gaan actief ingezet worden bij het netjes leren schrijven van de letters (Khmer kent natuurlijk niet ons alfabet, dus daar moet ook echt veel tijd aan besteed worden). Ze hebben al hun oude schriften doorgezocht op lijntjes papier om schoonschrift (zoals dat vroeger heette) mee te oefenen, dus ook daar weer dank aan Passe Partout voor het materiaal waarmee we aan de slag gaan.
Dus nog een week de tijd om de goed te kijken wat er nog meer mee kan aan schoolspullen. Ik zoek nog springtouwen, maar kan nergens een partijtje simpele touwen op de kop tikken. Iemand een sugggestie?

Inzamelingsactie op de Passe Partout

De juf van Lot was zo voortvarend om een mailing naar de ouders te sturen met daarin de vraag of ze een kleine bijdrage of een lege statiegeldfles wilden meenemen naar de toneelvoorstelling van de klas van Lot. Goed initiatief! Lot en een van haar vriendjes Ezra stonden bij de deur om flessen en geld in ontvangst te nemen, en we zijn verheugd over de opbrengst. In totaal is het bedrag al tot iets moois uitgegroeid, want niet alleen vandaag zijn er flessen ingeleverd. Ongeveer een maand geleden hebben Lot en Matthijs briefjes in de school opgehangen, en aan klasgenootjes uitgedeeld met daarop de vraag of ze statiegeld flessen willen inleveren, om zodoende met het geld schoolspullen te kopen. Sommige kinderen hebben zich er echt voor ingezet, en zijn zelfs langs de deuren geweest om flessen op te halen! In totaal is er een bedrag opgehaald van 150 euro.
Die koffer van 27 kilo waar ik het eerder over had, is geheel gevuld met schoolspullen dankzij de 150 euro van Passe Partout! Verf, schriften, pennen , potloden, buitenspeelgoed, kleurpotloden, stiften, vouwpapier, gekleurd papier werkelijk van alles. Dat is toch geweldig voor de school en de kinderen daar?!
En bedenk je dan, dat door het kleine beetje statiegeld van een lege fles je een kind aan de andere kant van de wereld zo veel plezier doet.